elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

April 2021

:(

Op 26 maart zijn wij onze hartsvriendin Tine verloren. Ik weet niet goed wat ik daarover kan en wil schrijven, maar het is keihard. Uit het niets, totaal onverwacht, besloten haar hersenen dat het hier genoeg was geweest. Het is iets waar je totaal geen rekening mee houdt, een vriendin verliezen. Het moeilijkste vind ik dat we geen afscheid konden nemen. Je denkt meteen aan het laatste echte contact en dat was gelukkig een heel mooi moment. We vierden de maand ervoor nog haar verjaardag hier bij ons thuis en we klonken op - jawel - haar verloving...Zo onwerkelijk.We zijn met ons viertjes nog naar Tine geweest net voor de begrafenis. Ze was niet alleen één van mijn beste vrienden, maar ook mijn lief zijn maatje, in de kleuterklas waren ze al onafscheidelijk. Voor Fie en Ties was Tine ook altijd een constante op feestjes. Een kind aan huis, als het ware. Ties fluisterde dat ze precies zoals Sneeuwwitje was, een treffende gelijkenis inderdaad. Fie benoemde het gevoel dat ze plots haar ogen weer zou kunnen open doen. Dat hebben P. en ik ook, dat plots de bel zal gaan en ze hier weer onze gang opfleurt. Als er iets was waar Tine goed in was, dan was het wel de boel opfleuren.Het doet zo'n pijn om te zien dat haar vriendjes en vriendinnetjes (want zo noemde ze hen :)) zo'n verdriet hebben. Haar ouders, haar broer, haar verloofde... zo hartverscheurend. P. en ik (en de kinderen) moeten hier samen door, maar we doen het wel ieder op onze manier en dat is vaak een beetje zoeken. Ik keer vaak in mezelf, wat niet altijd mijn wil is. P. praat graag over haar, maar dat is dan soms te pijnlijk. Het gekke is dat ik nu pas door heb, hoe erg ze wel geliefd was. Wij hebben op zich veel aparte vriendengroepen, maar iedereen kende Tine wel op één of andere manier. En iedereen zegt ook hetzelfde: dat ze een spring-in-'t-veld was, een stralend persoon, precies blakend van gezondheid, huppelend door de straten. Wij maakten natuurlijk ook de mindere periodes mee, maar ze slaagde er steeds in die om te buigen. De laatste tijd was ze zo gelukkig! Ze stond op trouwen, ze hadden een huis gekocht... allé, dat is toch eigenlijk allemaal te zot voor woorden!?Als haar naaste vrienden is het nu onze missie om haar verloofde zo goed mogelijk op te vangen. Ze zou dat echt ongelooflijk de max gevonden hebben. Ze zou preus zijn... we zijn van plan af en toe een bezoekje te brengen aan haar ouders, om te laten weten dat ze blijft verder leven in onze harten, dat we ze nooit zullen vergeten. Tine zal altijd bij ons zijn, daar ben ik zeker van. Er zijn gewoon té veel mooie, warme herinneringen. XXX

Lees meer »
Februari 2021

#elkeleest

Nieuw rubriekske, wat denkte?   :o)In de eerste maand van dit jaar (say what, 't is al februari of wa) las ik vijf boeken. Zo blij mee, mijn goede voornemen om meer boeken te lezen heeft alvast een mooie start genomen. In plaats van naar mijn telefong te grijpen, probeer ik dat dus meer naar een boek te doen. Het nadeel is dat er wat meer boeken verspreid liggen in huis. Ik vind dat zelf niet zo erg, maar ik weet dat P. daar ietwat nerveus kan van worden. 't Ding is: als ze in 't zicht liggen, worden ze sneller gelezen nji!

Lees meer »
Januari 2021

2021.

Ja gastjes, we zijn al zaterdag 16 januari! Hoe gaat het met jullie?Ik was hier even niet, omdat ik een portfolio (ofte paper, ofte scriptie) moest schrijven voor mijn opleiding ervaringswerker. Dertig pagina's, jawel, dat was wel even zwoegen. Mijn lief zit ook middenin zijn examens. Het is hier even wat chaotisch. We bekeken Fie haar schermtijd op zondag en dat kwam aan 9 uren, we schrokken daar wel even van. Maar kijk: het is nu zo, zondag was mijn deadline en P. was aan het blokken, we hadden even geen tijd om te brainstormen om haar tijd iéts nuttiger te besteden. En Ties? Hij mocht gaan logeren bij zijn liefje, dus hij was in de zevende hemel. MAAR iets om naar uit te kijken: maandag 25 januari heeft P. zijn laatste examen (hij in Flanders Expo Gent) én moet ik mijn portfolio gaan presenteren (ik in VIVES Kortrijk). Dus dan kunnen we het einde van de examens samen vieren :o) - samen frietjes eten bijvoorbeeld, stelde mijn vriendinne voor. Nog geen slecht gedacht! Sjpaaitig dat we niet kunnen gaan pullen op café ofzo hahaha.In mijn hoofd is het best chaotisch. Ik heb mijn schrijfsels dan wel op (een half uur te vroeg hahaaa) tijd ingediend bij de docent zondagavond, maar sindsdien is het alsof ik ben blijven verder schrijven in mijn gedachten. VRESELIJK. Als ik in mijn bed lig, ben ik nog zinnen aan 't herschrijven. 'Ik word daar zo moe van', zou Kabouter Lui aanvullen. Serieus, ik heb te recupereren na dat ploeteren! Maandagvoormiddag waren we aan 't zoomen met de klasgenoten, we konden wat uitwisselen over de stress en het eureka-gevoel en andere nieuwtjes. Iedereen is altijd erg open, het is eigenlijk echt een mooie, warme groep. Maar dan ben ik aan de beurt en wat vertel ik dan!? Enkel positieve dingen, kluchtje hier, kluchtje aldaar. Ik verval in een soort patroon dat ik maar al te goed ken. Ik bedoel maar: ik heb zitten wenen bij bepaalde stukken. Ik heb heel dicht gezeten bij emoties die ik niet meer wil voelen en dat zijn de dingen die ik ook wil brengen in onze groep. Tot het aan mij is en dan begin met 'ja, hier alles goed eigenlijk! en blablabla.'Degene die mij volgen op Instagram, zagen dat ik deelde dat ik deze week naar 'We moeten eens praten' gekeken heb. Dat is een minireeks met Rik Verheye en Clara Cleymans, te zien op vrt nu. Vroeger gebeurde dat wel, maar de laatste jaren totaal niet meer: ik heb gehuild als een klein kind. Ik vind het echt schoon, puur, beetje kluchtig en tof in al zijn eenvoud. Terwijl ik dit aan 't typen ben, denk ik dat ik weet waarom: de herkenbaarheid. Ik denk dat we eens moeten praten...Ik kreeg vorige week de feedback na een gesprek dat ik moet leren sneller to the point te komen. Dat is iets wat ik wel weet, ik ben niet goed in uitleggen. En als het dan nog over mezelf gaat, jahaaa, ge moogt gij ne keer komen zoeken in mijn hersenen! En tja, ik denk dat ik een beetje in mijn gat gebeten was, maar dat is dan omdat er iemand gelijk heeft, hé :). Neemt niet weg dat ik teleurgesteld was, in mezelf dan. Dat blijft nu plakken zoals een sjieklette doet onderaan een lessenaar in de studie van 't middelbaar! (Kizzig hé.)Ik denk dat ik eens moet praten, sinds oktober heb ik eigenlijk geen deftige (therapeutische) gesprekken meer gehad. En sowieso, geen deftige gesprekken meer eigenlijk hé, als alles zo via on-line gaat? Nu goed: komende donderdag heb ik een wandeldag. In de voormiddag met twee maatjes die ik leerde kennen in de MaRe die voor altijd in mijn hart zitten in het mooie IZZEHEM (Izegem) én in de namiddag met mijn beste vriend in GENT. Daar kijk ik naar uit...Misschien toch nog even over voornemens in 2021? Ik zou graag:1. meer wandelen2. meer boeken lezen3. meer quality-time plannen met P.(die met de kinderen heb ik dit jaar kunnen volbrengen... schoon hé.)That's it. Hebben jullie voornemens?Daarnet ging ik Ties brengen naar de tekenles en in de terugweg zag ik een vrouwtje zitten aan het raam van het rusthuis hier in de straat. Ik zwaaide enthousiast en zij zwaaide zooo enthousiast terug, dat ik tranen kreeg in mijn ogen. Het kan ook van de felle wind zijn, hoor :). Chips zeg, stel je voor dat mijn traankanaaltjes weer werken. Gelukkig deed ik in december een zakdoekjesbestelling van 20 dozen waarvan ik dacht dat het er 2 waren. Hahaha, typisch ik!Hou jullie goed!

Lees meer »
December 2020

Tussen mijn ribben.

We zijn Kerst gepasseerd, we wachten op oudejaarsavond. We zijn geland tussen Kerst en Nieuwjaar. Het is gedurende deze dagen dat de dingen die tussen mijn ribben blijven kleven zijn, extra naar boven komen. Ze wringen zich als het ware overal tussen, ongevraagd, onwelkom (very oncoronaproof). I'm begging them. Maar ze luisteren niet.Ik pulk tevergeefs aan mijn ribben en probeer de zwemen weemoed terug te duwen. Globaal gezien voel ik me nochtans best O ende K, misschien net daarom dat de druppels neerslachtigheid zo hard aankomen.Ik denk aan onze vzw. Het frustreert me dat we niet meer kunnen doen voor diegene die het net nu kunnen gebruiken.Ik denk aan de studenten, die nu geen uitspattingskes kunnen meemaken door covid.Ik denk aan mijn vriendin die zo aan 't vechten is tegen haar demonen.Ik denk aan de mémé van mijn schoonzus, die haar man net heeft moeten afgeven door dat stomme virus.Ik denk aan de lege stoelen tijdens deze feestdagen, nu nog net dat beetje pijnlijker.Ik denk aan diegene die niet de luxe hebben van een gezin, die geen bubbel hebben rond zich.Ik denk aan de mama die me mailde i.v.m. haar dochter, de machteloosheid die er doorheen sijpelde, de herkenbaarheid.Ik denk aan mijn vriendin haar mama, die terminaal ziek is. Wat een courage heeft die.Ik denk aan onze vroegere buren die hun dochter nu al vijf jaar moeten missen na een vreselijk auto-accident en dit niet konden herdenken zoals andere jaren.Ik denk aan mijn maten die hun business stil zien liggen dezer tijden; de kopzorgen.Ik denk aan haar, aanleunend tegen een burn-out, maar nu dappere keuzes makend.Ik denk aan hen, zonder dak boven 't hoofd. Een tent, als 't al veel is.Ik denk aan de vele ouders, die af en toe wat gek(ker) worden door het vele samenzijn.I see you allemaal. Dat je dat maar weet.'t Is okee allemaal. We zitten allemaal in de pureet.Jullie zijn allemaal zo dapper, echt,ook al gaat ons padje niet mooi recht.YES WE CAN,

Lees meer »

Never not reading.

Ik ben een boekenwurm. Al altijd geweest. Ik ben dan ook suuuuper euforisch dat beide kinderen hier thuis ook zo graag lezen! Zowel Fie als Ties leerden eigenlijk zichzelf lezen als vijfjarige. Even nerdy als hun mama (ik kon dat niet hoor, op die leeftijd. allé, denk ik toch, moetie?). Ties is zo mogelijk nog sneller dan zijn grote zus. We hebben het vaak niet door. Ik betrapte hem wel eens om 5u 's ochtends dat hij aan 't lezen was in zijn bed, vorige week nog. "Maar ik zit nog maar aan mijn derde boek, hoor, mama." OK, 't MAF gehalte is niet gelijk aan dat van de mama, hehe :o).Wij hebben altijd boekjes voor gelezen aan hen, dat is een meerwaarde, denk ik wel. Al geef ik toe dat ik dat vaak lastig vind, dat is het moment dat je zelf gewoon in de zetel wil ploffen, maar eens je bezig bent, is het zo gesjellig. P. leest nog iedere avond voor aan Ties, als hij niet thuis is, dan doe ik het. Ik weet niet goed hoe dat ritme er in geslopen is, waarschijnlijk omdat ik zo energieloos ben 's avonds. Op dit moment is dat de GVR van Roald Dahl. Zalig nostalgisch, hé? Remember het drankje fropskottel, waarvan de bubbels niet omhoog maar naar beneden dartelen?!Herken je dadde, dat je soms wat woorden over slaat of anders formuleert? Ties is helaas in de fase dat hij mee leest en hij dan zegt: 'hoe, dat heb je toch niet gelezen?' Hahaha - betrapt!

Lees meer »

Wuk doe kik eigenlijk hele dagen?

Zoals jullie wel weten, want jullie lezen uiteraaaard altijd mijn schrijfsels, studeer ik sinds september (31 augustus eigenlijk, om justekes te zijn) voor "Ervaringswerker in de Geestelijke Gezondheidszorg". Gezien ik daar af en toe vragen rond krijg, probeer ik hier even te schetsen wat deze opleiding nu juist inhoudt enzovoort en zo verder. Althans, ik probeer, want het is en blijft een opleiding met een heel ruim kader en van uit ieders persoonlijke ervaring en kwetsbaarheid.Als ervaringswerker denk, voel en handel je vanuit jouw eigen gevoeligheid voor de situatie en beleving van jouw lotgenoot. Vanuit je eigen hulpverleningsverhaal leer je eigenlijk hoe je dit deskundig kan inzetten in functie van iemands herstel. We leren hoe we dit professioneel aanpakken, ofte: professioneler dan dat we het nu al doen. 

Lees meer »
November 2020

Van Gogh.

Ja, ik heb wel iets met Van Gogh. Ik kan dat zo niet benoemen waarom. De informatie die ik heb over 'm blijft plakken. Soms zoek ik eens iets op. Wist je dat hij gedurende zijn leven slechts één werk verkocht kreeg? Voor 400 frs. Hij leefde wel niet zo lang natuurlijk. Slechts 37 jaar, geboren in het jaar 1853 en overleden in de zomer van 1890. Dat is eigenlijk nog niet zo lang geleden, denk ik dan. Dingen die mij in de lessen esthetica in 't college totaal niet bijgebleven zijn. Ik was toen te druk bezig met zwaarmoedige quotes op mijn ringmappen schrijven :).Maar wat met dat oor, hé? Wat bezielt een roodharigen' ollander om je eigen oor er af te snijden? Links of rechts? Dat vroeg ik me vroeger altijd af en ik kon het nooit onthouden. Ik heb van die stomme dingsjes die ik nooit kan onthouden, keer op keer op keer (zoals in welke richting ik moet gaan op 't knoppeke om de autospiegel aan te passen!). Maar 't was dus het linkeroor. Niet een stukje, wel degelijk het ganse oor. Waarom? We kunnen stellen dat Vincent toen zowel lichamelijk als geestelijk niet gezond was. Krankzinnigheid en razernij, hallucinaties, dat wordt allemaal beschreven. Een heel specifieke vorm van zelfdestructie, zou ik zeggen. Zelfverminking. Hij heeft zich daarna vrijwillig laten opnemen, volledig bij bewustzijn. Hij zou de moed en de kracht niet meer gehad hebben om in vrijheid te leven. Hij was toen 36 jaar. Zijn oor gaf hij trouwens aan een prostituee in een bordeel. Wait what!? Jup inderdaad. Een prostituee waarvan gezegd wordt dat het eigenlijk een schoonmaakster is, 

Lees meer »

Cadeautjes!

Nooit gedacht, maar ik had dus gisteren een compagnon mee op de bus. Een cadeautje van twee lieve mensen die ik leerde kennen in de MaRe (psycho-sociaal revalidatiecentrum in Kortrijk, nog even voor de duidelijkheid)! Volgende week is immers mijn laatste week daar... lief, hé?! Ik was helemaal overdonderd, de meest onverwachte cadeautjes zijn toch de leukste, hé? We zullen mekaar een tijd niet meer zien, volgende week nog wat on-line, maar dan... maar ik ben er redelijk zeker van dat we mekaar nog zullen zien. Daar houd ik mezelf aan, dat ik dat in het snotje zal houden. (Geen coronasnotje welteverstaan.)

Lees meer »
Oktober 2020

Cornflakes.

Ik sleur me voor de tweede keer deze dag uit bed en denk (schreeuw in mijn hoofd) 'en nu ga ik nuttige dingen doen!'. Ik sleep me in de plaats naar de ontbijtkast en neem de doos cornflakes. OK ja, twee dozen cornflakes. De radio staat aan en dat is erg zeldzaam als ik alleen ben, maar het is een poging om de dwingende stem doorheen mijn hersenen wat te doen stillen. Ik verslik me in een flake corn en tranen prikken in mijn ogen. 'Woar bennekik mee bezig zeg'. Ik wil zo graag een potje janken, maar 't zit zo vast allemaal.Ik eet nog een pot corn flakes en grijp dan naar mijn laptop. En hier zit ik dan. Ik heb koud en warm tegelijk. Ik stuur een bericht naar P. Wanneer ik me niet goed voel, dan laat ik hem dat weten. Niet dat hij daar veel mee kan doen als hij aan 't werk is (of ja, anders ook niet), maar we hebben daar vorig jaar in 't diepst van mijn strijd een afspraak rond gemaakt. Openheid, 't is zo belangrijk. Ook naar mijn zusje en moetie stuur ik een berichtje: 'ik voel me sinds gisteren en vandaag zo lusteloos'. Ik weet dat ik nu even mijn telefoon links zal laten liggen, omdat ik bang ben voor wat ze daarop zullen antwoorden. Omdat ik hen toch niet zal geloven. En toch: 't is er efkes uit. Ik bedoel daarmee: op zo'n slechte momenten komt er niets bij mij binnen. Of toch veel te weinig. Behalve cornflakes, dat is echt mijn bakske troost. Al van sinds mijn 18 jaar ofzo :o).

Lees meer »
September 2020

Hoge tranen.

Als tiener heb ik veel gehuild. Op mijn kamerke boven, meestal al schrijvend. Soms eens al telefonerend (ja, ik deed dat toen nog, vaak meer dan een uur met mijn toenmalige soulmate). Ooit was het zo erg - het was wel tijdens mijn eerste écht zware periode - dat ik 's morgens op school verscheen met ogen alsof er 's nachts muggen hun behoefte hadden in gedaan. OFZO hahaha. Ik wil maar zeggen: mijn ogen waren zodanig gezwollen dat ik mij afvraag hoe ik daar in 's godsnaam mijn lenzen in gekregen heb.Gooooh memoriezzzz :o) Als twintiger huilde ik ook nog veel, die mamahormonen kunnen daar ook wel een rolletje bij gespeeld hebben. Toen werd ik dertig en was het alsof mijn tranen op waren. Ik dacht ook wel gewoon dat ik über gelukkig was. ZIE MIJ GAAN, ik kon de wereld aan. 't Ding is dat ik gewoon niet meer stil durfde te staan, ik wist niet goed wat dat was. Ik was bang om alles op een rijtje te zetten. Ik dacht: hoe meer ik doe, hoe beter ik bezig ben. Eens je dertig bent, 'heb je het gemaakt in het leven', ben je in balans. Er gebeurden erge dingen, tegenslagen, feiten zwart op wit die me hadden moeten tegenhouden, maar integendeel: ik raasde er door. Ik schreef al jaren niet meer, dat was misschien wel het grootste teken aan de geestelijke wand. 

Lees meer »

Mantra.

Als het moeilijker met me gaat, als alles zo lastig en vermoeiend aan voelt, probeer ik me te focussen op de kleine dingskes die er wél toe doen. Dit beeld van gisteren bijvoorbeeld, Fie en ik in de zetel. Haar hand, terwijl ze stilletjes vraagt: 'Gaat het, mama?'Als het moeilijker met me gaat, als alles net iéts zwaarder aan voelt, probeer ik mezelf wat mantra's toe te spreken. Owkee, ik geef toe, ik ben daar slecht in :) - de momenten dat ik ze 't meest nodig heb, zijn ze foetsie. De laatste tijd is er eentje die wel blijft plakken en dan zeg ik 'm tegen mezelf: PICK YOUR BATTLES, Vansleuven!Ik ben nogal ne pleaser (understatement). Ik ben bang dat er mij niemand leuk zal vinden. In 't lager onderwijs was dat nog simpel, wij zaten in een klasje van zeven meisjes, dus ze konden niet echt naast mij kijken :o), maar eens in 't middelbaar... jawadde, ik was best overweldigd. Dat mijn eigen dochter nu in die fase zit, ik kan dat nog altijd niet goed bevatten (ik word oud, dat ook wel!). Dat uit 'm dus in: alles willen doen voor iedereen. Dat is nogal vermoeiend. Zo marcheert dat ook allemaal niet hé, ne mens moet keuzes maken. Ik vind dat ook écht terécht. Ik weet ondertussen echt wel wie mijn dierbaren zijn en dat zijn er niet zo veel, maar dat is echt wel helemaal goed zo. En toch... En toch.Wat vind ik echt belangrijk? Wat ligt mij echt? Waar heb ik deugd van? Ik vind dat zo ontzettend moeilijk. Het is alsof ik anderen nodig heb, dat ik het zonder 'hen' niet kan. Dat kan toch niet. Ik las ergens dat je helpen doet vanuit je eigen wil. En pleasen vanuit een angst. En nu ik dit hier typ besef ik: 't is bang zijn om afgewezen te worden. En nu weet ik niet meer wanneer ik wat doe, de bewustheid ervan is weg. Ofzo. 't Is ook: ik heb reeds een paar keer NEE gezegd. Dat gebeurt niet veel, assertiviteit heeft me nog heel wat te bieden, maar dus als ik dat dan ne keer deed, dan kreeg ik het deksel op mijn neus. Dan werd ik er ofwel erg voor afgestraft, ofwel werd het me duidelijk erg kwalijk genomen. En dat, dat doet echt zoooo'n pijn. En dat snap ik dan ook niet goed. Dat zijn zo'n pijnlijke situaties dat ik ze amper kan navertellen. Dat zo blijft nazinderen zo, zoals een vervelende oorwurm. Zoals bijvoorbeeld 'laat de zon in je haaaaart, ze schijnt toch voor iederéééééén enz.', maar dan niet zo positief :).Anywayz, wat hebben we vandaag geleerd? Respecteer je grenzen.En ook: ik kijk nog eens naar dat handje op bovenstaande foto... oh...Wat is jouw mantra?xxx

Lees meer »

Maak een Gratis Website met JouwWeb