elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

Oktober 2019

Rups.

Ik gok dat iedereen wel 'Rupsje Nooitgenoeg' kent.Nee? Dan stel ik voor dat je dat eens in tikt in Google. Af en toe geef ik graag een geboortegeschenk met deze rups in de hoofdrol. Zo eenvoudig, zo mooi. (Cadeautipje, graag gedaan!)Naar aanleiding van een schone mail van mijn schoonzus, kwam ik op de gedachte dat ik waarschijnlijk Rupsje Nooitgenoeg ben. De enige echte :). Iets jonger wel, het verhaal dateert uit 1969. Het jaar waarin 'ikkomnietopzijnnaam' van The Rolling Stones op 27-jarige leeftijd dood teruggevonden wordt in een (zijn?) zwembad. Vraag mij niet waarom ik dit weet. Dat blijft toch een 'gek' fenomeen, hé, die 27-jarigen...?In ieder geval: de mail bevatte de woorden nooit en genoeg. Ik denk dat ik wel even mag citeren: '...maar de grens met "nooit goed genoeg" is snel overgestoken heb ik al ondervonden.' Nou, dat vond ik wel raak. Hoe kan het toch zo ver komen dat ne mens de lat voor zichzelf zó hoog legt? Dat hebben zij en ik immers wel gemeenschappelijk. Het is nooit goed genoeg en het makkelijk streven naar meer, meer, en euh MEER. Het dingetje dat bij mij nu blijft hangen is echter dat je dit dus na streeft, maar dat ik vind dat zij dat dus wél ook bereikt. Ik eindigde mijn mail terug dan ook met de mededeling dat zij een standbeeld verdient. No offence natuurlijk, schoonzus. Dat is wat IK er van maak. Haar inzichten zijn de mijne (nog) niet. Het is mijn zaak dat ik bijvoorbeeld geen diploma haalde, als perfectioniste is dat not done, wat zeg ik, dat is een understatement maal tien miljoen (wat zou jij dan doen). Ik zal mij daar nooit mee kunnen verzoenen.Ik heb geen bachelor. Vaak merk ik dat mijn omgeving dat wel dénkt. Zo was er een sessie deze week waarin het ging over mijn vriendschappen en ikzelf, waarop iemand uit de groep repliceerde 'ja maar ja, dan hebben we het over hoger opgeleide mensen' en hij of zij begon een monoloog over... soit, ik wilde niet onderbreken, maar ik ben zélf niet hoger opgeleid. FAIL, zou mijn elfjarige dochter al eens durven zeggen, haha. Wat die vriendschappen betreft: ik struggle met het feit dat ik constant het gevoel heb niet goed genoeg te doen voor hen. Rupsje Nooitgenoeg vreet haar kas op bij de gedachte dat ik te kort schiet. Terwijl het natuurlijk van twee kanten dient te komen. Het is wat het is: ik heb enkel mijn ASO op zak. Ik kan er niet aan doen dat ik ziek viel tijdens mijn hogere studies, maar er zijn genoeg voorbeelden van mensen met soortgelijke verhalen die het toch hebben kunnen waar maken. (Het gras is groener aan de overkant, ik weet het, Rupsje Nooitgenoeg eet ook wel geen bruine bladeren, hé.)Ja hoor, ik kan alsnog gaan studeren of een opleiding bij doen. Dat is allemaal praktisch te regelen en ik kan dat doen en blablabla, maar laat ons eerlijk zijn, ik kan dat niét. Ik heb het IQ, dat ergens geloof ik wel al een beetje, maar ik kan het niet omdat... ik kan die druk niet aan, ik kan niet presteren als het moetmoetmoet (van wie? van mezelf, van anderen ook?). Ik flip, is het door mijn gestoorde persoonlijkheid (ja, ik maakte de fout mijn ontslagbrief te lezen), zal ik het altijd kunnen linken aan mijn kwetsbaarheid? Of doe ik gewoon flauw, is het gewoon van doén? Niet nadenken, maar doen. (Hahaha, niet nadenken, zegt 'm! :o)) Eigenlijk ben ik het stiekem beu als het weer eens over dat thema gaat, want in deze samenleving is dat een populair thema. Wat zeg ik, een gegeerd onderwerp. Chapeau aan al diegene die dat kunnen en dat kunnen opbrengen, echt, ZOT goed hoe mensen dit kunnen als achttienjarige, laat staan als combinatie met gezin, een andere job, andere zaken. Ik heb daar enorm veel bewondering voor. Natuurlijk, ook 'zonder' diploma kan je ver geraken. Ik wil eigenlijk zeggen: iedereen heeft zijn eigen pad, hé, ik maak daar zelf geen verschil in. Voor mij is iedereen gelijk. Tegenover mezelf echter, vind ik dat niet rijmbaar dat ik niet 'presteer' of gepresteerd heb? Dat ik geen ambities koester. Ik zou 'gewoon' graag eens een schrijfcursus volgen. Zoiets. Eigenlijk een boek schrijven. Maar zeg het me: hoe begin je daaraan? Ik kan daar geen dagbesteding van maken toch? Mijn psychiater stelt terecht in vraag waarom ik zoveel energie steek in (het heen-en-weer-traject alleen al) de MaRe. Wat als mijn energie 'gewoon' daar naartoe gaat? Haal ik er wel genoeg uit? Ben ik wel bezig met het juiste traject richting 'de samenleving'? 'Misschien moet je gewoon terug gaan werken?' hoor ik ook af en toe - niet vanuit de hulpverlening, moet ik eerlijk zijn. Ik denk het soms ook, ik wil het graag, maar ik weet tegelijk dat dit geen optie is. Momenteel. Ik krijg vele dingen (nog?) niet gezegd, er zit nog heel veel vast. Dus ik doe nog even door met hetgeen ik bezig ben. Wat dat dan ook is. Het zou aangenaam zijn om 'gewoon' thuis te kunnen zijn, zo langzaamaan sterker te worden, te kunnen genieten van mijn lief en kindjes, afgewisseld met dingen doen die je energie geven. Energie om een vlinder te worden. Een vlinder legt honderd eitjes, weet je. Ongeveer zo. Slechts 1 à 5 procent overleeft daarvan, dus al die andere mini's vinden de dood. Zo hard is de natuur. Ik geloof dat ik eentje was die niet hoefde te ontpoppen. Echt waar, ik geloof dat, maar 't is niet zo. Dus ik doe mijn best en ik blijf dat doen voor al die vlinders rond mij.Op momenten als deze vraag ik mij wel af waar in godsnaam mijn cocon is gebleven.Zo lang Rupjse Nooitgenoeg blijft zoeken en eten en nooit genoeg heeft of kan, zal ik het hiermee moeten doen. Eens kijken wat er nog in onze frigo ligt... (die blaadjes verteren toch rap, wi! ;))

Lees meer »

Hart.

22 maart 2016. Mijn vriendin en ik hadden een afspraak bij een tatoeëerder in Kortrijk. Wie had gedacht dat dit zo'n memorabele datum ging worden. Een gitzwarte dag voor België. Ik herinner me nog dat we twijfelden of het wel 'okee' was dat we naar Kortrijk zouden rijden. Alles werd wankel, een ver-van-onze-bed show was het al een hele tijd niet meer. En toch.Het was eigenlijk mijn vriendin die een tattoo wilde zetten. Ik vond dat eigenlijk wel een cool idee, dus ik zei nogal impulsief dat ik mee ging. De dag ervoor was ik nog druk bezig aan het nadenken en twijfelen waar op mijn lichaam ik nu in godsnaam dat ding ging laten zetten. Ik kies vaak voor hartjes, omdat het een heel duidelijke taal is. Hartjes zijn liefdevol en 'liefde is gratis' is een motto dat thuis op de muur prijkt. Zorgzaamheid. Zorgen voor elkaar, liefdevol zijn voor degene rond jou. Ik vind dat logisch. Zonder (al te) naïef te (proberen) zijn... Een hartje werd het dus. Eerst in stippellijn, een jaar later liet ik het opvullen met rood. Iets met zelfliefde en proberen geloven in mezelf - middenin alle zwartheid.Kak zeg, wat staat dat haaks op de aanslag in Brussel. Machteloosheid in 't kwadraat. Daarnaast: bij nader inzien zat ik toen in een behoorlijk manische/hyperactieve periode. Ik kan de wereld aan! HA NEE, toch niet. MO JAWEL, zei mijn hoofd. Ik voelde geen moeheid, weinig angsten die maanden, ik deed de uitspraak 'amai, ik ben een gans jaar nog niet ziek geweest', ik kreeg geen migraine-aanvallen in 2016 (echt!), vijf uren slaap deden me functioneren op het werk, de wijzigingen op het werk qua omgeving én opleiding verliepen vloooot, assertiviteit kwam in mijn leven, balans tussen vrije tijd en thuis en werk leek mij perrrrrfect, ik dacht dat onze rekening bulkte van de euro's, ik dacht dat ik een goeie mama was, perfect bijna, activiteitjes uitstippelend ten top, ik had nauwelijks begrip voor mama's die tijd namen voor zichzelf, (waarom begon je dan aan kinderen!?), overuren op het werk - kan ik, zaken regelen die mijn petje te boven gingen: check.Beetje bij beetje - en ja, ik doe er verschrikkelijk lang over - sijpelen de tekens binnen dat dat allemaal niet zo goed was. Er waren uitspraken die bleven plakken, waardoor ik nog meer in overdrive ging. Mijn rug brak bijna van het letterlijk voelen van een rugzak op mijn schouders. Ik weet dat ik met heimwee heb gedacht aan de rust op een psychiatrische afdeling. Waardoor ik me nog meer inzette, want dat zou me nooit meer gebeuren. 'Elke, je bent toch weer niet ziek zeker?' - deze uitspraak n.a.v. mijn telefoontje naar het werk om te zeggen dat ik wat later ging zijn, omdat ik net een auto geramd had, was een slag in mijn gezicht. Nope, ik zou niet meer thuis blijven wegens ziekte en gewoon doorduwen. Ik maakte dat jaar een fout op het werk die ikzelf onvergeeflijk vind, nog steeds, dus ik deed alles om dat te compenseren. Ik trad assertief op in een bepaalde - noodzakelijke - situatie, maar kreeg de op voorhand afgesproken steun niet mee en werd de boeman. Ook dat heeft mijn ziel opengereten, maar Tiesmans naderde de 'ik ben twee en ik zeg nee'-fase, die al mijn aandacht op eiste. De perfecte mama willen zijn versus driftbuien, dat rijmt niet echt. Bij nader inzien was dat bij hem toch écht wel pittig, maar ik deed gewoon door, want iedereen doet dat toch zo? De opmerkingen dat ik zo vermagerd was, vond ik positief. Terwijl ik letterlijk niet meer kon eten, hoe is het mogelijk dat mijne frank toen niet gevallen is? Ik woog en weeg minder dan toen ik in 't zesde middelbaar zat!? Ik was een jogger. 't Was het enige dat mijn hoofd leeg maakte. De kilometers moesten echter meer worden. Verbeteren. Beter worden. Er staan veel mama's aan de schoolpoort in loopkleren, ik vind dat zo bewonderenswaardig. O ja, alcohol, dat bracht ook lichtheid. Het werd een mooie zomer, een mooie drukke zomer in een zalige roes. Perfect.Dus die tattoo klopte compleet in het plaatje. In die zin: een impulsieve tattoo. 'Geen speciale reden. Ik vind het wel tof. Hartjes zijn schoon.' Dat vind ik nog altijd, maar de echte reden was dat ik mezelf probeerde graag te zien. Iedere keer ik dat hartje zag, dacht ik vaag aan 'volhouden, Elke', maar niet zo letterlijk. Het 'hing' wel ergens in mijn hoofd dat het allemaal niet zo in verhouding was. Nog geen half jaar later... Psychische pijn kan voor mij zodanig ondraaglijk zijn, waardoor ik het wil afleiden met fysieke pijn. Ik heb een heel hoge pijngrens, waardoor ik in die zin met heel veel frustraties zit dat zelfs dat niet helpt. Het lukt mij om het niet meer te doen. De drang echter, is een gevoel waarmee ik moet leren leven. Ik denk niet ('men denkt niet') dat dit ooit over zal gaan. Je kan het vergelijken met een taakverdeling. Er zijn taken die leuk zijn om te doen en er zijn zaakjes die minder leuk zijn om te doen :). Ik zeg maar iets: toiletten kuisen. Als er niet meteen iemand paraat staat, ben ik vaak degene die het doet. Iemand moet het doen, hé! Het is een soort van opdracht van die ongemakkelijke stilte zo te laten en het aan anderen over te laten. Vanbinnen is dat een onrust die ondraaglijk kan zijn zodat ik er misselijk van word. Mijn eigen overtuiging is dan dat ik mijn verantwoordelijkheid niet op neem. In die zin is het een beetje vergelijkbaar: leren omgaan met een ambetant gevoel, dat gevoel laten zijn. Aanvaarding, loslaten. Terwijl ik veel beter ben in gewoon verder doen, alles opkroppen, voor een probleem meteen een oplossing zoeken, negeren en enkel mijn zielig brein gebruiken, emotieloos. 'En wat als je het nu eens wel zou laten binnen komen, de emoties van de laatste weken, ook al is dat dan een uur huilen aan een stuk?' vroeg mijn begeleidster gisteren. TJA. Ik weet het niet, ik ben ergens bang dat ik niet meer zal kunnen stoppen met het 'uitlaten' van mijn emoties. Wat als de zeer negatieve ook mee naar buiten glippen? Ik weet ook niet echt wanneer ik dat zou moeten plannen in mijnen agenda :) ... ik kan het enkel als ik op mijn eentje ben. TEDJU HEEE, het vallen van het blad, sombere regendruppels, het doet er ook allemaal niet goed aan. Voor velen vast herkenbaar. Daar bovenop hebben wij Fons, één van onze poezen van bijna een half jaar oud, die de vallende bladeren dan nog eens letterlijk mee naar binnen neemt. Dat is zijn hobby, de hobby van Fons de Spons. Zo noemden we hem in het begin voor de grap, later blijkt dat een andere hobby het stelen van de spons is uit de gootsteen. Echt. Als een trofee. Marie, poes nummer twee, doet dat allemaal niet. Zij houdt vooral van kwijlen als ze op je buik ligt. Van genot. Da's ook geen zicht, hé, maar voor hen is dat allemaal geen issue. Niet dat ik zin heb om een spons op te fretten of te liggen kwijlen op P. zijn borstkas natuurlijk. Wél om de tuin eens rond te crossen en putten te graven. Minder nadenken. Ik denk toch dat katten minder nadenken. Die hoeven ook niet te huilen, denk ik?Ik zocht het net eens op, maar 1986 is niet het jaar van de kat. Wél van de tijger, dat leunt er toch bij aan, hé? Tot ik 'fearlessness' las als eigenschap. Ahahaha. O ja, het jaar van de kat bestaat niet bij de Chinezen. 't Is rat (wist ik wellllll hoor ahum). Ik weet nu ook dat dat P. én Fie hun jaar is, haha, dan toch liever een tijger! Een rat is slim, charmant, economisch, welbespraakt maar ook huichelachtig. Mogow, dat klopt! Huichelachtig in de zin van gluiperig, hé? Aja, P. studeert niet voor niets voor advocaat. En Fie, tja, ze begint wat te puberen, daar moet ik geen tekeningetje bij maken :o). OKEEE, dit was echt een erg van de hak op de tak schrijfsel, maar dat is in thema herfst? Ofzo.In ieder geval: recht uit het hart. En ja, ik wil nog wel een tatoeage. Ik dacht eerst af te wachten tot ik het kon linken met mijn herstelproces, maar aangezien dat die nog té veel zoekende is, wacht ik al drie jaar! Vorige maand nog dacht ik om SIMBA te laten tatoeëren. Dat kan liggen aan het feit dat we naar De Leeuwenkoning zijn gaan kijken :o). Tinkerbell is ook een optie, iets met een link met P., maar dat is misschien te meisjemeisje. Of 'I am strong'. Ha nee, sorry, dat is een grapje. Ik peis dat mijn dierbaren achterover liggen moest het zoiets worden. Of een vallend blad? Ah nee, een golf dacht ik ook nog, zo van 'surfen op emoties'. OK ja, ik ga nog even nadenken. Ik heb nog tijd, hé. (auwtch)X!https://nl-nl.facebook.com/pg/revolvertattoos/ en vragen naar Benny! (krijg ik nu korting? :))

Lees meer »

To cope or not to cope?

That's the question.(Ik twijfelde ook nog over: 'are you coping to me?' - maar da's misschien te ver gezocht! Da's van dat mopje 'zegt de éne kip: 'TOK!' - antwoordt zijne maat: 'Are you tokking to me?' Ahahahahaha, goedje, hé. Of ben ik moe? Tokking van talking, hé, heb je 'm? OK. Afronden, Elke.)Wat ik wilde vertellen: om de acht weken publiceren Marthe van Bronkhorst (schrijfster, psychologe van opleiding en nog zoveel meer) en vervolgens de dag erop ikzelf een item, van mij danj, vanuit het perspectief van 'de cliënt'. 'Verhalen van een psycholoog' is een categorie op http://kaf.online/ -> een online magazine dat met columns, artikelen, illustraties en foto’s jouw blik op de wereld verdiept en verbreedt.Ik ben sinds een paar maanden dus een maker (zoals zij dat zo schoon benoemen), een schrijver door te schrijven.Uit nieuwsgierigheid.Ieder stuk wordt voorzien van een uitgebreide feedback waaruit ik alleen nog maar bij geleerd heb. Alsook mag ik toegeven dat mijn eindredacteur er zelf deze week een woord bij leerde kennen: een buisvak. :o) Dat is blijkbaar niet zo gekend in Nederland. Wellicht ook een woord uit de 'studententaal'. Of u moet wel enorm intelligent zijn, kan ook!Wat hebben we geleerd? Ik kan perfect schrijven onder tijdsdruk, met een deadline dus. Zo fijn! Ook dan floepen de woorden uit mijn vingers aan de hand van een vooraf gekozen thema door Marthe & ikzelf. Oef! Anders had ik iets toegezegd wat ik niet kon waar maken, dus dat was wel efkes spannend. Daarnaast is het niet slecht om stil te staan bij dergelijke onderwerpen. Uit de vele therapiesessies leer ik en probeer ik te onthouden, maar 't is de praktijk hé gastjes, het uitvoeren ervan dat moet lukken! Gezien mijn hersenen er oh zo van overtuigd zijn dat ik amper er in slaag dat ook effectief uit te voeren, de tips & trickzzz van allerlei behandeltrajecten, is het goed om de feiten te checken terwijl ik dan toch over het onderwerp aan het schrijven ben.Wat hebben we geleerd numéro deux? Qua coping, 'het omgaan met' emoties kan ik je zeggen: er is nog werk aan de winkel, MAAR ik ben op weekend geweest met vrienden, heb kunnen genieten. Een paniekaanval heb ik kunnen weerhouden door op tijd uit de situatie te stappen. Neerslachtigheid heb ik kunnen uitstellen door mij te concentreren op de kinderen. Dat laatste was wel niet zo moeilijk, want we hadden er dertien mee. En we waren met twaalf volwassenen :o). For real! Druk en zalig tegelijk. Om maar te zeggen: we gaan vooruit. Vandaag ben ik een beetje hyper à la manisch, dus ik ben ervan overtuigd dat ik vandaag een boek zal uitgeven bij uitgeverij nogoptezoeken, maar hééé, ik heb net wel alle administratie ingehaald, het rondslingerende vuil (inclusief peuken) in de leukste straat van Daizel opgeruimd, de CM-website uitgeprint (moet je doen: tegemoetkoming lenzen, tegemoetkoming Chirobivak, tegemoetkoming turnclub, o ja tegemoetkoming therapie en dat is uitgerekend 6,5% per sessie, ...). De koekjeskast is uitgekuist en als beloning heb ik corn flakes gegeten als middagmaal daarnet. Oeps. Deze voormiddag was ik in de MaRe te Kortrijk en de bus terug zette me af aan een halte waar ik normaal niet af stap, maar dat is mijn eigen schuld, want ik dacht: dat is gezonder. Toen dacht ik: o ja, de verzekeringspapieren van Tiesmans zijn turnclubaccident (vier hechtingskes) vorige week moeten nog binnen, dus ik kan zo wel een ommetoer doen van ne kilometer om die papieren in de juiste brievenbus te droppen. Na de corn flakes wilde ik naar boven gaan om nog wat kleren online te zwieren, tot ik bedacht dat ik vannacht aan dit schrijfsel was begonnen dus dat ik dit moest afwerken. En tadaaam daaraan ben ik dus bezig. Wat hebben we geleerd numero tres? Ik ben mij al veel meer bewust van bepaalde acties, lichamelijke gewaarwordingen, veranderingen van stemming. Ik weet dat ik nu een dutje moet gaan doen, voordat Fie thuis komt. Ik zou graag kaartjes maken samen met haar, dat is qualitytime en voorlopig het enige waarbij ik ook kan stil zitten. Dat hoop ik toch. Het is zo belangrijk hé, een perfecte mama zijn. Nee, 't is waar, die bestaan niet echt, maar ik droomde vannacht dat ik alle pluimen uit haar buik trok dus ik heb het gevoel dat ik iets moet goed maken! (Nachtmerrie, jong, écht! Ik probeer het niet te Googelen wat dit zou kunnen betekenen.)Anywayzzz, om dit kort te houden (haha), als je zin én tijd hebt:

Lees meer »
September 2019

Bonjourrr.

Ik herlees mijn schrijfsels nooit, omdat ik mezelf al een beetje begin te kennen. For real :). Ik zou namelijk geneigd zijn heel veel weg te laten, te herschrijven, te schrappen. Om beter over te komen, om niet te hard te zijn, etc. Wat uit mijn vingers komt, sijpelt echter recht uit mijn hart, dus ik wil het ook zo laten.In een online magazine las ik daarnet iets over Franse woorden waardoor ik moest denken aan afgelopen dinsdagavond. Fie was bezig met Franse werkwoorden, daar heeft ze vandaag een toets van en voor ne keer was ze zich aan het voorbereiden! Ties zat onder tafel met Lego te spelen en ik hoorde 'm af en toe herhalen wat Fie luidop zei (ze zegt nogal veel LUIDop). Ik geloof dat het 'faire' was die bleef hangen. Mét perfect rollende R. De huig-R met de juiste term ('het-tweede-tongetje-R' zou Ties zeggen, haha). Het grote voordeel aan een grote zus (of broer natuurlijk) is dat je heel veel hoort en leert. Zo kan Tiesmans in perfect Frans iemand een goede dag wensen en vragen hoe het gaat. Hij is wel niet geïnteresseerd in het antwoord, moet ik toegeven. Er is ook nog wat werk aan de winkel met de zin 'Je suis Ties', fonetisch wordt dat: 'zje sjwie Tiesj'. (Ik denk eraan eens mee te geven dat hij best zijn familienaam vernoemt, tenzij hij coureur ('koerser') wil worden natuurlijk.)Maar goed, ik moet tot mijn pointe zien te komen. Mijn vulkanische massa hersenen is nog niet zo heel erg goed wakker... Aja! Van  1. het niet-herlezen over  2. de Franse werkwoorden tot  3. mijn oog dat viel op een Franse titel, écrit sur ce blog: Au revoir.Ik heb die blog dus herlezen. Het deed opnieuw pijn. Het nieuw traject in Kortrijk, waarover ik schreef, daar ben ik nu al vier maanden mee bezig. Vier maanden! Dat is niets in een mensenleven, maar écht, ik voel meteen de druk op mijn borstkas en mijn hartslag schiet de hoogte in (ik heb het net gecheckt, ja). Ik begin te rekenen, want in principe zit ik nu aan "één derde van de MaRe". Tijd om doelstellingen te behalen! Actie! Medicatie verminderen!? Doe ik wel genoeg? Hoe zit het met het reguleren van mijn emoties, is dat aan het beteren? Mijn zwarte gedachten, op een schaal van 1 tot 10??Ik doe genoeg, dat wéét ik ergens wel, en al zeker mijn best. Binnen tien minuutjes hebben we vergadering voor vzw Een RUSTpunt. Het is volgende week alweer de eerste dinsdag van de maand. Zie wel dat de tijd vliegt! Ik probeer niet te panikeren! Ik haal daar veel voldoening uit, het is veel werk, maar onze vzw geeft me zeker iets terug. Het oplijsten van de dingen waar ik voldoening uit haal is iets wat ik 'eens' moet doen. Dat staat op mijn to-do-lijstje trouwens. Ha! Naast 'rust nemen' en 'zolder dweilen' en 'Chinese kledij zoeken'. (Don't ask.)Daarnaast merk ik ook, door dat oud schrijfsel te lezen, dat ik het al iets meer kan loslaten. Dat is positief. Positief afsluiten is trouwens ook positief. Alors, je dis: à bientôt!XVoor de lol typte ik elkeschrijft in het kotje van Google Translate. Dat wordt in het Frans: tout le monde écrit. De twee woorden van mekaar worden natuurlijk chacun écrit. Zo stelde ik me als kind wel eens voor als: 'Je suis Chacun De Louvain'. AHAHAHAHAHAHAHA, dat is echt niet meer grappig nu, dat is zóóó 1998!

Lees meer »

Perfectie.

Ik stond op de tuintafel toen ik deze foto trok. Zaterdagavond nog. Zo doen mensen dat hé, om een foto op Instagram te plaatsen. Al zeker op een mooie zomeravond. Ik heb er niet om gedaan, (behalve de tafeltruc dan) maar het is wel een mooie foto geworden. Het is moeilijk voor mij om alleen te zijn met Fie en Ties. Ik ben angstig dat ik de controle over hen ga verliezen. Wat op niets slaat, I know. Ik heb heel brave kinderen, denk ik wel :o). En toch... Ik kan verkrampt zijn omdat ik de energie niet heb om vriendelijk te zijn, dan ben ik angstig dat ik geen goeie mama ben voor hen. Mijn best, dat doe ik wel. Ik ben bang dat ik nooit meer een goeie mama zal kunnen zijn. Toch niet naar mijn normen en geloof me: mijn mama-lat heb ik al serieus laten zakken. Mama zijn is iets waar ik altijd naar uitgekeken heb. In vriendenboekjes van mijn vriendinnetjes schreef ik steevast 'kinderverzorgster' bij de vraag: 'Wat wil je later worden?'. Ik heb er jaren van gedroomd om onthaalmoeder te worden of het B-plan: in een kinderopvang werken. Ooit solliciteerde ik er ook voor en werd ik prompt aangenomen, daar ik bijna mijn diploma als orthopedagoge behaald heb. Bijna, oh god, dat doet nog altijd zeer. Bijna was ik ook gestart in die kinderopvang, ik mocht van de werkgever het attest als kinderbegeleider halen gecombineerd met de job. Ware het niet dat ik nooit op de eerste werkdag verschenen ben. Ik kwijnde weg van angst en ben er niet geraakt. Het duurde nog maanden vooraleer ik hulp zou toelaten. Ondertussen zijn we twaalf jaar verder. Een dozijn!De emoties hierrond heb ik (nog) nooit toegelaten, laten binnenkomen. Ik weet niet eens of ik het al eens uitgesproken heb tegen iemand.Men zegt dat faalangst vermindert door... te falen. Ik kan zwart op wit mijn faalervaringen neerschrijven en heb amper het gevoel dat deze angst geminderd is. Exposure, ik krijg het zuur van dat woord. Blootstelling. Het woord alleen al klinkt zo naakt en breekbaar.Toch deed ik het al veel, oefende ik, sprong ik in onbekende avonturen. Soms ongewild, soms met veel goede moed. Zelden omarm ik de angst, te weinig spuug ik hem uit, al te vaak vertrappel ik hem. Ik heb geleerd dat ik het dan dubbel en dik terug krijg in mijn gezicht. Gezichtsverlies als het ware. De waarheid achter deze foto: ik wilde ergens mee naartoe, maar mijn lijf en geest waren niet akkoord. Ik stelde mijn verwachtingen bij en zou later aansluiten. Ook dat lukte niet. De kinderen kwamen naar huis, P. liet ik verder zijn ding doen, want hij verdient het zo. Buiten komen, 'm jeunen, even uit de rollen thuis. Fie en Ties waren moe. De dag ervoor hadden we een gillende-meisjes-feestje voor Fie haar elfde verjaardag en dat kruipt wat in de kleren, moet ik zelf ook toegeven :). Moe zijn = niet zo heel veel kunnen verdragen. Ties zijn standaard verdediging is de laatste weken: 'stommerik!'. Fie is al altijd een felle roeper geweest, haar standaard verdediging is de laatste weken - ik bedoel jaren - gewoon: 'Ties!'. Ze roept constant zijn naam, alsof ze hem voortdurend tot de orde wil roepen, maar dat werkt voor geen meter natuurlijk. Ze is een stuk ouder, maar het tot de orde roepen is nu eenmaal mijn taak. Laat dat net iets zijn dat snel weg valt bij mij als neerslachtigheid de bovenhand krijgt, dus OEW YEAH, gezelligheid troef.Fie stelde voor om zelf limonade te maken, vond ik zelf een geweldig idee. Ze verzamelde alle ingrediënten en ik vond nog vijf blaadjes munt in mijn verlepte kruidenbak :). Ze liggen wel schoon op de foto, hé? Net voor ik op tafel sprong, wilde Ties de appelsientjes al roeren, dik tegen de zin van Fie. Iets verderop, niet vastgelegd op foto, ligt een stuk sinaasappel die ze richting Ties gemikt had. Hij roerde best niet met zijn handen natuurlijk. Net erna sta ik op tafel, Ties zegt nog dat ik mijn schoenen moet uitdoen (proper ventje) en ik vraag: 'Kijk ne keer naar boven?'

Lees meer »

Per(r)on (geluk).

Een paar weken geleden slenterde ik door de gang onder het station van Kortrijk. Het hoofd naar beneden, te zwaar om recht te houden, peinzend over de afgelopen dag, over de avond die nog moest komen. Ik botste per ongeluk tegen iemand aan. Of hij botste tegen mij aan, dat kan ook, weet ik ondertussen. 'Sorry, sorry!' prevelde ik geschrokken. 'Pardon, mevrouw!' zei hij. (Later ga ik verder nadenken over het woord 'mevrouw', ben ik echt een mevrouw? Ik voel me erg vaak gewoon 'een meisje' nog. Is dat normaal eigenlijk?)Verontschuldigingen, I like. Helaas is dat niet standaard. Ik wilde uiteindelijk verder gaan, maar 'oh, mevrouw, weet u waar perron 9 is?!' We stonden ter hoogte van perron 7, geloof ik. De jongen was zo gehaast! Die trein moest hij dringend halen, dacht ik nog.

Lees meer »

Rustpuntjepuntjepuntje.

Daar zaten we dan met ons 3 hé, gisteravond, 16u45. Groeningeheem te Kortrijk, Passionistenlaan 1, lokaal 2, 6 okselvijvers (of ja, toch minstens 2 als ik voor mezelf spreek), 334 hartkloppingen per minuut, wachtend op het allereerste bezoekje... (ik heb zeker niets met getallen, hoor. Of tellen. Of dwang om te tellen :)).Eén van onze grootste angsten? 'Wat als er niemand komt?' Gelukkig hadden we een plan B: ik kon een sudoku invullen. Aziz & Maaike konden zich eventueel wel zoet houden met een spelletje zeeslag :o). We konden ook de twee kannen koffie uitslurpen wat bijna gebeurde, maar dat ging misschien niet goed gekomen zijn.Stress, stress! Dat komt ervan als je in mei 'per ongeluk' een vzw opricht uit waanzinnig veel enthousiasme, goesting, maar ook wat impulsiviteit. Nog steeds geweldig overtuigd dat we dit willen doen, dat zeker, kan ik ook zeggen vanuit ons alledrie, denk ik echt.

Lees meer »
Augustus 2019

Trap.

Kennen jullie het spreekwoord 'iets op de trap leggen'? Nee?Het situeert zich in de rayon 'opvoeding'. Het betekent: hopen als ouder dat je gezinslid (of toch eentje van de gezinsleden) een steentje bij draagt in het huishouden. Je legt iets op de trap, omdat het thuis hoort op één van de slaapkamers of zolder; de bedoeling is dat de eerste die de trap neemt, het gewoon mee neemt. AJA, want ge gaat toch naar boven. Kleine moeite! Het blijft bij hopen hier...

Lees meer »

Luchten.

Je hart luchten. Ik kan het niet uit mezelf en ik ben me ondertussen wel bewust waarom dit is. Ik denk dat het niet nodig is. Ik denk dat ik er niemand mee moet belasten. Ik denk dat het niet belangrijk genoeg is voor mijn gesprekspartner. Ik denk 'het waait wel over'. Ik denk dat ik faal als ik het doe. Ik dénk dat dus allemaal, ik denk dat dit de waarheid is. In het Engels is de vertaling 'to express yourself', dat klinkt al ietwat haalbaarder voor mij. Ik kan het bekijken dat ik gewoon 'een gevoel' beschrijf. Als me dit gelukt is bij mijn psychologe, dan kan ik alsnog als laatste toevoegen dat ik het gevoel heb dat ik nu een uur gezaagd heb. Ik moet er dan nog voor betalen ook :). Ik begon over luchten, omdat ik vond dat het lokaaltje waarin ik zit nood had aan verluchting. Zou het raam nu een soort opluchting voelen? Dat moet wel deugd doen dan. Wat zou het handig zijn moest ik ook ergens een raampje hebben dat ik op de kierstandhouder kan zetten. (Jaha, dat is een woord!) Op een veilige manier, mooi meegenomen.Mijn ouders gingen afgelopen weekend richting Watou, voor het Kunstenfestival dat er jaarlijks plaats vindt. Een kunstdorpje, Watou. Ook wel een dorp met goeie zelfgemaakte picon, dit volledig terzijde. Het thema dit jaar is "saudade - niets bestaat dat niet iets anders aanraakt". Schoon, hé. Saudade is een Portugees woord dat eigenlijk heel moeilijk vertaalbaar is. Het beschrijft de mengeling van gevoelens van verlies, gemis, afstand en liefde. Heimwee, melancholie. Het mooiste woord ervoor vind ik weemoed. Wee is (naast een bevallingswee) ook gewoon pijn, verdriet. En daar is moed voor nodig (denk ik dan). Moed om (het wel en) de wee vol te houden. Als je de twee met mekaar verbindt, geraak je vooruit zonder al te veel om te kijken. Vorige week nog werd vastgesteld dat ik nog veel te veel vast hang aan hetgeen dat achter me ligt. 't Is gepasseerd, 'laat het toch'. Ik kan me ziek denken over zaken waarvan het me niet lukt er afstand van te nemen. Terwijl er wel degelijk afstand is, net zoals het woord saudade de mengeling van die gevoelens omschrijft. Ik had dingen anders kunnen doen, op een andere manier (graag betere manier) beleven, aanpakken. Het droefgeestige gevoel daarrond dwarrelt doorheen mijn hoofd. Afstand, loslaten - het blijven moeilijke thema's. Zo moeilijk dat ik er vaak letterlijk misselijk van word, je kent dat wel, zo'n wee gevoel precies.Het verleden maakt je echter, op gelijk welke manier, een persoon die je vandaag bent. Vandaag. En toch: niets bestaat dat niet iets anders aanraakt, alles staat dus met elkaar in verbinding. Dat weet ik. Het is wat het is. Die verbindingen zie ik echter graag geanalyseerd. Het is een zoektocht waarvan ik niet eens weet waar te beginnen, bij welke herinnering. En plots weet ik niet meer waarmee ik bezig ben. Het zit dan toch tussen mijn oren zeker... (oh, ironie). Wanneer ik wel weer weet waarom ik moet leren luchten, waarmee ik bezig ben? Onder de douche, als de stroom water over mijn gezicht loopt, dan doe ik alsof het tranen zijn die opluchten. Natuurlijk werkt het zo niet, waardoor de drang steeds opnieuw terug komt om het op een andere manier te doen, een verkeerde manier. Of als ik naar mijn zoontje kijk en niet meer kan antwoorden door schuldgevoelens, peinzend waarom er ook alweer zes jaar tussen onze twee kindjes zit. Angst dat hij zal onthouden dat hij opgegroeid is 'met een zieke mama'. Of wanneer ik een paniekaanval heb, maar daar doodnormaal kan over doen en het in mijn binnenste kan 'afwerken'. Geloven dat paracetamol het wel zal temperen. Of frustratie die om kan vormen in kwaadheid. Een soort woede die ik nog nooit gekend heb, ik weet nog niet goed op wie of wat ik die zou richten, waardoor het alle kanten uit kan gaan.Saudade naar gelukkig zijn? Ik ben op zich tevreden, ik klaag niet, ik doe gewoon door.Ik denk wel dat ik nu best even een luchtje ga scheppen.

Lees meer »
Juli 2019

Kavantie.

> dit schreef ik rond 10 juli:Zo zei Ties het nog vorig jaar, 'wanneer gaan we op kavantie?'. Nee, ik verbeterde hem niet, veel te koddig :).Vandaag is onze eerste echte verlofdag met ons viertjes. P. en ik hebben twee weken vakantie gepland. Ja, ik ook, de MaRe werkt met verlofuren, dus ik mag ook niet overdrijven. Ik vind dat geweldig, ik voel me al iéts minder schuldig als ik niet-bezig-ben-met-mijn-herstel; dat ik niet-ga/kan-werken-maar-toch-betaald-ben-wegens-mijn-statuut.  ...'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' hangt op dit moment vrij veel in mijn hoofd te bengelen. Aan de wasdraad van niet-helpende bevragingen. Vergelijkbaar met je was te drogen hangen tijdens een regenbui. Ofzo.Tegelijk is er iets geweldigs gebeurd vorige week, waardoor het kavantiegevoel wel écht aanwezig is in huis. Mijn lief is erin geslaagd om zijn Bachelor in de Rechten te behalen. Dat zeiden ze aan de telefoon vorige week dinsdag. Een dag later zaten we al op een stoelke op de proclamatie. Fie was op FIEtsdriedaagse met mijn moetie (jaarlijkse traditie), dus Ties en ik zaten met ons tweetjes in 't publiek. Tussen de trotse ouders van de studenten, blonk ik ook in mijn kippenvel van trots. P. had een eigen plaats (met zijn voornaam misschreven, serieus! alleee oe kan da naaa!). Ties vond het trompetgeschal geweldig! De stoet, zoals hij zei, met al die grappige kleren ook. Tot daar zijn interesse. Ik moet zeggen: hij heeft zich wel goed bezig kunnen houden. Zijn draak beleefde een enorm avontuur, ik was zelfs een beetje jaloers. Zou een draak last hebben van piekeren of stemmingswisselingen? Daarnaast kwam Ties fluisteren in mijn oor (fluisteren is bij Ties het normaal volume) dat hij een vogel had gezien met wit en zwart. 'Hoe noemt die ook alweer?' Mijn vogelkennis reikt tot mus en ekster, dus we waren er gelukkig al snel uit dat het een mus was. Nu, ik wist niet dat Ties het in hem had (HAHAHA, ik weet dat het een ekster is, hoor!), maar hij kan praten met vogels. Een verborgen talent! Hoewel verborgen hier wat misplaatst is. 't Is te zeggen: hij heeft een heel speciale lokroep. Door de kier van het grote raam waar de proclamatie door ging, probeerde Ties de ekster te lokken. En te lokken. Verslag uitgeven. En terug gaan lokken, zo nét te luid zo.Ik zag een paar mensen hun hoofden stretchen, ik kan me inbeelden dat ze niet weten hoe je een ekster kunt lokken. Die paar mensen werden er uiteindelijk heel wat. Ik geef het toe, ik heb getwijfeld om weg te lopen of boos te worden, maar hé, wij zaten daar voor de papa, hé. Die speeches gingen over de studenten dit en de ouders dat, "die moeten het toch ook maar allemaal doorstaan" (ja, ik kan luisteren en op Ties letten tegelijk, hoor) (ah nee, dat is niet waar, mijn concentratie ziet wat af de laatste - euh - jaren) (OK, waar was ik gebleven?)... dus wat ik me begon af te vragen: OK, er zaten maar twee werkstudenten, maar wat met de PARTNER? Ik dacht voortdurend aan het feit dat mijn schoonouders daar hadden moeten zitten, nie? Ik geloof zelfs dat er op de uitnodiging van de proclamatie stond "... en ouders". Hahaha, echt hé. De twee werkstudenten werden één van de laatste afgeroepen, maar Peter stond er in alle glorie. Hij hééft het toch maar gedaan, hé! In zo wat alle omstandigheden, in goede en kwade dagen, YES, wauw!De receptie maakte wel wat goed. :) Nee, vooral: Peter zijn allereerste prof kwam bij ons staan om P. te feliciteren en draaide zich uiteindelijk om naar mij om dat ook te doen. Hij wreef over Ties zijn blonde lokken. Aaah, toen dacht ik: 'het is waar hé, Vansleuvn, zijt ne keer ook preus op jezelf' - en ik stimuleer het dan nog hé, dat studeren. 'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' :) Nu ja, nog een master of twee en hij is advocaat zeker, hé? We kunnen dat wel aan. Hetere vuren en al, piece of cake! (waar of niet waar)Die prof feliciteerde me ook, zie. Heel galant van 'm. Erkenning? Peter deed het grote werk, ik schrijf het nog maar eens op: WAUW!Vandaag zijn we woensdag 24 juli en moet ik nadenken over woorden en gedachten.Ik wil schrijven, maar het lukt me niet. De twee weken verlof met ons viertjes zitten er op. De eerste week 'gewoon thuis' was voor mij heel confronterend en behoorlijk bergafwaarts. Tedju, ontgoocheling. Uitputting, wanhoop, bergen schuldgevoelens. Eens we uit huis trokken om andere oorden op te zoeken, ging het wel beter. Het werden de Ardennen, basic, simpel, zoals ik het graag heb. Onze tent aan de Ourthe. Ik heb gezwommen in de Ourthe, dat zou ik iedere dag willen kunnen doen. Toekijken hoe mijn geweldig lief 'zot' komt omdat de WiFi hapert (ja, ik heb daar soms mijn genot in), zo ook de Tour de France. Toekijken hoe Ties Fie na doet in het water: kopje onder en twee vingers boven water uitsteken. Geniaal. Kijken hoe Hollanders hun vakantie op de 'kemping' beleven. Een bever spotten. Samen met Ties vuilnis rapen, want wij zijn Mooimakers in ons dorp; en omstreken dus ('goh mama, waarom doen mensen dat niet in de vuilbak?!'). Fie haar haren in acht vlechtjes doen, om na twee dagen een coupe uit de jaren negentig te hebben. P. die iedere ochtend als eerste op staat om de koffie te maken. Net daarvoor een rits horen: Ties op komst om tussen ons te komen liggen. Nu is het weer structuur, dat is beter voor mij. Ook saaier wel. Over saai nog: het idee 'geen alcohol' wordt plots moeilijker, merk ik, want da's best ook saaier. Doe daar géén schep zelfvertrouwen bij en ik heb al snel prikkende ogen. Van het zweet, hé :) Ik zou eens stevig moeten huilen, maar ik heb de angst dat ik nooit meer zal kunnen stoppen, dus doe ik het niet. Ik zweet wel veel (wie niet deze week!?), dus misschien gaan ze zo wel hun weg naar buiten vinden?Gisteravond nodigde ik sinds jaren (v e r h i p) hartsvriendinnen uit. Strontnerveus, maar ze daagden op. Voor mij. Of voor mijn persoonlijke barman? Het was gezellig, echt, ik denk dat ze het misschien wel leuk vonden. Ik denk dat ik denk dat ik dat echt mag denken, maar die gedachten denken gewoon heel snel andere dingen. Denk ik.De sessie 'denken over denken' daarnet was lastig. De titel is er boenk op. Lastig, met een gesmolten brein.Ik strooi heel veel liefde uit, over jullie allemaal. 't Is niet gescheten hé, voor niemand niet. Besef ik. Kan ik. Er zijn zoveel mooie dingen. Besef ik. Maar...Leuke dingen doen. Focus, Elke!XOXO(ooit Gossip Girl gezien? ik wel, in een rush waarin ik me zeer slecht voelde. puberaal, maar heerlijk :))

Lees meer »
Juni 2019

Kussen(s).

'Mijn leven bestaat uit kussens terug in de zetel leggen en de auto lossen!'Dat zei mijn lieftallige wederhelft met licht verhoogde stem gisteravond nog tegen onze tienerdochter. Zij rondde op één dag na haar vijfde leerjaar met glans af, dus 't is nog vers voor ons, dat tienerschap :). Ik zei meteen dat ik dat een geweldige quote vond, hij begreep niet echt waarom ik die noteerde. Maar zeg nu zelf: is dat niet zo wat de samenvatting van het ouderschap? Of toch een groooot deel ervan, durf ik zeggen zo?P. heeft gelijk. Ik geef even een groot voorbeeld, om het wat te schetsen. *kuch* Laat ons zeggen dat de dochter een sloddervos is. Ik denk zelfs dat zij de meest slordige sloddervos is die ik ken. Geloof me, ik heb al veel (slaap/woon)kamers gezien. Als kind sowieso, bij de vriendschappen. Werkgerelateerd: ik was ooit 'oppas voor zieke kindjes' bij de CM: veel slaapkamers en woonkamers gezien. Ik heb daar nooit een oordeel over gehad, nog steeds niet. Integendeel, ik kan het benijden als een gezin het huis gewoon een huis kan laten zijn. Een huis leeft, hé, dus waarom zou dat constant opgeruimd moeten zijn? Helaas staat dit haaks op mijn controledwang, perfectionisme, mijn angst dat er iemand aan de voordeur belt (o wee, een negatief oordeel is toch sowieso het gevolg!?), etc. Daarnaast heb ik ook veel kamers gezien in de twee ziekenhuizen waar ik reeds opgenomen werd. De deuren staan vaak open, dus je blik glijdt daar naartoe, dat is zo. Zo telde ik eens 34 witte bekertjes onder een bed. Ik heb een teldwang ontwikkeld n.a.v. het vele jaren 'doorduwen' in het leven, dus ik weet wat ik zeg, haha! Natuurlijk, je bent er door ziek te zijn, niemand die daar spontaan iedere dag z'n kamer proper houdt en kijkt of alles nog goed staat. (Er is altijd een uitzondering op de regel, ahum, toch?)Fie heeft ook een slaapkamer om in te slapen. Een mooie! Toen ze (ooit, *zucht* loslaten, kan ik!) zes jaar werd, vonden we het de juiste tijd om het oude-meetjes-behang in te ruilen voor een upgrade naar eigen smaak. Haar kamer werd haar paradijsje van wit, oranje en ROZE (du-uh). Echt een schoon resultaat met houten bakjes aan de muur, een rekje voor haar leesboeken, spiegels, een nieuw bed (met zo'n bak onder voor de logeermaatjes), een roze slaapkamerdeur, ... kortom: alles nieuw. We hebben een foto van Fie, geblinddoekt, in het midden van haar kamer. Haar gezicht, toen de blinddoek af ging... het was al het klussen zeker waard! Als je leest hoe een mond open valt van verbazing, AWEL, dan zie ik dat beeld nog altijd voor mij. Ties is nu vier jaar, hij moet het nog even met het oude-meetjes-behang doen :o) - maar hij is zo netjes, oh, dat is een plezier om binnen te gaan. Netjes! Oh, een plezier om... OK, niet uitweiden, Elke.Als je op dit moment onze dochter haar slaapkamer zou binnen gaan en op 't gemak eens rond zou kijken zoals je een museum bezoekt, dan zou je zaken zien waarvan je nooit gedacht had dat dat in ons meisje zat. Nee, ik overdrijf niet. P. kan zeker bevestigen! Ik kijk niet meer te veel naar haar slaapkamermuren, want het zorgt voor een beetje hartenpijn. Hoewel haar muren nu grotendeels bedekt zijn met foto's en affiches en je kent dat wel, is het nog steeds erg duidelijk. Door hetgeen ze allemaal uitgespookt heeft... Fie is geen vlotte inslaper, dus ze heeft er steeds haar tijd voor genomen, vermoedelijk :). Een nieuwe slaapkamer dus, dat ging even goed. Fie leest graag, dus boeken lagen en liggen overal, maar dat is alleen maar positief. Hoera, twéé vrouwelijke boekenwurmen in ons huis in de coolste straat van Daizel! (hashtag daizel)In het tweede leerjaar leren ze de tafels. Geen idee hoe ze het deed, maar degene die ze moeilijker vond, noteerde ze op haar plafond. Ze had een affiche hangen met ikweetnietmeerwieofwat op (geen Leonardo DiCaprio, begrijp ik nog steeds niet), vast gemaakt met prikkertjes (in de juiste kleuren!). Met die prikkertjes begon ze gaten te maken in de muur naast haar bed. Prutsen is een key-woord ten huize 'widder'. Ze heeft lange haren, daar heb je al eens rekkertjes voor nodig. Een verzameling haarrekkers werd samen met nog andere kleinigheden een constructie van, ja, van wat? De eerste liefjes werden op de muur genoteerd, natuurlijk. Met een blauwe balpen. Toen we voor de eerste keer haar logeerbed van onder haar bed haalden om wellicht te stofzuigen (alhoewel, dat gebeurt niet veel, in alle eerlijkheid), vielen we een klein beetje achterover. Daar lagen 150 witte zakdoekjes, allemaal verfrommeld. Een nieuwe kamer = een nieuwe zakdoekendoos. Om je neus te snuiten bijvoorbeeld. Ze heeft af en toe ook last van bloedneuzen, dus daarvoor kan het ook nodig zijn. Die lagen ook gewoon tussen de matras of onder haar bed. De verse gewoon verfrommelde doekjes overheersten wel erg duidelijk. Het schattige boekenrekje werd geen uitstalraam voor de mooiste boeken, maar een vergaarbak van prutsen. Klein én groot. Met alles wat je in een slaapkamer hebt. Je wordt 8 jaar, stylo's en papier en lijm en kneedgom (kneedgommen worden verbannen nu!) en een schaar kunnen al eens nuttig zijn op een meisjesbureau. GE KUNT HET U ECHT NIET VOORSTELLEN wat we al allemaal (ooit) gevonden hebben. De verse was legt ze zelf (meestal) in haar kast; op zo'n manier dat het geen verse was meer is, je moet het eigenlijk maar kunnen. De hype SLIME heeft ons leven zwaarder gemaakt (oh drama). We vonden (nog niet zo lang geleden) drie Plantadozen gevuld met Fie-gemaakt slijm. Toen wisten we waar die BARF-geur vandaan kwam. Kokhalzend heeft ze het zelf opgeruimd. (En help, ze blijft hangen in deze hype, dat is pertank zoooo 2018!)Ik denk dat er in totaal zo'n honderd gaten in haar ooit mooie wit geverfde slaapkamermuren zitten. (Ik wil ze gerust eens tellen.) Geen idee met wat, ze kreeg die gaten uiteindelijk ook groter en dieper. Haar handtekening oefende ze op haar muur, met een rode wasco (ofzo!?). Misschien moest ze dringend een akte ondertekenen, want er werd wel veel geoefend. In ‘t groot. Een dertig centimeter, jawel. Een fles water wordt bij haar een broeihaard van nieuw uitgevonden microobjes. Als Fie haar kleren uit doet dan is dat mooi in volgorde: onderaan de kousen, dan de broek of rok, de slip er mooi bovenop, alsof ze uit haar onderbroek zweeft. Kousjes kan ze aan elkaar knopen, zoals een clown ballonnen kan plooien. Quotes schreef ze niet op papier, maar op haar muur, 't is maar zo handig zeker. Hartjes kwamen tevoorschijn en werden ook weer doorkruist als de liefde of vriendschap over was. Of er kwam weer een groter hart tevoorschijn als het toch weer 'vrede' was. De naam kwam er veelal ook bij, zo werden we wel ingelicht tegelijk, dat was dan weer mooi meegenomen, maar echt waar: wij hebben enorm veel ondernomen om dat te doen stoppen. De muur is geen muur meer, laat dat duidelijk zijn. Ik weet nu ondertussen wel dat dat haar niet interesseert, zij stoort zich daar niet aan, aan die vuilnisbelt. Ze heeft geen intrinsieke motivatie om er iets aan te doen. Als je dat wel hebt, wil dat zeggen dat je gemotivéérd bent om iets te doen. Bij extrinsieke motivatie doe je iets omdat dit van een ander moet of omdat er een andere externe prikkel is die je drijft. Een externe prikkel kan bijvoorbeeld een beloning of geld zijn, maar dat werkt dus nauwelijks bij haar. Onbewust of bewust - geen idee - deed ze het keer op keer. Op keer. Op keer. Nul effect. Vuilzakken passeerden, affiches werden binnen gehaald om de gaten of krabbels te verstoppen. Belonen, straffen, of: niets doen, het erger en erger laten worden, het helpt en hielp niet.Het ding is wel dat als Fie intrinsiek gemotiveerd is voor een bepaald thema, ze dit dan wel enorm met hart en ziel doet. Het volledig andere uiterste eigenlijk. Dat is zeker een positieve eigenschap en dat bemoedigen we alleen maar aan (vaneigens). Hoe zij soms kan doorzetten onder druk is ongelooflijk. Hoe zij deze moeilijkere thuissituatie doorstaat (in goede en kwade dagen natuurlijk), is fenomenaal. Intelligent, doordacht én zorgzaam voor iedereen. Neemt niet weg dat die slaapkamer naar de zak is :o). Nee, serieus. Niet zo lang geleden vond ik nog een knuffeltje die omgevormd was naar een soort voodoo pop. Ze is gek op knuffels trouwens, nog altijd, het moeten er veel zijn en ze zijn allen even belangrijk (da's wel schoon, hé). Af en toe doet ze wel een 'effort'. Zo heeft ze sinds kort een vuilbakje met twee zakjes in: eentje voor papier en eentje voor restafval (haar woorden). Niet dat ze die vuilbak dan eens leeg maakt. Niet dat ze niet vergist en ook sokken erbij propt. Ik zeg sokken, maar dat is nooit als in 'een paar sokken'. Zoals een droogkast sokken kan opsmoefelen, zo kan Fie sokken doen verdwijnen - misschien wel in die muurgaten. Stel je voor dat ze ooit bij de buren uit komt. Deze morgen zag ik nog dat haar logeerbed alweer vol ligt met boeken en briefjes en rommel, en ... Positief blijven: Fie sorteert eigenlijk wel like a pro!We spreken thuis van 'Fie haar spoor'. Je vindt ze aan de hand van haar prutsdingen, gewoon volgen als je ze zoekt. Dit is misschien ook wel euh, handig? Ik wil positief eindigen, want wij hebben een gouden dochter. OH ik weet ineens hoe: deze week kregen ze alles mee van boeken en papier en schriftjes van gans het schooljaar (gelukkig is het morgen papier & karton :)). Er zat een blad tussen met 'voornemens voor 2019', het waren er acht, waarvan drie omcirkeld. 'Dat zijn de belangrijkste', zei ze. Eén daarvan was: ik wens dat mijn mama geneest - ik zal ook dit jaar zorgen voor haar.Dan vergéét je dat IEDERE avond de kussens uit de zetel worden gegooid (ja, Ties, ook jij), jammer dat ik zo'n fan ben van kussens. Dan worden er alleen nog maar kussen uitgedeeld. Ik heb een beetje moeten huilen... en wie mijn vorige schrijfsel las: dat was nodig, het was maar een piepklein beetje, maar ik heb iets écht gevoeld! Dankzij mijn sloddervosje.Ook P. kan enorm genieten van de aandoenlijkheid waarmee onze tienerdochter emoties kan uitdrukken. Ik zie dat. Da's zo schoon, want dan zijn ze eens niet aan het bekvechten! (mopje!) (not!). Ik bedenk net dat het daardoor is dat hij het volhoudt om met zakken te sleuren met gerief van Fie in. Dénk ik, hé. OK, eerlijk is eerlijk: ik ben dan wel een nette en perfectionistische opruimfreak, maar vaak is het handig om wa brol in een zak te steken. Zoals er zeker velen zijn die opruimen door alles in een kast te proppen. Weg is weg, hé. (Zoals bij tweedehands verkoop: "weg is weg, hé", als je weet dat je een duur item verkocht voor énen euro...)Dus merci, lieve P., om steeds en altijd de auto te willen lossen. Met zakken. Allerhande. #fietoch#goudendochter#elkeschrijft

Lees meer »

Richting?

Het is hier een beetje stil.Vaak gieren de woorden en zinnen (onsamenhangend) door mijn hoofd en staan ze in file tot aan mijn vingertoppen. Er zit echter iets fout met de bewegwijzering. Iets of iemand heeft volgens mij een pijltje omgedraaid. Ik begrijp 't wel, het is soms verleidelijk om dat te doen bij wandelingen, hé? Of euh... nie? Ik verdenk niemand, hoor.Ik heb niets te vertellen, niets te zeggen. Als iemand mij vraagt hoe het gaat, dan verzin ik iets of ontwijk ik de vraag. Op zich geniet ik van bepaalde zaken, dus dat zit snor, denk ik dan. Ik heb genoeg beweging, ik eet zelfs redelijk goed, ik ga iedere dag naar de MaRe, op dat vlak ben ik dus ook flink. Het is zo de vinger er niet op kunnen leggen. Waarop eigenlijk? Is het stilte voor een storm? Ik hoop van niet. Waarmee ik bezig ben? Misschien moet ik eens wat dingen uit mijn hoofd halen... iemand een idee hoe je dat doet? Rust nemen zeker, niet daarmee afkomen hé :)

Lees meer »

Schrijf en rust.

Goeiemiddag!(ik dacht, ik spreek de lezer even aan, dat is maar zo beleefd :-))Ik heb nog 't een en 't ander te vertellen. 'Teen en Tander' zou nog een goeie naam zijn voor een podoloog en een tandarts die een samenwerking hebben. Ofzo. Efkes terzijde!Mijn eigen schrijfsels staan on-line, hé. Onzekerheid troef, nog iedere dag. Sinds september, dus dat is toch al een zwangerschap lang. Dat schrijven, dat gaat voor niets. Ik moet me inhouden om niet constant iets op deze website te zwieren, maar volgens de blogregels is het beter om niet te overdrijven. Anders worden mensen je beu :o). Ik heb dat 'eens' gelezen, dus dan doe ik dat, hé. OK, ik geef grif toe, ik heb dat al een paar keer gelezen, want ik pols 'zeker niet wekelijks, hoor' wel eens bij Googleman of hij tips heeft om een blog te verspreiden. Tips om een blog te behouden, dat gebeurt ook weleens. Laatst vroeg ik hem het internet uit te pluizen naar drie woorden: blog - psychische - kwetsbaarheid. Stond ik wel niet vanboven zeker! Ik bedoel echt NIET, zonder ironie. Vaneigens dat ik dat eerste resultaat eens goed bekeken heb! Weet je wat ik toen zag?Nee? Check et ut, zou G Goran zeggen. Je moet wel even scrollen, maar echt maar echt héél even. Ik leg in tussentijd even een streepje muziekje op. 't Is zeker geen hint ofzo, de titel van den Johnny zijn nummer, ik ben wel een grote liefhebber van deze man in black!

Lees meer »

De druppel.

> dit kan een zwaar beladen schrijfsel voor je zijn probeer het goed in te schatten (dat zeg ik dan, maar ik kan dat zelf niet...) inzake zelfdoding en alcoholgedrag

Lees meer »

Boom.

Af en toe zet ik onze velux wagenwijd open om een beetje rond te kijken. Als ik terug denk naar mijn ouderlijk huis met eigen slaapkamer, dan weet ik nu dat ik dat al altijd gedaan heb. Om één of andere reden staat en stond mijne velux alleen helemaal open als ik van ‘rondkijken’ deed. Zoals nu. Als kind zag ik de huizen uit de grond poppen. Ik weet nog dat mijn ouders bij de eersten waren om in die wijk grond te kopen. Al altijd grappig gevonden dat je gewoon diene grond koopt. De aarde feitelijk, met onkruid. Af en toe gingen we vanuit Roeselare eens kijken hoe het met ‘onze grond’ was. Er stond nog niets en mijn papa wees dan: kijk, daar komt ons nieuwe huisje. Ik dacht dus dat dat heel ver was, want hij wees gewoon vooruit en dat waren allemaal velden. Aja!Tot ze begonnen bouwen. Toen ontdekte ik dat ons huis gewoon aan de straatkant ging liggen. Ahja haha dat was zelfs logisch en al. Gelukkig is het nog steeds met zicht op open velden. Heerlijk. Behalve als 'den boer' maïs plant, dan heb je een lange tijd géén zicht. Chance, dit jaar zijn het bloemkolen!Mijn slaapkamer was aan de voorkant. Aan de overkant van de straat bleef ‘diene grond’ nog een eindje onbebouwd. In het midden stond daar een oude, klimwaardige, zoals uit de boekskes, sprookjesachtige boom. Man, klimmen dat wij deden! Ik heb altijd een voorkeur voor jongensachtige activiteiten gehad (efkes niet genderneutraal :)). Binnen, bij ons thuis, kleurde ik graag, verslond boeken en schreef ik links voor het geval dat ik als rechtshandige ooit in ‘t gips zou belanden, ik vond woordspelletjes uit en ja, toen vond ik ook nog liedjes uit. Op de tonen van Isabelle A en jaha, ik weet er nog eentje vanbuiten. (Hé lekker beest werd bijvoorbeeld vervangen door leuke vriendin, een ode aan.)Eens buiten was dat anders. Dan mocht het vuil zijn en met schrammen en niet nadenken. In het dorp waren er twee jeugdbewegingen: een meisjes-Chiro en de Scouts met meisjes en jongens. Ik ging vaneigens voor het laatste. Dat was met pompen als je te laat was en onder de lokalen kruipen (ja, dat kon, er staan nu nieuwe hemen). Bij een vrije minuut crossten we richting de beek. Er was daar zo’n grote rioolbuis en naargelang het seizoen kizzig water of modder. Op kamp moest ik ooit naar buiten op mijn blote voeten om een toerke te doen op de kiezelsteentjes. Dat was toen 'sterke Jan' in de leiding zat. Zo sterk dat ie was! Daar keek ik naar op.De activiteiten waren - sorry Chiro Dadizele - ‘stoer’ en zonder te veel tralalala, 'mo goed'. Dat is toch zo in mijn herinneringen :o). Dropping, nachtactiviteit, een ontvoering in scène gezet, tussen dierlijke organen een ring zoeken; zijn voorbeelden van kampactiviteiten. We sjorden onze tafels en HUDO (Hou U Darmen Open hahaha) zelf. We kookten voor onszelf en schrobden de kookpotten op de laatste dag, want die waren uiteindelijk toch zwart geblakerd ondanks een dikke laag bruine zeep (brunne zjippe). Enfin. Buiten dus. En dat zit er nog altijd in. Het zal ook iets te maken hebben met grenzen aftasten. Oh en Chiro Dadizele heeft me toch maar doen open bloeien, toch nog efkes meedelen.Aan de ene kant kan ik echt saai zijn en zuinig - ik vind dat niet erg hoor :). Denk ik. Alleeja. Meestal. Aan de andere kant vind ik het zalig om nog eens zoiets te doen. Om nergens op te letten, zonder vuiltjespaniek of ‘oeh pas op’. De gelegenheden zijn wat minder... en dan vind ik dat weer zo saai. Ik ben het al efkes kwijt, dat gevoel, ik heb er gewoon geen energie voor, geen zin, ziejzotzeker en mijn hoofd flipt. Ik ben aan ‘t typen op mijn telefoon en staar op dit eigenste moment door de velux, die van P. en ik ligt aan de achterkant van ons huis. Ja, van ons, de zolder is onze master bed room. Het gras is groener aan de andere kant. Rechts is het evenwaardig, maar links is het gras groener. Echt. Hoe doen die dat toch, vraag ik mij dan af. Alles zo proper, geen onkruid én dat gras is zo groen.Je vindt me sinds een paar weken bijna iedere dag in de tuin. Ik weiger handschoenen aan te doen en ploeter en ploeg er op los met mijn handen. Tot mijn rechterpink een ontstekingske had. Die handen zijn dat dus niet gewoon, hé! Hoe zielig! Dat doet serieus veel zeer, dat is met 'pus' en al. OK dan, tuinhandschoenen check, maar op den duur gingen die weer uit. Tot mijn linkerpink het begaf en ik wakker werd van de kloppende pijn in mijn PINK. Ontsteking en die trok door tot net niet aan mijn hand. P. was bezorgd, ik eigenlijk niet, is het raar te zeggen dat ik beter fysieke pijn kan verdragen dan psychische pijn? Het is warempel verademend... Ik kan het ook netjes verzorgen, hup, de EHBO-koffer uit de kast en ontsmetten en prutsen en een plakkertje. (Gisteren had ik het met mijn schoonzus nog over een 'plakkertje'. Zij zegt plakker of pleister. Op mijn boterham doe ik 'korreltjes' en geen hagelslag. Misschien wordt het echt wel tijd om mijn 'kindertaaltje' eens onder de loep te nemen :o).)Nu goed, de linkse pink is nog steeds ontstoken en excuseer, maar er blijft daar maar ‘iets’ uitstromen. Één handschoen dus, links. Tot ik daarjuist binnen kwam en besefte dat ik voortdurend met mijn rechterhand in de aarde aan de slag was. Vaneigens, hé, ik ben rechtshandig. Ik kan dan wel linkshandig schrijven, maar het linkse tuinieren moet ik nog leren.AHA, ik voel een projectje aankomen... ik schrijf het onder mijn lijstje van zevenenzeventig projectjes TO DO. (Waarlijks, ik zeg projectjes.)Haha, NOT, ik schrijf dat niet op, want dat past allemaal in mijn hoofd. Dat denkt mijn hoofd toch. Ik denk van niet. Alhoewel, het is ik die schrijf zeker en niet mijn hoofd. Toch, zijn schuld!De klimboom heeft uiteindelijk zijn plaats moeten afstaan aan mensen die ‘de grond’ gekocht hadden. Dat is dan toch inclusief boom!? Ontgoocheld dat wij waren, kinderlijk verdriet bij broer en ik. Ons tijdsverdrijf! Die bergen in onze tuin waren ook al weg, ik dacht heel eerlijk dat onze tuin zo ging blijven, want we hadden toch de grond gekocht? Dus ook de aarde die we over hadden?Gelukkig kon ik vanuit mijne velux seinen met mijn zaklamp naar een huis in de andere straat. Mijn beste vriendin en ik waren op dat geniaal plan gekomen. Velux open en in de stilte van de nacht (wel ja avond, want ik ging altijd stipt slapen - saai kantje weetjewel) konden wij elkaar nog een goeie nacht toe wensen. Mijn eerste sigaret rookte ik onder diezelfde velux. Ik wilde dat thuis eerst oefenen zodat het in het openbaar niet stuntelig over kwam. Sorry, hoor, mama en papa. Ik rook nu niet meer, ik wist plots eigenlijk niet meer waarom ik rookte. Ik bekijk het nu als een stok in uw mond steken, dat in brand zetten en dan nog eens inademen? Je moet dan nog eens zorgen dat je die stokken bij je hebt en zeker genoeg. Oh neenee. Die vapers ofte dampers vind ik wel nog belachelijker. Dan steek je gewoon een BIC in uw mond en zuig je daar aan. Of als het een groter model is, is dat gewoon zo'n ding om kaarsen aan te steken! Ik zou zeggen: ofwel old skool ofwel gewoon stoppen. (Dit terzijde, maar alléé ja, lees het nog ne keer :)).Ik ga mijne velux hier nu meteen wel dicht doen. Serieus, hoe warm is het! Wedden dat men zal klagen dat het een beetje TE warm is? Ties zei deze morgen: ‘ik denk dat we in Spanje zijn!’ :o) Daarmee is alles gezegd. Ik heb mij in de zon gelegd met een boek.Dat heb ik toen twee minuten vol gehouden, want 't is echt wel warm, hé? En eigenlijk, ik heb een excuus: één van de bijwerkingen van de medicatie die ik dagelijks neem is: overmatig zweten. Overmatig, hé. De definitie is daarvan 'meer dan gewoon en meer dan goed is'. Ik ben geen zweter, nu dus wel. Dat is nieuw, ik durf alleen nog maar zwart te dragen of wit. Of vleeskleur, maar dat is een beetje belachelijk. Een andere bijwerking is concentratieverlies, dat geldt voor gans mijn collectie. Dus bij deze: ik ben mijn pointe kwijt. Tenzij: tuinieren is op dit moment mijn zotste activiteit. Ik hoop maar dat Sterke Jan niet aan 't mee lezen is! Goh ja, dat is nu zo, het is opbouwen zeker? Eens ik binnen ben, verander ik dan weer naar ikmoetallestegelijkdoen en wel meteen. We mogen straks naar een feestje en Fie herinnerde me er nog even aan: 'Mama, je gaat toch niet in die kleren, hé?!' Toen draaide ik met mijn ogen zoals zij dat zo goed kan. Ben je gek, dacht ik nog, het is grijs en dat is niet zweetveilig. Daarnaast heb ik ook nog geen BH aan, dacht ik. Ik dacht dat ik dat dacht, maar Fie zei ook nog: 'Ga je ne keer springen?'. Ik heb het dus waarschijnlijk luidop gedacht. Blijkbaar. Op het voetpad. Fie haar insinuatie van geen BH en springen, dat ligt nu een piepklein beetje op mijn maag. Gans de humor van haar vader!Weet je wat Ties een tijdje gezegd heeft? 'Mama, dat is jouw HB-tje, hé.' Je moet dat nu eens luidop zeggen: een haabeetje. Hahaha, hoe kjoet is dat. Alhoewel, hij zegt TJE!!!! Tedju!Wat zie ik mijn kinderen graag. P. ook, ja, P. ook. Ons gras is toch het groenst van al, hoor. (Als we samen zijn, dan geloof ik het soms. Héél erg soms heb ik het al eens gevoeld. Ja, waarom zitten die veluxen ook aan de achterkant. Twee piekerbronnen van jewelste!)xxxxx

Lees meer »