elkeschrijft » Koediekoedie.

Koediekoedie.

Gepubliceerd op 30 januari 2020 om 14:15


OW EM DZJIE, ik besef plots dat het overmorgen al februari is. Alweer een nieuwe maand! Tempus fugit, zoals mijn nonkel dat altijd zegt (en me heimwee naar die dode taal doet krijgen). Februari 2020 lag nochtans ooit zo ver, maar kijk, 't is gebeurd: de maand waarin mijn ouders er een kleinkindje bij krijgen. Ik denk dat ik dat nu ongeveer wel al mag uitschreeuwen: mijn kleine zus draagt al 'efkes' een kleine baby. Mijn kleine zus is niet meer zo klein...

Ik wil haar en de toekomstige papa wel even bedanken eigenlijk, voor mijn perfecte focus in mindere dagen. Ik kan dromen over dat kleine mensje en het katapulteert me soms ook terug naar 2008... of 2014 natuurlijk... Vooral in 2008 dan: wat weet je toch bitter weinig over het ouderschap op voorhand? Dat is ergens wel logisch natuurlijk, maar toch :). Er zijn zoveel dingen die niemand je vertelt of zegt. Ik denk wel oprecht dat dit elf jaar later al anders is, maarrrrrr voor de zekerheid heb ik toch zitten nadenken (ahja, what else to do :)) wat je beter wél weet als gloednieuwe moeke en vake

Lieve zussie,

als je denkt dat je al eens wallen gehad hebt: HAHA, wacht maar af!

 

Als je net bevallen bent, dan ligt er een baby op jou. :o) Raar maar waar! Een hummeltje, waarvan je pas achteraf door hebt hoe verfrommeld hij of zij (hij!?) wel was.

 

Na de bevalling ben je high. Hormonen en zo zeker, maar echt, alles gebeurt in een roes. Trek foto's, maar misschien ook niet té veel. Dat kan persoonlijk zijn, maar als ik die terug zie: amai, ik had een opgezwollen HOOFD!


Laat je bedienen, zussie. Ik was vergeten dat een epidurale nog even in de benen kan zitten en huppelde doodleuk het bed uit. Ik ging efkes een dweilke slaan in de kamer (denk ik), maar dat dweilke werd ikzelf helaas. Nu wel een grappige anekdote hoor :).

 

Sowieso duim ik dat alles goed gaat natuurlijk. Ik weet zelf, als alles die twee keer achter de rug was, je dan denkt: alles is okee. Op voorhand had ik daar geen rekening mee gehouden. Ik duim, wij duimen allemaal voor een gezond kindje. 

 

Eventueels krijg je bezoek van mensen die je niet verwacht. Zorg dat het lief zoveel mogelijk in de buurt is. Spreek misschien ook af met datzelfde lief dat hij zich zéker niet overslaapt ofzo. Na het vieren van papa worden, bijvoorbeeld. Puur hypothetisch natuurlijk. Ahum.

 

De nachten in het moederhuis zijn best eenzaam... ik was efkes vergeten dat je daar 's nachts alleen moet slapen, ik had daar op voorhand gewoon niet over na gedacht. Ik kon niet slapen van de adrenaline (én ook van die twee huilbalkjes) en dan lig je daar, hé... Spreken we af dat je me altijd mag sturen? Ik lig ook af en toe eens wakker :o).

 

Nog iets over bezoek in het ziekenhuis: je mag hen écht vragen om even op de gang te gaan wachten. Of om gewoon het bezoekje af te ronden. Gelukkig was P. daar best goed in, want ik wrong me in bochten om alles goed te laten verlopen, maar dat gaat niet zo makkelijk als baby en jij mekaar nog maar net leren kennen. Ik weet ook niet hoe het komt, maar er zijn dus mensen die echt aaaalle tijd van de wereld hebben tijdens zo'n bezoek. Dat is leuk, maar als je geen familie bent: trek de tweede fles bubbels misschien thuis open?

 

Een cadeautip voor de omgeving: kraamkost, zoals dat de laatste jaren heet. Ik overleefde best veel op corn flakes (anders nochtans nooooit, hehe :)) of op de korstjes van een vers brood. Mmmmm. Daarbij voeg ik ook toe: kruimelen op je baby is niet zo erg. Als je denkt dat het pellekes zijn trouwens: nee, het zijn kruimeltjes. OK, iets zegt mij dat jij dat misschien niet zal tegen komen, zussie :).

 

Die oma-onderbroeken waarover ze spreken in alle lijstjes? Dat is dus echt nodig... die kraamverbanden zijn niet normaal groot. Allé, toen toch. Ik dacht eerst van nog wat origineel te zijn en kleurtjes te kopen, maar je neemt dus best zwart. Blijkbaar. En 't is nu ook niet dat mijn poep er beter uit zag met die kleurtjes, hahaha.

 

Eummmm ik geloof dat ik het internet uitgelezen heb toen Fie de eerste maanden bij ons was. Neem een pak zout erbij, want je moet echt alles lezen met een korrel zout. Iedereen zegt iets anders. Je hoéft niet alles uit te proberen. OK, ik spreek voor mezelf :o). Onze moetie heeft het trouwens meestal bij het rechte eind, dat moet ik echt wel toegeven! Ziezo, dat is ook eens uitgesproken, hoera! 

 

Over haar gesproken: ga zoveel mogelijk op bezoek, ook al denk je 'ga ik niet te veel?!'. Nee, oma is haar leukste beroep. En het helpt echt als je even niet alleen bent. Daarbij aansluitend: vraag hulp! Zelfzorg is geen gezeik, gewoon doen. (Amai, ik wist niet dat ik dit nog eens ging typen!)

 

Humor is de beste - euh - babysaus. 

 

Je kunt slapen als jullie babytje slaapt. Hahahaha, ik hoop het echt, maar hier was dat niet echt het geval. Ze sliepen alleen in mijn armen. En als ze écht slapen, begon ik op te ruimen. DOE DIT NIET! Grijp alle kansen om wat bij te slapen! Wereldtip, al zeg ik het zelluf!

 

Je kan niet te veel foto's sturen naar die overdreven enthousiaste tante, écht, niet twijfelen, gewoon DOEN ;).

 

Tenslotte (anders stop ik niet): mama of papa zijn, dat kan je niet vatten of begrijpen. Laat het gewoon. Volg je gevoel en alles komt goed. En onthoud voor het eerste moeilijke momentje: het is een fase. Daar zijn echt hoooopen boeken over geschreven!

 

En o ja, de allerlaatste: één keer knipperen en jullie kindje is één jaar oud. Echt!

 

 

Ik ben nu al zooo trots. Aan alle mama's en papa's trouwens: 't is toch niet gescheten hé, zeg, maar zie nu!

X X X 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Karine De meyer
5 maanden geleden

😍... Mooi verwoord Elke....
EΓ©n πŸ’•voor jou lieve zus...en... De papa in spe... . En nu... πŸ‘πŸ‘πŸ‘...
πŸ€πŸ€πŸ€... Genegen Ka.

Maak een Gratis Website met JouwWeb