elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

Januari 2020

De dagen.

Maandag.Een gesprek met mijn HO (HerstelOndersteuner, vroeger IB - Individueel Begeleider; wat een benamingen, hé) bracht me maandagnamiddag tot enorm veel inzichten. Ik zag het licht en zoveel puntjes erbij en ik kon ze niet allemaal benoemen zelfs dus puntje puntje puntje! Ik vertelde over Otto-Jan Ham waarin ik me zo herken n.a.v. zijn interview in de Humo (en zijn show waar ik al eens over schreef, denk ik, of schreef ik het in mijn hoofd?). Alsook Luc De Vos n.a.v. het boek VOS dat ik aan het lezen ben. Zo wandelde ik die maandagmiddag nog van het station naar de MaRe, al lezend, omdat ik niet kon stoppen. Gelukkig ken ik de baan nu wel blindelings :). In VOS reconstrueert Leon Verdonschot het leven van onzen Gentse volksvriend aan de hand van talloze interviews met (jeugd)vrienden, familieleden, muzikanten en bewonderaars. Daarmee creëert hij een bijzonder intiem portret van een getroebleerde held die veel te vroeg gestorven is. Ook in hem zie ik zoveel gelijkenissen en dat helpt me alleen maar.Dinsdag. P. is gesneuveld en ik voel me 'de sterke' in huis. Ik ga flink naar Kortrijk waarna hij me staat op te wachten in de auto. We overwegen beiden een dutje te doen in de auto, omdat we twee uur later samen een afspraak hebben bij 'onze' psychologe. Toch maar naar huis gereden, waar we samen in de zetel tukten tot de wekker ging (die we gelukkig ingesteld hadden :)). We hadden uiteindelijk een schoon gesprek, we zullen er geraken, wij twee, het is en blijft liefde. Een weg te gaan natuurlijk, maar daar 'freak' ik voorlopig nog niet op. Stap voor stap; er zijn nu eenmaal heel veel factoren die ervoor zorgden dat de zaken niet lopen zoals we het zelf (zouden) willen. Het is heel confronterend, want ik denk ook soms van 'serieus, ik volg écht wel al genoeg therapie en van gebabbel en van werken aan mezelf', maar mijn liefje staat op mijn nummer één! So go with the jojo! (ofsow!)Woensdag.Mo man toch. Is dat hier de griep of wa!? Migraine maakt me met harde hand wakker. Ik tjaffel naar beneden (why oh why slapen wij op de zolder) en zoek me zot naar mijn noodmedicatie. Ik verspreid die overal, omdat dat handig is, euh, of ook niet dus. Op het toilet probeer ik een beetje te snikken, alles doet pijn, mijn lijf is zo zo moe. Mijn hoofd is zo zo zwaar. Het blijft bij proberen en gevoelloos doe ik wat ik moet doen, ik kan en mag niet bij de pakken blijven zitten. Het idee dat ik 's avonds een half uur voor mezelf zal hebben, een half uur stilte in huis, sterkt me enigszins waardoor ik om 9u toch miraculeus in de sessie 'Denken over denken' zit. Ik denk dat ik niet veel heb kunnen denken. Ik neem mezelf voor de laatste sessie om 14u35 te skippen en tijd voor mezelf te nemen, want dat mag als je een slechte dag hebt. Het is me niet gelukt, ik heb het niet gedurfd om dat uit te spreken, maar goed. 't Is gepasseerd. 's Avonds zweef ik tussen slapen, depressief wezen, wanhoop, indommelen, opstaan (want P. is misselijk en dat is tenminste een 'echte ziekte'). Samen strompelen we ons bed in. We proberen nog een aflevering van Brain man te bekijken, maar rara, hoe lang hebben we dat volgehouden :). Dat is trouwens een aanrader, dit Canvas programma!Donderdag.Ik weet het niet meer eigenlijk. 't Is weg. Veel nekpijn en verkramping. Het zijn duidelijke signalen, maar wat moet ik ermee. Zaterdag een afspraak met de psychiater hou ik mezelf voor. Als ik daar geraak, dan komt alles goed. Doorbijten, Vansleuven! 's Avonds is het beter. Samen met de kindjes bereiden we de vrijdagochtend voor... P. zijn verjaardag! Het lukt me te focussen en mee te gaan in het enthousiasme van Fie en Ties.Voor P. ga ik 's avonds nog mee naar het dorpscafé (haha ik weet het, maar hoe zeg je dat anders!), in de straat verderop, hij nodigde wat vrienden uit. Liever kruip ik in bed en wentel me in mijn zachte dekbed en zelfmedelijden (af en toe mag dat eens?) - alhoewel, het wentelen loopt meestal meteen over in maffen. Eens ik er ben, onder onze dichte vrienden voel ik me best goed. Ik lach veel, tot tranen toe, ik zie P. blinken in zijn vel, het is okee. Ik vertrek als eerste naar huis, ook al wil ik niet, maar ik gebruikte mijn hersenen.Vrijdag.Een hele mooie, zachte, verwarmende ochtend. Een duw in de rug voor ons viertjes, denk ik. Uiteindelijk begint iedereen nét op tijd aan de orde van de dag. Vrijdag is best nog een zware therapiedag, daar bovenop eindigen we met het kuisen van de living, keuken, garage, gang, toiletten, enz. Eén voordeel: het weekend lacht je toe als je de deur van de MaRe achter je kan dicht trekken. Er roept nog iemand: 'Salaa, tot maandag!' En ik antwoord: 'Salaa! Tomaat!' (Ahahaha, smitten, hé.) Ja, de vrijdag ben ik altijd een beetje hyper, maar positief hyper! Zo van 'toepiedoepiedoe' (ja, zeg dit gerust eens luidop :)). De jarige vertrekt nog om een stapje in de wijde wereld te zetten. Oooh, wat ga ik graag mee, maar mijn lijf en hoofd kan dat op dit moment niet aan. Dit is wat het is. Komt het nog terug? Ik weet het niet. En geloof me: ik ga enorm graag op café, onder 't volk, leute maken, mij erin smijten. Aanvaarden? ('zever, gezever' kan ik alleen maar denken) Met Ties kijk ik Peppa Pig en met Fie kijk ik naar Thuis, na deze week het perfecte niveau :).Zaterdag. Om drie uur 's nachts word ik wakker door de pijn, ik ga even naar beneden, twijfel of ik medicatie zou nemen, maar ik heb geen lenzen of bril aan, dus ik laat het maar. Ik stuur nog een berichtje naar de feestvierder, maar hij had het duidelijk te druk. 't Is 'm gegund! 's Morgens word ik wakker gemaakt door zachte, kleine handjes. De grotere handen hebben nog tien minuten om op tijd in de notenleer te geraken, maar ze heeft dat toch maar flink gedaan. Ikzelf doe te veel in het huishouden, een beetje vanalles, maar ook een beetje vanalles niet. Alledrie hebben we een 'afspraak' en nog net op tijd denk ik aan middageten. Ik vrees dat de kinderen dit al gewoon zijn van hun mama. Gelukkig is er nog voor elk een boterham en voor mij een yoghurt.Nu wacht ik op mijn vriendin die me naar mijn psychiater zal brengen. Zo zo lief en dankbaar vind ik dat, ik heb niet eens zoooo veel stress :o). Ik hoop op een deugddoend gesprek. Daarna zal Peter ook ongeveer thuis komen en dan zijn we weer met ons viertjes... de basis. Mijn basis. Verder hoef ik nog niet te denken. Hoe was jullie week?

Lees meer »

Sleutelblog.

Ik kijk naar mijn sleutels en vind mezelf plots zo'n zielig pateetje. Momenteel - welja, goed, de laatste twee jaren - hangt er maar één sleutel meer aan mijn sleutelbos. Een sleutelboom, zou je kunnen zeggen, moesten er geen zestien sleuteltakken bij hangen. Ik overdrijf, we hebben het over zes sleutelhangers. Een paar weken geleden in de sessie Loslaten kregen we een oefening. We moesten onze sleutels uithalen en voor ons leggen. Voor elke sleutel moest je een monster benoemen. 'IDEAAL!' riep ik in de groep. 'Ik heb maar één sleutel, dus slechts één monster.' Helaas, de therapeute was niet akkoord, ik mocht er mijn sleutelhangers bij rekenen. (Ja, ik ben extravert en roep al eens :) - daar wil ik ook nog eens over schrijven.) In de MaRe bedoelen ze met monsters de gedachten die je hebt, die ervoor zorgen dat je blokkeert op bepaalde - of meerdere (of alle) vlakken, domeinen in je leven. Het klinkt misschien wat verhaaltjesachtig, maar het is voor mij best helpend. Een paar van mijn monsters zijn: 'ik ben niet de moeite waard' (dit is de grootste, denk ik), 'je zal blijven falen', 'ik stel iedereen teleur', 'ik ben niet goed genoeg voor mijn gezin', 'je zal nooit meer kunnen mee draaien met alles en iedereen' enz. Zestien sleutelhangers zouden zestien monsters worden, helaas. Die zitten op mijn schouder, bijna altijd. Ik word ermee wakker en ik ga ermee gaan slapen. En nee, het zijn geen bedwantsen (niet googelen trouwens, en zeker niet naar de afbeeldingen kijken, ooow maaai goood)!Nu goed. We willen van die monsters af, echt, ze zijn vergelijkbaar met etterpuisten waarvan de etter er net uit komt. Als de ene wat aan het genezen is, is er al wel een andere aan het rijpen. (Clearasil helpt niet, haha, ken je dat nog!?) Meestal zijn ze met velen. Dat weegt. Voor iedere sleutel(hanger) een monster. Weg ermee. Zo gezegd, zo gedaan. De therapeute nam al onze sleutelbossen weg. Het voelde warempel iets lichter. De sessie liep op zijn eind, tijd om naar huis te gaan.

Lees meer »
December 2019

2.0.1.9.

Ik vloek niet, maar moest ik het doen, dan doe ik dat vooral bovenal op en naar het jaar tweeduizendnegentien. Ik haat je. Toen het jaar ervoor ten einde liep, hoopte ik gewoon op een beter jaar. Je hoefde niet eens veel moeite te doen, 'want erger kon niet'. Toch? Niet dat ik het jaar zelf kan 'blamen', maar ik heb een zondebok nodig, anders schiet ik op de pianist, zijnde mezelf.Zijnde mezelf. Als het van mezelf, puur van mezelf geweest was, al dit, dan was het voor mij driehonderd dagen geleden gestopt. De pijn, de verkramping, de holheid van het leven, de rauwheid van mijn innerlijke tranen, de onvoorwaardelijke liefde die plots niet meer zo onvoorwaardelijk bleek, maar te veel energie begon te kosten. Het leven.Het is niet zo geëindigd en ik heb mijn best gedaan om er door te geraken. Waardoor, dat kan ik niet eens uitleggen. Ik wil wel proberen opsommen wat ik allemaal geprobeerd heb in dit afgelopen jaar.* uur per uur, dag per dag leven* beseffen dat 'dit' het is, mét demonen* iedere dag opnieuw ontdekken dat mijn ogen terug open gaan* mijn liefje niet te veel aanklampen, mijn eigen weg zoeken* mijn kindjes, mijn lieve lieve schone mooie kindjes durven graag zien, zonder het 'als negatief' te beschouwen* mijn ouders loslaten* aanvaarden dat iedereen wel eens iemand teleurstelt, als je dat nu wilt of niet* opmerkingen negeren dat ik beter zou gaan werken* keuzes maken die geen keuzes zijn* op reis gaan, naar de zon, ook al is dat niet 'verdiend'* durven angst te voelen, damn you, angst voor de angst* twee kittens in huis halen en ze 'opvoeden' (half gelukt :))* schrijven tegen de sterren op* aanvaarden dat medicatie nu efkes (haha, efkes) moet* onder ogen zien dat mijn gezin lijdt onder onze gezinssituatie - door mijn toedoen* leven met de drang mezelf pijn te doen* leren dat angsten natuurlijk zijn, alleen moet ik wel niet overdrijven natuurlijk* omgaan met verlies, verwerken van verlies die al jaren oud is* kinderen worden groter en ouder, laat het los, Vansleuven* het oprichten van een vzw voor lotgenoten - 't is nog gelukt ook* ontdekken dat ik vriendschappen kan aan gaan zonder angst* ontdekken dat je vriendschappen kan verliezen, hoe hard je ook je best doet* aanvaarden aanvaarden aanvaarden* de pijn leren ondergaan, maar er anders mee om gaan* kamperen out of the blue, we kunnen het nog steeds uitstekend met ons viertjes* over ons viertjes: leren focussen op ons gezin, liefde proberen voelen* durven de voordeur uit te gaan, nee, niet iedereen staart en haat* stoppen met afvragen waarom ik op deze wereldbol ben * het zorgen voor kan je delen* onze - mijn - kinderwens afronden, hashtag onsviertjes* niet alleen vanbinnen huilen, maar ook langs de buitenkant. er is nog werk aan* doorzetten, doordoen, gewoon doen* graag zien, maar niet overdrijven, maar wel graag zien* opnieuw leren eten, regelmatig* inzien dat ik niet alleen een 'labiel vromins' ben (die term gebruik ik expres hoor ;))* shoppen uit troost binnen de perken houden* niet flippen bij iedere stap die Fie en/of Ties zetten :o) moeilijk...* iedere dag opstaan, iedere dag opnieuw* durven graag zien* dankbaar zijn, maar eerlijk waar, dat ben ik steeds geweest!Ik merk dat ik kan blijven doorgaan, maar sinds kort durf ik al ietwat vooruit te kijken: laat ons dat dan ook een heel klein beetje doen... 2020 wordt een jaar met baby's. Ik ben toevallig dol op baby's en ik zal ze in mijn hart sluiten alsof het de mijne zijn. In proportie hoor, gene paniek! Sowieso zal ik de MaRe dit jaar afronden, de doelstelling voor op het einde van mijn traject is nog niet helemaal helder, maar als dat vier uren extra vrijwilligerswerk is, dan ga ik dat proberen te aanvaarden. Sowieso zal ik alles geven wat ik in mij heb.Ik wil prioriteiten kunnen stellen, nog niet één van mijn specialiteiten. Mijn topprioriteit ken ik wel al: P., mijn lief, grote jeugdliefde forever, liefje graag zien is niet moeilijk, maar hem helemaal dicht bij mij kunnen toelaten is een grens die wazig is. De liefde is groot genoeg, maar de angst is dat echter ook om ikweetniet welke reden. Die zwarte kronkels rond m'n ruggengraat, weet je wel.Ik zal proberen om te blijven schrijven. Mijn droom is een boek schrijven en uitgeven. (hahaha, roept mijn hoofd, dat kan je niet!)Proberen om te leren, zei mijn dochter ooit. De vijfjarige zoon heeft dit ook al een paar keer gezegd. Daar zit zo veel waarheid in!Ik wens jullie allemaal een zacht, lichtjes sprankelend en vooral gezond 2020 toe. Bedankt voor de steun, het geloof in mij, de reacties, de schouderklopjes, het lezen van mijn soms warrige schrijfsels. Nu moet ik even gaan kijken wat ik vanavond zal aandoen, want "ik heb niets om aan te doen"!X X X

Lees meer »

Prior.

Dat is toch saai dat je niet meer weet wanneer je postkaartje precies zal toekomen, nie? Een non prior postzegel belooft een levering binnen maximaal drie werkdagen. Dat kan dus morgen zijn, overmorgen of overovermorgen (zo zeg je dat als kind, hé :) allé ja, ik zeg dat nog altijd eigenlijk). Ik stuur nogal graag kaartjes, maar bij een verjaardag is dat nu wel lastig. Stuur ik het vandaag al op als iemand komende vrijdag jarig is? Als hij of zij het dan morgen krijgt, dan is dat zo SAAI. Helemaal perfect zou zijn dat het op de geboortedag toekomt: opstaan (met eventueel een ontbijt op bed achter de kiezen), de bus ledigen (als je tenminste tot de middag maft, haha!) en er zit van die échte post in de brievenbus, op jouw naam. En geen ik-zeg-maar-iets een A4 envelop van de Colruyt van ne kilogram. Of een cadeaubon om te shoppe shoppe shoppe met kleine lettertjes 'bij aankoop van minstens 125 euroots'.

Lees meer »

Alarm. Alarm.

Ik durf al eens te flippen. Alsof alles door mijn vingers lijkt te glippen. Of ik een stukske van mijn angstsluier wil tippen?

Lees meer »
November 2019

't Passeert.

Mijn gedachten van de laatste dagen...   mijn hersentrein zit weer vol!- ik moet bijna altijd huilen als ik naar Het Zesde Metaal luister, die teksten jong... hun nieuwe album heet SKEPSELS, geniaal toch. (ja, dit is een cadeautip)

Lees meer »

Trouw.Rouw.Touw.

Rouw is als een touw waarvan ik bang ben het ontrouw te zijn. Het blijft aanslepen, dat touw, ik weet niet goed hoe het vast te houden. Of hoe ik het kan begeleiden of gewoon zachtjes rond mijn pols kan draaien, altijd dicht bij mij. Zoals jullie weten weet ik nooit op voorhand waar mijn schrijfsel naartoe zal gaan, ik voel alleen een drang tot vertellen, maar ik heb ergens het gevoel dat het wat wordt waar ik nog nooit over gesproken heb. Ik sta heel dicht bij mijn ouders. Dat is steeds zo geweest. In mijn hoofd echter heb ik hen al vaak teleurgesteld, voor mij voelt dit zo aan. Hoewel ze me het al anders verteld hebben. Ik streef ernaar hen zo min mogelijk teleur te stellen, dat is daaruit voort gegroeid. Dat denk ik dan, hé. Mijn ouders hebben ook ouders. Natuurlijk, iedereen heeft ouders. Sinds ik geen grootouders meer heb, is dit gevoel alleen maar feller geworden. Mijn ouders zijn de enige generatie 'boven' mij. Ik vind dat echt ontzettend eng. Echt. Zo. Eng. Mijn mama is best vroeg haar ouders verloren. Mijn papa, zijn mama... kan het dat je iemand mist die je nooit gekend hebt? Dat het aanvoelt alsof het verdriet daarover helemaal vast zit?Ik heb zin om heel diep te gaan graven en te schrijven, maar ik ga dit niet doen nu. Het gaat ook niet alleen maar om 'mijn zaken'. P. is gaan werken en gelukkig besef ik nu goed genoeg dat ik zo'n dingen ook beter niet doe als hij niet bereikbaar is. Waar ik mee zit: het is alsof ik nog steeds dien te rouwen om de grootmoeder die ik nooit mogen kennen heb. Zij ploeterde door dezelfde kwetsbare modder. Wat had ik graag eens met haar van gedachten gewisseld. Ik mis iemand die ik nooit gekend heb. Is het raar dat ik me zo verbonden voel met haar? Zij werd heel onverwachts uit het leven weg gerukt, als jonge mama. Is het daardoor dat ik de zorgen van mijn ouders het liefst van al op mijn eigen schouders wilde dragen vroeger? Of nog altijd? Dat ik mijn papa als het ware mee wil helpen dragen in... Ik weet het, dat ik niet de teleurstellende dochter was zoals ik het in mijn hoofd heb, maar ik zit voortdurend met het gevoel dat ik zaken moet 'recht'zetten. Dat ik evenwichtiger had moeten zijn als kind. Daar is het te laat voor natuurlijk, mijn mama beaamde dat gevoel ook niet toen ik het eens benoemde, maar ik blijf er mee zitten. Wie ben ik om dan al zo lang ikweetnietwat te doen. Dezer dagen, dezer maanden. Ik weet het, ik hang nog altijd heel erg in de verleden tijd, maar ik probeer het echt. Loslaten, doordoen, een plaatsje geven, maar ik ben zo enorm slecht in verdriet verwerken, die brokke zit echt in mijn keel op slechte dagen. Misselijkheid troef. Ik ben een mama! Holy fuzz, ik ben OOK een mama en die verantwoordelijkheid kan me zwaar wegen. Een rol die ik zooo goed wil doen, want wat als...1 november is gepasseerd en het was de eerste keer dat we gewoon thuis waren. Dat heeft me achteraf gezien misschien toch niet zo'n deugd gedaan. Ik tjoolde letterlijk rond met al de doodsbriefjes die ik in mijn bezit heb. En echt, het zijn er een heleboel. En echt, ik geraak er niet om dat te verwerken. 2015, welk strontjaar was dat eigenlijk!? En toen kwam 2016... en en en... (ik moet efkes op mijn ademhaling letten). 't Ding is: wij hebben onze bureau beneden laten verbouwen met veel opbergruimte en inbouwkasten en zo (mijn boeken!) en ik weet nu niet meer waar naartoe met mijn fotootjes en hartjes en kaarsjes. Ik had zo een hoekje waar ik troost uit haalde en van waaruit ik ook mijn liefde verstuurde. Dat is alweer een eind geleden en sindsdien vind ik geen juist plekje in huis. 'Doe maar, hoor, ergens' zei P. me, maar het past precies nergens. Dat zit in mijn hoofd waarschijnlijk, er zijn wel plaatsjes her en der, maar het rijmt voor mij nog niet samen. Ik heb 't blijkbaar wel nodig, een hoekje om aan de dierbaren te denken die er niet meer zijn, de dierbaren die wat hartjes en kaarsjes kunnen gebruiken  of ... Dat is nu wel duidelijk, dus ik moet daar eens werk van maken.Ik ga kaarsjes aansteken, zie, het is het enige wat me hierin wat rustiger kan maken. Stil staan bij. Ik zet ze nu voorlopig overal wat rond, de kaarsen. De afscheidskaartjes houd ik wel samen, misschien vinden ze dat wel fijn. Ik denk aan de ouders van mijn ouders; mijn meter en mijn peter. Ik denk aan mijn buurmeisje, ik denk aan mijn neef met de mooie naam, ik denk aan mijn tante, de guitige jongen die piepjong zal blijven, de man waarvan ik niets meer hoor en ik het ergste denk. Ik denk aan de lege plaats tussen mijn mama's vriendinnen, de oma van een beste vriendin, Johan die ook zoveel boeken las, de papa van mijn ex-liefje, ik denk ook aan de beste en warmste radiostem ooit. Ik denk aan Lucas uit onze wijk waar mijn mama zoveel zorg en tijd aan besteed heeft en het verlies van P. zijn mémé dat ik van heel dichtbij meemaakte. Ik denk aan ... en dan denk ik aan wat het moet zijn voor al diegene die er veel dichter bij staan. Als partner van bijvoorbeeld, als ouder een kind verliezen, je beste vriendin verliezen. Dan mag ik mijn pollekes kussen, I know. En toch. Hartjes aan al degene die het kunnen gebruiken. Ik heb een heel grote voorraad in onze kelder staan, echt waar. Mijn hart wordt er daardoor niet kleiner op! Mijn kaarsjes daarentegen...

Lees meer »
Oktober 2019

Achterbank.

'Vier!' zeiden we al lachend, als onze omgeving zich afvroeg hoeveel kinderen we later wilden. Met Fie erbij, zagen we dat zelfs nog altijd zitten ;o)! 'Wacht maar tot je er eentje hebt!' 'Dat zeggen jullie nu, ha!' Jullie kennen dat wel, van die uitspraken. Ik heb ze waarschijnlijk zelf ook nog gedeeld met vriendinnen. Je weet niet waar je aan begint, hé? Het geldt voor zoveel zaken: als je er zelf niet middenin zit of gezeten hebt (niet dat er veel zitten bij komt kijken, ahaha) kan je je amper de impact ervan inbeelden. Ik heb altijd van een volle achterbank in den auto gedroomd. Drie op een rij. Zo was ik het ook gewoon: ikzelf in het midden, mijn kleine zus en grote broer naast mij. In mijn hoofd, want ik weet ook dat ik veel tegen het raam plakte en zelf liedjes verzon (waarvan ik de teksten me helaas nog herinner :o)). Nog altijd zit ik graag in het midden op de achterbank van iemands auto. Het heeft iets vertrouwds. Nochtans haaks op mijn sociale fobieën, maar de uitzondering bevestigt de regel zeker? 'Gesandwicht' zitten, ik hou er van :).Ik ben al altijd dol geweest op kinderen, dat ook. Als leidster in de Chiro voelde ik me op mijn best. Kinderen kunnen zo onbezorgd zijn. Tegelijk staan ze ook heel erg stil bij de feiten, ze dromen nog niet te ver. Ze luisteren goed, als je op de juiste manier de aandacht vraagt én geeft. Kinderen zijn kinderen en ze kunnen me ontwapenen. In de jeugdbeweging vond ik het speelse heel belangrijk, ook bij de oudere afdelingen; daarnaast het triggeren van hun leergierigheid via bepaalde thema's. OW reken maar van YEZ, ik ben een player én een nerd :).Kinderen vertrouwen op jou. Kinderen houden van jou, no matter what. 'Vrede', zeiden wij als kind na een ruzie, compleet met handje schudden en al.Ik denk dat ik een moederwens HAD. Ik weet het niet. We hebben het niet zelf kunnen kiezen. Ik weet wel zeker dat ik er zeker van was dat ik later mama zou worden. De echte moederwens was nog niet gelanceerd gewoon. Ik bedoel maar...Vanuit het niets. Op een dag. Zonder enige waarschuwing. Plotseling. Bleek. Ik. Zwanger. Te. Zijn. En ik was nog leidster van de Chiro; bij de Spikkels: gastjes van het eerste en tweede leerjaar. Ik speelde zelf nog zo veel en ... maar P. en ik waren samen één en we zijn er vollenbak voor gegaan. Ongepland, maar uiteindelijk heel erg gewenst! Neemt niet weg dat ik nog jong was, me vooral ook zo voelde. Holy fuzz, zo jong. Dat kan je merken aan het leeftijdsverschil tussen Fie en Ties bijvoorbeeld. Voor numéro deux wilde ik er echt klaar voor zijn. Hoewel je daar niet klaar voor kunt zijn, dat weet ik (nu) ook. Je snapt het denk ik wel. We waren nog zo jong, moesten een toekomst zien uit te bouwen, de juiste job vinden, want we hadden niet veel startgeld en te koppig om daarvoor hulp in te schakelen. Ik was ziek en kon niet werken, P. studeerde net af. En toch. Plots is het vier à vijf jaar later, maar gelukkig was het redelijk meteen gank :). Wat een prachttijd, grote zus Fie, mini Tiesmans. Plots ben je een gezin van vier! Twee jongens, twee meisjes. De term 'ons viertjes' is er eentje die veel valt bij ons thuis. We zijn een teampje, samen kunnen we meer aan.Een tweede kindje verwachtende, dan dachten wij ook al eens voorzichtig aan een derde kindje. P. en ik waren het erover eens dat we daar niet te lang mee wilden wachten. Eens Ties goed en wel op eigen benen stond (letterlijk)... gaan met die banaan (ok, dat klinkt fout)! Het was verwarrend, want ik werd niet meteen zwanger. Ik hield daar geen rekening mee. Zoals je weet ben ik nogal perfectionistisch ingesteld en heb ik graag dat 'de planning' gevolgd wordt. Ook al ben ik niet zo duidelijk over die planning en situeert die zich vooral in mijn hoofd. Ik weet het, liefje, ik weet het. Werkpuntje. De maanden gingen voorbij en de testen bleven negatief. De zomer van 2016 liep op zijn einde en toen kwam die onverbiddelijke crash. Die dinsdagnamiddag toenik niet meer wist hoe ik mijn blaadje papier voor mijn neus moest omdraaien, me radeloos opsloot in het toilet en om stipt 16u met okselvijvers à la Alain Vandam naar buiten sloop.'t Ding is dat de focus op het werk ligt. Je bent afwezig op het werk wegens ziekte. Maand na maand wilde ik vooral terug aan het werk kunnen. Het heeft me twee opnames gekost vooraleer ik énigszins door had dat het leven veel meer is dan dat. Dat het eerst thuis moet lukken. Gewoon thuis zijn. Pas na opname nummer drie begon het door te dringen dat ik misschien niet zwanger geraakte doordat ik zo diep aan het zakken was. Pas na die periode en dat was begin dit jaar - alstublieft hé zeg, Elke - kan ik toegeven aan mezelf en een heel klein beetje naar P. toe dat ik vind dat ik gefaald heb. In mijn brein vol denkfouten is mijn leven één faalervaring, maar het feit dat ons zó gewenste derde kindje niet lukte is mijn fout. In 2017 werd Ties drie jaar en dan denk je dat het alsnog kan hé, "maar eerst moet ik zelf wat stabieler worden".  We wilden - nee, sorry, ik ga gewoon vanuit mezelf spreken: ik wilde het niet toegeven dat het verlangen naar een derde kindje heel erg groot is. NOG STEEDS. Alhoewel ik oprecht vind dat koppels die geen kindjes kunnen krijgen, dat dát pas verschrikkelijk is. Of dat moet verschrikkelijk zijn, want zoals ik al zei: als je er zelf niet middenin zit kan je niet weten hoe dit aanvoelt. Elke week steek ik een kaarsje aan voor hen, meer kan ik niet doen. Het is wat het is. Ondertussen is Ties vijf jaar geworden en zie hem rondlopen: ne grote vent, hé. Om van Fie nog niet te spreken. Een nieuw gespreksonderwerp is het eerste middelbaar begot. Ik geef het toe: ik kan dat emotioneel heel moeilijk aan. De feiten worden keer op keer in mijn neus gedrukt. En de Van Leuvens hebben grote neusgaten! Er zal geen kindje meer bij komen. Ik wist niet toen ik zwanger was van miniTies dat het de laatste keer zou zijn. Misschien kan ik het daardoor ook zo moeilijk loslaten. Als ik zwanger ben, ben ik dan nog eens zot gelukkig ook. Verdomde hormonen. Een gat dat niet opgevuld zal geraken. Iets dat ik nog 'moet' verwerken, ook al vind ik dat ik daar geen recht op heb. Er zijn veel ergere dingen. Ik meen het. Wat als je zo'n erge moederwens hebt, maar je de juiste partner niet vindt? De tijd tikt zoooo snel verder, vinden jullie ook niet? Wat als je te horen krijgt dat het nooit zal lukken om zwanger te geraken, dat de liefde tussen twee mensen zoooo groot mag zijn, maar dat de natuur over dát anders beslist? Wij hebben twee gezonde kinderen. Een meisje en een jongen. Ik mag (moet) daar heel tevreden over zijn. (Ik las ooit ergens een artikel over het taboe errond, daar is ook wel iets van aan hé, je mág verdriet hebben rond het feit dat het - naast het feit dat je al kindjes hébt - ouderschap je niet helemaal volbracht lijkt. Voor een ander begrijp ik dat, ik zou het ook zo benoemen moest iemand mijn hart luchten rond dit thema, maar voor mezelf ligt dat anders, die strengheid is dan aan het woord. Ik moet dat loslaten en dat verdriet, steek dat maar gauw weg, Vansleuven. Der is wel nog een plaatsje in de grot van jouw hersenen!)'Drieëndertig', antwoordde ik gisteren tijdens een gesprek met mijn individuele begeleidster. 'Dat is nog jong hé, het is nog niet te laat' repliceerde zij. Dat is waar, maar ik ben niet in staat om een kraamtijd te doorstaan. Ik ben niet stabiel genoeg om dit zo gewilde avontuur voor een laatste keer aan te gaan. En nee, dat zal binnen hier en een paar maanden ook nog niet het geval zijn. Een welgemeende middelvinger naar mijn psychische gezondheidstoestand.

Lees meer »

Rups.

Ik gok dat iedereen wel 'Rupsje Nooitgenoeg' kent.Nee? Dan stel ik voor dat je dat eens in tikt in Google. Af en toe geef ik graag een geboortegeschenk met deze rups in de hoofdrol. Zo eenvoudig, zo mooi. (Cadeautipje, graag gedaan!)Naar aanleiding van een schone mail van mijn schoonzus, kwam ik op de gedachte dat ik waarschijnlijk Rupsje Nooitgenoeg ben. De enige echte :). Iets jonger wel, het verhaal dateert uit 1969. Het jaar waarin 'ikkomnietopzijnnaam' van The Rolling Stones op 27-jarige leeftijd dood teruggevonden wordt in een (zijn?) zwembad. Vraag mij niet waarom ik dit weet. Dat blijft toch een 'gek' fenomeen, hé, die 27-jarigen...?In ieder geval: de mail bevatte de woorden nooit en genoeg. Ik denk dat ik wel even mag citeren: '...maar de grens met "nooit goed genoeg" is snel overgestoken heb ik al ondervonden.' Nou, dat vond ik wel raak. Hoe kan het toch zo ver komen dat ne mens de lat voor zichzelf zó hoog legt? Dat hebben zij en ik immers wel gemeenschappelijk. Het is nooit goed genoeg en het makkelijk streven naar meer, meer, en euh MEER. Het dingetje dat bij mij nu blijft hangen is echter dat je dit dus na streeft, maar dat ik vind dat zij dat dus wél ook bereikt. Ik eindigde mijn mail terug dan ook met de mededeling dat zij een standbeeld verdient. No offence natuurlijk, schoonzus. Dat is wat IK er van maak. Haar inzichten zijn de mijne (nog) niet. Het is mijn zaak dat ik bijvoorbeeld geen diploma haalde, als perfectioniste is dat not done, wat zeg ik, dat is een understatement maal tien miljoen (wat zou jij dan doen). Ik zal mij daar nooit mee kunnen verzoenen.Ik heb geen bachelor. Vaak merk ik dat mijn omgeving dat wel dénkt. Zo was er een sessie deze week waarin het ging over mijn vriendschappen en ikzelf, waarop iemand uit de groep repliceerde 'ja maar ja, dan hebben we het over hoger opgeleide mensen' en hij of zij begon een monoloog over... soit, ik wilde niet onderbreken, maar ik ben zélf niet hoger opgeleid. FAIL, zou mijn elfjarige dochter al eens durven zeggen, haha. Wat die vriendschappen betreft: ik struggle met het feit dat ik constant het gevoel heb niet goed genoeg te doen voor hen. Rupsje Nooitgenoeg vreet haar kas op bij de gedachte dat ik te kort schiet. Terwijl het natuurlijk van twee kanten dient te komen. Het is wat het is: ik heb enkel mijn ASO op zak. Ik kan er niet aan doen dat ik ziek viel tijdens mijn hogere studies, maar er zijn genoeg voorbeelden van mensen met soortgelijke verhalen die het toch hebben kunnen waar maken. (Het gras is groener aan de overkant, ik weet het, Rupsje Nooitgenoeg eet ook wel geen bruine bladeren, hé.)Ja hoor, ik kan alsnog gaan studeren of een opleiding bij doen. Dat is allemaal praktisch te regelen en ik kan dat doen en blablabla, maar laat ons eerlijk zijn, ik kan dat niét. Ik heb het IQ, dat ergens geloof ik wel al een beetje, maar ik kan het niet omdat... ik kan die druk niet aan, ik kan niet presteren als het moetmoetmoet (van wie? van mezelf, van anderen ook?). Ik flip, is het door mijn gestoorde persoonlijkheid (ja, ik maakte de fout mijn ontslagbrief te lezen), zal ik het altijd kunnen linken aan mijn kwetsbaarheid? Of doe ik gewoon flauw, is het gewoon van doén? Niet nadenken, maar doen. (Hahaha, niet nadenken, zegt 'm! :o)) Eigenlijk ben ik het stiekem beu als het weer eens over dat thema gaat, want in deze samenleving is dat een populair thema. Wat zeg ik, een gegeerd onderwerp. Chapeau aan al diegene die dat kunnen en dat kunnen opbrengen, echt, ZOT goed hoe mensen dit kunnen als achttienjarige, laat staan als combinatie met gezin, een andere job, andere zaken. Ik heb daar enorm veel bewondering voor. Natuurlijk, ook 'zonder' diploma kan je ver geraken. Ik wil eigenlijk zeggen: iedereen heeft zijn eigen pad, hé, ik maak daar zelf geen verschil in. Voor mij is iedereen gelijk. Tegenover mezelf echter, vind ik dat niet rijmbaar dat ik niet 'presteer' of gepresteerd heb? Dat ik geen ambities koester. Ik zou 'gewoon' graag eens een schrijfcursus volgen. Zoiets. Eigenlijk een boek schrijven. Maar zeg het me: hoe begin je daaraan? Ik kan daar geen dagbesteding van maken toch? Mijn psychiater stelt terecht in vraag waarom ik zoveel energie steek in (het heen-en-weer-traject alleen al) de MaRe. Wat als mijn energie 'gewoon' daar naartoe gaat? Haal ik er wel genoeg uit? Ben ik wel bezig met het juiste traject richting 'de samenleving'? 'Misschien moet je gewoon terug gaan werken?' hoor ik ook af en toe - niet vanuit de hulpverlening, moet ik eerlijk zijn. Ik denk het soms ook, ik wil het graag, maar ik weet tegelijk dat dit geen optie is. Momenteel. Ik krijg vele dingen (nog?) niet gezegd, er zit nog heel veel vast. Dus ik doe nog even door met hetgeen ik bezig ben. Wat dat dan ook is. Het zou aangenaam zijn om 'gewoon' thuis te kunnen zijn, zo langzaamaan sterker te worden, te kunnen genieten van mijn lief en kindjes, afgewisseld met dingen doen die je energie geven. Energie om een vlinder te worden. Een vlinder legt honderd eitjes, weet je. Ongeveer zo. Slechts 1 à 5 procent overleeft daarvan, dus al die andere mini's vinden de dood. Zo hard is de natuur. Ik geloof dat ik eentje was die niet hoefde te ontpoppen. Echt waar, ik geloof dat, maar 't is niet zo. Dus ik doe mijn best en ik blijf dat doen voor al die vlinders rond mij.Op momenten als deze vraag ik mij wel af waar in godsnaam mijn cocon is gebleven.Zo lang Rupjse Nooitgenoeg blijft zoeken en eten en nooit genoeg heeft of kan, zal ik het hiermee moeten doen. Eens kijken wat er nog in onze frigo ligt... (die blaadjes verteren toch rap, wi! ;))

Lees meer »

Hart.

22 maart 2016. Mijn vriendin en ik hadden een afspraak bij een tatoeëerder in Kortrijk. Wie had gedacht dat dit zo'n memorabele datum ging worden. Een gitzwarte dag voor België. Ik herinner me nog dat we twijfelden of het wel 'okee' was dat we naar Kortrijk zouden rijden. Alles werd wankel, een ver-van-onze-bed show was het al een hele tijd niet meer. En toch.Het was eigenlijk mijn vriendin die een tattoo wilde zetten. Ik vond dat eigenlijk wel een cool idee, dus ik zei nogal impulsief dat ik mee ging. De dag ervoor was ik nog druk bezig aan het nadenken en twijfelen waar op mijn lichaam ik nu in godsnaam dat ding ging laten zetten. Ik kies vaak voor hartjes, omdat het een heel duidelijke taal is. Hartjes zijn liefdevol en 'liefde is gratis' is een motto dat thuis op de muur prijkt. Zorgzaamheid. Zorgen voor elkaar, liefdevol zijn voor degene rond jou. Ik vind dat logisch. Zonder (al te) naïef te (proberen) zijn... Een hartje werd het dus. Eerst in stippellijn, een jaar later liet ik het opvullen met rood. Iets met zelfliefde en proberen geloven in mezelf - middenin alle zwartheid.Kak zeg, wat staat dat haaks op de aanslag in Brussel. Machteloosheid in 't kwadraat. Daarnaast: bij nader inzien zat ik toen in een behoorlijk manische/hyperactieve periode. Ik kan de wereld aan! HA NEE, toch niet. MO JAWEL, zei mijn hoofd. Ik voelde geen moeheid, weinig angsten die maanden, ik deed de uitspraak 'amai, ik ben een gans jaar nog niet ziek geweest', ik kreeg geen migraine-aanvallen in 2016 (echt!), vijf uren slaap deden me functioneren op het werk, de wijzigingen op het werk qua omgeving én opleiding verliepen vloooot, assertiviteit kwam in mijn leven, balans tussen vrije tijd en thuis en werk leek mij perrrrrfect, ik dacht dat onze rekening bulkte van de euro's, ik dacht dat ik een goeie mama was, perfect bijna, activiteitjes uitstippelend ten top, ik had nauwelijks begrip voor mama's die tijd namen voor zichzelf, (waarom begon je dan aan kinderen!?), overuren op het werk - kan ik, zaken regelen die mijn petje te boven gingen: check.Beetje bij beetje - en ja, ik doe er verschrikkelijk lang over - sijpelen de tekens binnen dat dat allemaal niet zo goed was. Er waren uitspraken die bleven plakken, waardoor ik nog meer in overdrive ging. Mijn rug brak bijna van het letterlijk voelen van een rugzak op mijn schouders. Ik weet dat ik met heimwee heb gedacht aan de rust op een psychiatrische afdeling. Waardoor ik me nog meer inzette, want dat zou me nooit meer gebeuren. 'Elke, je bent toch weer niet ziek zeker?' - deze uitspraak n.a.v. mijn telefoontje naar het werk om te zeggen dat ik wat later ging zijn, omdat ik net een auto geramd had, was een slag in mijn gezicht. Nope, ik zou niet meer thuis blijven wegens ziekte en gewoon doorduwen. Ik maakte dat jaar een fout op het werk die ikzelf onvergeeflijk vind, nog steeds, dus ik deed alles om dat te compenseren. Ik trad assertief op in een bepaalde - noodzakelijke - situatie, maar kreeg de op voorhand afgesproken steun niet mee en werd de boeman. Ook dat heeft mijn ziel opengereten, maar Tiesmans naderde de 'ik ben twee en ik zeg nee'-fase, die al mijn aandacht op eiste. De perfecte mama willen zijn versus driftbuien, dat rijmt niet echt. Bij nader inzien was dat bij hem toch écht wel pittig, maar ik deed gewoon door, want iedereen doet dat toch zo? De opmerkingen dat ik zo vermagerd was, vond ik positief. Terwijl ik letterlijk niet meer kon eten, hoe is het mogelijk dat mijne frank toen niet gevallen is? Ik woog en weeg minder dan toen ik in 't zesde middelbaar zat!? Ik was een jogger. 't Was het enige dat mijn hoofd leeg maakte. De kilometers moesten echter meer worden. Verbeteren. Beter worden. Er staan veel mama's aan de schoolpoort in loopkleren, ik vind dat zo bewonderenswaardig. O ja, alcohol, dat bracht ook lichtheid. Het werd een mooie zomer, een mooie drukke zomer in een zalige roes. Perfect.Dus die tattoo klopte compleet in het plaatje. In die zin: een impulsieve tattoo. 'Geen speciale reden. Ik vind het wel tof. Hartjes zijn schoon.' Dat vind ik nog altijd, maar de echte reden was dat ik mezelf probeerde graag te zien. Iedere keer ik dat hartje zag, dacht ik vaag aan 'volhouden, Elke', maar niet zo letterlijk. Het 'hing' wel ergens in mijn hoofd dat het allemaal niet zo in verhouding was. Nog geen half jaar later... Psychische pijn kan voor mij zodanig ondraaglijk zijn, waardoor ik het wil afleiden met fysieke pijn. Ik heb een heel hoge pijngrens, waardoor ik in die zin met heel veel frustraties zit dat zelfs dat niet helpt. Het lukt mij om het niet meer te doen. De drang echter, is een gevoel waarmee ik moet leren leven. Ik denk niet ('men denkt niet') dat dit ooit over zal gaan. Je kan het vergelijken met een taakverdeling. Er zijn taken die leuk zijn om te doen en er zijn zaakjes die minder leuk zijn om te doen :). Ik zeg maar iets: toiletten kuisen. Als er niet meteen iemand paraat staat, ben ik vaak degene die het doet. Iemand moet het doen, hé! Het is een soort van opdracht van die ongemakkelijke stilte zo te laten en het aan anderen over te laten. Vanbinnen is dat een onrust die ondraaglijk kan zijn zodat ik er misselijk van word. Mijn eigen overtuiging is dan dat ik mijn verantwoordelijkheid niet op neem. In die zin is het een beetje vergelijkbaar: leren omgaan met een ambetant gevoel, dat gevoel laten zijn. Aanvaarding, loslaten. Terwijl ik veel beter ben in gewoon verder doen, alles opkroppen, voor een probleem meteen een oplossing zoeken, negeren en enkel mijn zielig brein gebruiken, emotieloos. 'En wat als je het nu eens wel zou laten binnen komen, de emoties van de laatste weken, ook al is dat dan een uur huilen aan een stuk?' vroeg mijn begeleidster gisteren. TJA. Ik weet het niet, ik ben ergens bang dat ik niet meer zal kunnen stoppen met het 'uitlaten' van mijn emoties. Wat als de zeer negatieve ook mee naar buiten glippen? Ik weet ook niet echt wanneer ik dat zou moeten plannen in mijnen agenda :) ... ik kan het enkel als ik op mijn eentje ben. TEDJU HEEE, het vallen van het blad, sombere regendruppels, het doet er ook allemaal niet goed aan. Voor velen vast herkenbaar. Daar bovenop hebben wij Fons, één van onze poezen van bijna een half jaar oud, die de vallende bladeren dan nog eens letterlijk mee naar binnen neemt. Dat is zijn hobby, de hobby van Fons de Spons. Zo noemden we hem in het begin voor de grap, later blijkt dat een andere hobby het stelen van de spons is uit de gootsteen. Echt. Als een trofee. Marie, poes nummer twee, doet dat allemaal niet. Zij houdt vooral van kwijlen als ze op je buik ligt. Van genot. Da's ook geen zicht, hé, maar voor hen is dat allemaal geen issue. Niet dat ik zin heb om een spons op te fretten of te liggen kwijlen op P. zijn borstkas natuurlijk. Wél om de tuin eens rond te crossen en putten te graven. Minder nadenken. Ik denk toch dat katten minder nadenken. Die hoeven ook niet te huilen, denk ik?Ik zocht het net eens op, maar 1986 is niet het jaar van de kat. Wél van de tijger, dat leunt er toch bij aan, hé? Tot ik 'fearlessness' las als eigenschap. Ahahaha. O ja, het jaar van de kat bestaat niet bij de Chinezen. 't Is rat (wist ik wellllll hoor ahum). Ik weet nu ook dat dat P. én Fie hun jaar is, haha, dan toch liever een tijger! Een rat is slim, charmant, economisch, welbespraakt maar ook huichelachtig. Mogow, dat klopt! Huichelachtig in de zin van gluiperig, hé? Aja, P. studeert niet voor niets voor advocaat. En Fie, tja, ze begint wat te puberen, daar moet ik geen tekeningetje bij maken :o). OKEEE, dit was echt een erg van de hak op de tak schrijfsel, maar dat is in thema herfst? Ofzo.In ieder geval: recht uit het hart. En ja, ik wil nog wel een tatoeage. Ik dacht eerst af te wachten tot ik het kon linken met mijn herstelproces, maar aangezien dat die nog té veel zoekende is, wacht ik al drie jaar! Vorige maand nog dacht ik om SIMBA te laten tatoeëren. Dat kan liggen aan het feit dat we naar De Leeuwenkoning zijn gaan kijken :o). Tinkerbell is ook een optie, iets met een link met P., maar dat is misschien te meisjemeisje. Of 'I am strong'. Ha nee, sorry, dat is een grapje. Ik peis dat mijn dierbaren achterover liggen moest het zoiets worden. Of een vallend blad? Ah nee, een golf dacht ik ook nog, zo van 'surfen op emoties'. OK ja, ik ga nog even nadenken. Ik heb nog tijd, hé. (auwtch)X!https://nl-nl.facebook.com/pg/revolvertattoos/ en vragen naar Benny! (krijg ik nu korting? :))

Lees meer »

To cope or not to cope?

That's the question.(Ik twijfelde ook nog over: 'are you coping to me?' - maar da's misschien te ver gezocht! Da's van dat mopje 'zegt de éne kip: 'TOK!' - antwoordt zijne maat: 'Are you tokking to me?' Ahahahahaha, goedje, hé. Of ben ik moe? Tokking van talking, hé, heb je 'm? OK. Afronden, Elke.)Wat ik wilde vertellen: om de acht weken publiceren Marthe van Bronkhorst (schrijfster, psychologe van opleiding en nog zoveel meer) en vervolgens de dag erop ikzelf een item, van mij danj, vanuit het perspectief van 'de cliënt'. 'Verhalen van een psycholoog' is een categorie op http://kaf.online/ -> een online magazine dat met columns, artikelen, illustraties en foto’s jouw blik op de wereld verdiept en verbreedt.Ik ben sinds een paar maanden dus een maker (zoals zij dat zo schoon benoemen), een schrijver door te schrijven.Uit nieuwsgierigheid.Ieder stuk wordt voorzien van een uitgebreide feedback waaruit ik alleen nog maar bij geleerd heb. Alsook mag ik toegeven dat mijn eindredacteur er zelf deze week een woord bij leerde kennen: een buisvak. :o) Dat is blijkbaar niet zo gekend in Nederland. Wellicht ook een woord uit de 'studententaal'. Of u moet wel enorm intelligent zijn, kan ook!Wat hebben we geleerd? Ik kan perfect schrijven onder tijdsdruk, met een deadline dus. Zo fijn! Ook dan floepen de woorden uit mijn vingers aan de hand van een vooraf gekozen thema door Marthe & ikzelf. Oef! Anders had ik iets toegezegd wat ik niet kon waar maken, dus dat was wel efkes spannend. Daarnaast is het niet slecht om stil te staan bij dergelijke onderwerpen. Uit de vele therapiesessies leer ik en probeer ik te onthouden, maar 't is de praktijk hé gastjes, het uitvoeren ervan dat moet lukken! Gezien mijn hersenen er oh zo van overtuigd zijn dat ik amper er in slaag dat ook effectief uit te voeren, de tips & trickzzz van allerlei behandeltrajecten, is het goed om de feiten te checken terwijl ik dan toch over het onderwerp aan het schrijven ben.Wat hebben we geleerd numéro deux? Qua coping, 'het omgaan met' emoties kan ik je zeggen: er is nog werk aan de winkel, MAAR ik ben op weekend geweest met vrienden, heb kunnen genieten. Een paniekaanval heb ik kunnen weerhouden door op tijd uit de situatie te stappen. Neerslachtigheid heb ik kunnen uitstellen door mij te concentreren op de kinderen. Dat laatste was wel niet zo moeilijk, want we hadden er dertien mee. En we waren met twaalf volwassenen :o). For real! Druk en zalig tegelijk. Om maar te zeggen: we gaan vooruit. Vandaag ben ik een beetje hyper à la manisch, dus ik ben ervan overtuigd dat ik vandaag een boek zal uitgeven bij uitgeverij nogoptezoeken, maar hééé, ik heb net wel alle administratie ingehaald, het rondslingerende vuil (inclusief peuken) in de leukste straat van Daizel opgeruimd, de CM-website uitgeprint (moet je doen: tegemoetkoming lenzen, tegemoetkoming Chirobivak, tegemoetkoming turnclub, o ja tegemoetkoming therapie en dat is uitgerekend 6,5% per sessie, ...). De koekjeskast is uitgekuist en als beloning heb ik corn flakes gegeten als middagmaal daarnet. Oeps. Deze voormiddag was ik in de MaRe te Kortrijk en de bus terug zette me af aan een halte waar ik normaal niet af stap, maar dat is mijn eigen schuld, want ik dacht: dat is gezonder. Toen dacht ik: o ja, de verzekeringspapieren van Tiesmans zijn turnclubaccident (vier hechtingskes) vorige week moeten nog binnen, dus ik kan zo wel een ommetoer doen van ne kilometer om die papieren in de juiste brievenbus te droppen. Na de corn flakes wilde ik naar boven gaan om nog wat kleren online te zwieren, tot ik bedacht dat ik vannacht aan dit schrijfsel was begonnen dus dat ik dit moest afwerken. En tadaaam daaraan ben ik dus bezig. Wat hebben we geleerd numero tres? Ik ben mij al veel meer bewust van bepaalde acties, lichamelijke gewaarwordingen, veranderingen van stemming. Ik weet dat ik nu een dutje moet gaan doen, voordat Fie thuis komt. Ik zou graag kaartjes maken samen met haar, dat is qualitytime en voorlopig het enige waarbij ik ook kan stil zitten. Dat hoop ik toch. Het is zo belangrijk hé, een perfecte mama zijn. Nee, 't is waar, die bestaan niet echt, maar ik droomde vannacht dat ik alle pluimen uit haar buik trok dus ik heb het gevoel dat ik iets moet goed maken! (Nachtmerrie, jong, écht! Ik probeer het niet te Googelen wat dit zou kunnen betekenen.)Anywayzzz, om dit kort te houden (haha), als je zin én tijd hebt:

Lees meer »
September 2019

Bonjourrr.

Ik herlees mijn schrijfsels nooit, omdat ik mezelf al een beetje begin te kennen. For real :). Ik zou namelijk geneigd zijn heel veel weg te laten, te herschrijven, te schrappen. Om beter over te komen, om niet te hard te zijn, etc. Wat uit mijn vingers komt, sijpelt echter recht uit mijn hart, dus ik wil het ook zo laten.In een online magazine las ik daarnet iets over Franse woorden waardoor ik moest denken aan afgelopen dinsdagavond. Fie was bezig met Franse werkwoorden, daar heeft ze vandaag een toets van en voor ne keer was ze zich aan het voorbereiden! Ties zat onder tafel met Lego te spelen en ik hoorde 'm af en toe herhalen wat Fie luidop zei (ze zegt nogal veel LUIDop). Ik geloof dat het 'faire' was die bleef hangen. Mét perfect rollende R. De huig-R met de juiste term ('het-tweede-tongetje-R' zou Ties zeggen, haha). Het grote voordeel aan een grote zus (of broer natuurlijk) is dat je heel veel hoort en leert. Zo kan Tiesmans in perfect Frans iemand een goede dag wensen en vragen hoe het gaat. Hij is wel niet geïnteresseerd in het antwoord, moet ik toegeven. Er is ook nog wat werk aan de winkel met de zin 'Je suis Ties', fonetisch wordt dat: 'zje sjwie Tiesj'. (Ik denk eraan eens mee te geven dat hij best zijn familienaam vernoemt, tenzij hij coureur ('koerser') wil worden natuurlijk.)Maar goed, ik moet tot mijn pointe zien te komen. Mijn vulkanische massa hersenen is nog niet zo heel erg goed wakker... Aja! Van  1. het niet-herlezen over  2. de Franse werkwoorden tot  3. mijn oog dat viel op een Franse titel, écrit sur ce blog: Au revoir.Ik heb die blog dus herlezen. Het deed opnieuw pijn. Het nieuw traject in Kortrijk, waarover ik schreef, daar ben ik nu al vier maanden mee bezig. Vier maanden! Dat is niets in een mensenleven, maar écht, ik voel meteen de druk op mijn borstkas en mijn hartslag schiet de hoogte in (ik heb het net gecheckt, ja). Ik begin te rekenen, want in principe zit ik nu aan "één derde van de MaRe". Tijd om doelstellingen te behalen! Actie! Medicatie verminderen!? Doe ik wel genoeg? Hoe zit het met het reguleren van mijn emoties, is dat aan het beteren? Mijn zwarte gedachten, op een schaal van 1 tot 10??Ik doe genoeg, dat wéét ik ergens wel, en al zeker mijn best. Binnen tien minuutjes hebben we vergadering voor vzw Een RUSTpunt. Het is volgende week alweer de eerste dinsdag van de maand. Zie wel dat de tijd vliegt! Ik probeer niet te panikeren! Ik haal daar veel voldoening uit, het is veel werk, maar onze vzw geeft me zeker iets terug. Het oplijsten van de dingen waar ik voldoening uit haal is iets wat ik 'eens' moet doen. Dat staat op mijn to-do-lijstje trouwens. Ha! Naast 'rust nemen' en 'zolder dweilen' en 'Chinese kledij zoeken'. (Don't ask.)Daarnaast merk ik ook, door dat oud schrijfsel te lezen, dat ik het al iets meer kan loslaten. Dat is positief. Positief afsluiten is trouwens ook positief. Alors, je dis: à bientôt!XVoor de lol typte ik elkeschrijft in het kotje van Google Translate. Dat wordt in het Frans: tout le monde écrit. De twee woorden van mekaar worden natuurlijk chacun écrit. Zo stelde ik me als kind wel eens voor als: 'Je suis Chacun De Louvain'. AHAHAHAHAHAHAHA, dat is echt niet meer grappig nu, dat is zóóó 1998!

Lees meer »

Perfectie.

Ik stond op de tuintafel toen ik deze foto trok. Zaterdagavond nog. Zo doen mensen dat hé, om een foto op Instagram te plaatsen. Al zeker op een mooie zomeravond. Ik heb er niet om gedaan, (behalve de tafeltruc dan) maar het is wel een mooie foto geworden. Het is moeilijk voor mij om alleen te zijn met Fie en Ties. Ik ben angstig dat ik de controle over hen ga verliezen. Wat op niets slaat, I know. Ik heb heel brave kinderen, denk ik wel :o). En toch... Ik kan verkrampt zijn omdat ik de energie niet heb om vriendelijk te zijn, dan ben ik angstig dat ik geen goeie mama ben voor hen. Mijn best, dat doe ik wel. Ik ben bang dat ik nooit meer een goeie mama zal kunnen zijn. Toch niet naar mijn normen en geloof me: mijn mama-lat heb ik al serieus laten zakken. Mama zijn is iets waar ik altijd naar uitgekeken heb. In vriendenboekjes van mijn vriendinnetjes schreef ik steevast 'kinderverzorgster' bij de vraag: 'Wat wil je later worden?'. Ik heb er jaren van gedroomd om onthaalmoeder te worden of het B-plan: in een kinderopvang werken. Ooit solliciteerde ik er ook voor en werd ik prompt aangenomen, daar ik bijna mijn diploma als orthopedagoge behaald heb. Bijna, oh god, dat doet nog altijd zeer. Bijna was ik ook gestart in die kinderopvang, ik mocht van de werkgever het attest als kinderbegeleider halen gecombineerd met de job. Ware het niet dat ik nooit op de eerste werkdag verschenen ben. Ik kwijnde weg van angst en ben er niet geraakt. Het duurde nog maanden vooraleer ik hulp zou toelaten. Ondertussen zijn we twaalf jaar verder. Een dozijn!De emoties hierrond heb ik (nog) nooit toegelaten, laten binnenkomen. Ik weet niet eens of ik het al eens uitgesproken heb tegen iemand.Men zegt dat faalangst vermindert door... te falen. Ik kan zwart op wit mijn faalervaringen neerschrijven en heb amper het gevoel dat deze angst geminderd is. Exposure, ik krijg het zuur van dat woord. Blootstelling. Het woord alleen al klinkt zo naakt en breekbaar.Toch deed ik het al veel, oefende ik, sprong ik in onbekende avonturen. Soms ongewild, soms met veel goede moed. Zelden omarm ik de angst, te weinig spuug ik hem uit, al te vaak vertrappel ik hem. Ik heb geleerd dat ik het dan dubbel en dik terug krijg in mijn gezicht. Gezichtsverlies als het ware. De waarheid achter deze foto: ik wilde ergens mee naartoe, maar mijn lijf en geest waren niet akkoord. Ik stelde mijn verwachtingen bij en zou later aansluiten. Ook dat lukte niet. De kinderen kwamen naar huis, P. liet ik verder zijn ding doen, want hij verdient het zo. Buiten komen, 'm jeunen, even uit de rollen thuis. Fie en Ties waren moe. De dag ervoor hadden we een gillende-meisjes-feestje voor Fie haar elfde verjaardag en dat kruipt wat in de kleren, moet ik zelf ook toegeven :). Moe zijn = niet zo heel veel kunnen verdragen. Ties zijn standaard verdediging is de laatste weken: 'stommerik!'. Fie is al altijd een felle roeper geweest, haar standaard verdediging is de laatste weken - ik bedoel jaren - gewoon: 'Ties!'. Ze roept constant zijn naam, alsof ze hem voortdurend tot de orde wil roepen, maar dat werkt voor geen meter natuurlijk. Ze is een stuk ouder, maar het tot de orde roepen is nu eenmaal mijn taak. Laat dat net iets zijn dat snel weg valt bij mij als neerslachtigheid de bovenhand krijgt, dus OEW YEAH, gezelligheid troef.Fie stelde voor om zelf limonade te maken, vond ik zelf een geweldig idee. Ze verzamelde alle ingrediënten en ik vond nog vijf blaadjes munt in mijn verlepte kruidenbak :). Ze liggen wel schoon op de foto, hé? Net voor ik op tafel sprong, wilde Ties de appelsientjes al roeren, dik tegen de zin van Fie. Iets verderop, niet vastgelegd op foto, ligt een stuk sinaasappel die ze richting Ties gemikt had. Hij roerde best niet met zijn handen natuurlijk. Net erna sta ik op tafel, Ties zegt nog dat ik mijn schoenen moet uitdoen (proper ventje) en ik vraag: 'Kijk ne keer naar boven?'

Lees meer »

Per(r)on (geluk).

Een paar weken geleden slenterde ik door de gang onder het station van Kortrijk. Het hoofd naar beneden, te zwaar om recht te houden, peinzend over de afgelopen dag, over de avond die nog moest komen. Ik botste per ongeluk tegen iemand aan. Of hij botste tegen mij aan, dat kan ook, weet ik ondertussen. 'Sorry, sorry!' prevelde ik geschrokken. 'Pardon, mevrouw!' zei hij. (Later ga ik verder nadenken over het woord 'mevrouw', ben ik echt een mevrouw? Ik voel me erg vaak gewoon 'een meisje' nog. Is dat normaal eigenlijk?)Verontschuldigingen, I like. Helaas is dat niet standaard. Ik wilde uiteindelijk verder gaan, maar 'oh, mevrouw, weet u waar perron 9 is?!' We stonden ter hoogte van perron 7, geloof ik. De jongen was zo gehaast! Die trein moest hij dringend halen, dacht ik nog.

Lees meer »

Rustpuntjepuntjepuntje.

Daar zaten we dan met ons 3 hé, gisteravond, 16u45. Groeningeheem te Kortrijk, Passionistenlaan 1, lokaal 2, 6 okselvijvers (of ja, toch minstens 2 als ik voor mezelf spreek), 334 hartkloppingen per minuut, wachtend op het allereerste bezoekje... (ik heb zeker niets met getallen, hoor. Of tellen. Of dwang om te tellen :)).Eén van onze grootste angsten? 'Wat als er niemand komt?' Gelukkig hadden we een plan B: ik kon een sudoku invullen. Aziz & Maaike konden zich eventueel wel zoet houden met een spelletje zeeslag :o). We konden ook de twee kannen koffie uitslurpen wat bijna gebeurde, maar dat ging misschien niet goed gekomen zijn.Stress, stress! Dat komt ervan als je in mei 'per ongeluk' een vzw opricht uit waanzinnig veel enthousiasme, goesting, maar ook wat impulsiviteit. Nog steeds geweldig overtuigd dat we dit willen doen, dat zeker, kan ik ook zeggen vanuit ons alledrie, denk ik echt.

Lees meer »
Augustus 2019