elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

Mei 2019

Ding dong.

is 't gepermitteerdniet mee te doenis 't verkeerdom goed te willen doenvoor m'n geest en lichaamdan en ja, ik beaamik wil mee kunnen pratenover 't leven, uitgelatengewoon ja kunnen zeggenbevestigen en een kaartje leggenliever niets missennaar de roddels vissenalleen ben ik niet alleenik krijg nauwelijks vrij spelen dátdat is zo gemeenja, 't is tegen jullieen grijnst zo nie                                                                                                                                         #elkerijmt

Lees meer »

Zoain noa de zak.

Zaaien naar de zak, zeggen ze in Roeselare. Dat antwoord kreeg ik toen ik vroeg wat bovenstaande titel betekende, uitgesproken door een enorm lieve loyale collega. (Gemis...) We hadden het over het omschakelen van full-time werken naar vier op de vijf dagen werken, of minder. Je weet wel, mijn aanvraag voor 4/5 was goedgekeurd, het zou van start gaan op 1 januari 2017. Mijn psychische gezondheid kon het helaas niet meer rekken tot dan. Ties ging dan goed twee jaar zijn, ideaal dacht ik. OK ja, ik ging dat eigenlijk al twee jaar ervoor doen, maar ja, duizend redenen om het niet te doen. Nu zou ik zeggen, bij twijfel: DOEN! Zoals mijn lieftallige collega zei: qua centen, moet je het zeker niet laten. 'Ge zoait noa de zak.'Dat betekent dat je uit geeft wat er binnenkomt op je rekening. Zo eenvoudig is dat. Ik weet nog dat ik dat geniaal vond, die gedachte. Ik weet ook nog hoe dat echt voelt. Wij hebben een periode gehad waarin we het financieel echt moeilijk hadden. Ja, we konden rekenen - heel zeker - op steun van onze ouders, maar we wilden het zelf doen, 'het zal wel lukken'. Het is ons ook gelukt, hoe, dat weet ik niet meer echt. We waren net met z'n drietjes. Mijn vriend op zoek naar een leuke job. Ikzelf was nog aan het recht krabbelen uit een stevige depressie. De oorzaak ook waarom ik mijn bachelor niet gehaald heb. Ik praat daar niet graag over. Ik schaam me, als het over studeren gaat, over diploma's. Dat is er keihard ingestampt bij mij. Door mezelf, vaneigens. Ik kan niet eens iemand de schuld geven!Een gezinnetje van drie, vol liefde. Ik kan zeggen dat ik via de liefde de eerste twee jaren met ons drie door gekomen ben. Dikke liefde plus de mentale steun en praktische steun van mijn ouders. En nog velen rondom ons. Ge kunt u niet voorstellen hoe ik toen aan het worstelen was met mezelf, met 'de opvoeding', met onze rekening en hoe we die nul omhoog konden krijgen. Of misschien wel. Best velen onder ons, vermoed ik. Money, money, money, daar kleeft een stigma aan. Kijk ja, het is nu zo, vaak een lege rekening, waardoor er zaken niet betaald konden worden, dan was het wachten op... Even geleden noemde 'één of ander familielid' mij ZUINIG. Als je nu een persoon mag beschrijven in één woord en die zegt 'ZUINIG', dan ben je ontgoocheld. Vriendelijk misschien. Of grappig. Was dat geen optie? Duidelijk niet dus :). 't Ambetante was dat hij compléét juist zat. Mijn vriend bevestigde ook (verdacht) zeer opvallend. Tedju, betrapt. Maar kijk, het heeft ons wel geholpen. AHA, NU GIE. Ik zou werkelijk het eten uit mijn mond sparen. (haha 'sparen') Als ik zie dat er nog zoveel boterhammen zijn, heb ik altijd al genoeg binnen. 'Als zij maar genoeg eten.' Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik heb ergens wel een gat in mijn hand als ik de winkels 'toevallig' binnen stap, maar ik koop alleen voor mijn drie huisgenoten. Het is vaak dat ik zeven kapstokken vast heb voor mezelf, maar dan schuif ik op naar de andere afdelingen en leg ik op het laatste mijn stukken weg, zodat ik... oh dat klinkt nu plots zo raar, hé, maar het is zo. Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o).Ik doe heel weinig beleg op mijn boterham, dat is al altijd zo geweest. Te veel vind ik niet lekker. Ik geef toe, vaak is het héél weinig, maar ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik ben gewoon zo. OK ja, ik ben dus zuinig; die term blijft vaneigens hangen tussen 'het familielid' en ik. Vooral mijn moppentappende partner eigenlijk.Qua gat in mijn hand: ik koop heel veel praktische dingen. 'Dat gaat ons leven vergemakkelijken.' 'Goe idee, hé?' - zijn zinnen die ik hier dan rond gooi, om mijn aankopen te rechtvaardigen. (Ja, ik doe aan troostshoppen. Het is heel erg geweest, soms nog een klein beetje, maar het is wel onder controle. Ik heb dat enorm lang onder de radar kunnen houden, ik ben de financial manager in the house.)Bon, wat was mijn pointe ook alweer? Ja, het was uiteindelijk april 2010 toen we beiden een vaste job te pakken kregen, dat we terug een beetje konden ademen. Het spaarboekje zag er niet hoopgevend uit, dus dat mocht wel eens, dat ademen. Toen ik 'op een dag' (à la Kabouter Wesley) met mijn eigen ogen (ik had gelukkig mijn lenzen ook aan) zag hoeveel euroots er op een spaarrekening stond van iemand van mijn leeftijd ongeveer, viel mijne frank pas echt. (hehe, in thema en al) HUNK!? kwam in mij op en ik kreeg het echt en echtig heel koud. Waarschijnlijk omdat mijn mond open gevallen was.Geen jaloezie of zo, hoor, dat ken ik niet echt, maar alléé ja, er was nogal een verschil in de rayon euro's. Beetje bij beetje bouwden wij uiteindelijk wel wat spaarmarge op. We ontdekten een jaar later een huis 'te koop' en gelukkig was dat in de tijd dat je nog kon lenen zonder dat je er ook maar iéts moest insteken. Of hoe zeggen ze dat. Kapitaal. Het heeft een jaar geduurd eer ik echt geloofde dat wij een huis hadden kunnen kopen. Allé ja, of de bank toch! De jaren ervoor was dat gewoon geen optie. Terwijl we wel weg wilden uit het huurhuis, maar iets anders huren was geen optie, want de prijzen stegen alleen maar. Maar kijk, deze keet is nog altijd van ons! :)Zoain noa de zak dus. Mijn vriend is zo zot geweest om weer te gaan studeren drie jaar geleden. Schoorvoetend legde hij dat hier eens op tafel, maar ik dacht alleen maar: doen! Als ik die pakken maar niet moet blokken! Wel minder werken dan, want ik wilde er ook wel niet helemaal alleen voor staan in de coolste straat van Daizel. Halftijds werken dus en studeren als hobby. (Hoe je kan studeren als hobby, dat begrijp ik nog altijd niet, maar soit!) Dat ging best goed, ik bleef gewoon full-time verder werken. Je verdoet inderdaad echt wel gewoon hetgene wat er binnen komt, dat scheelde wel wat, maar 't zit in een paar gekende zaken. We gingen minder uit eten. In het weekend belanden wij al eens ergens waar we dan meteen ook maar iets eten, want 'wat gaan we eten vanavond' is hier een vraag die nooit beantwoord wordt. Iedereen content :). Niet dat die vraag érgens beantwoord wordt, denk ik? 'Kies maar' telt niet mee, zo ook 'ik weet het niet' en 'voor mij is 't gelijk'. :-)Babysits, blijkbaar kan je daar ook wat geld aan verdoen. En iedere dag na het werk snel een boodschap doen. Dat bleek ook niet al te slim. Dan toch maar weekmenu's en wekelijkse boodschappen inplannen (saai). Een ander merk van pampers zoeken, dat ook. Op de kaartjes staat er vaak hoeveel het is per pamper. Per pamper, hé! Ik zou zeggen: niet vergelijken! Je zal achterover vallen! Of toch wel, maar dan op eigen verantwoordelijkheid. Ik ben toen ook gestopt met tijdschriften kopen. Ik minderde het doneren aan goede doelen. Eén goed doel is goed, moet ik me nog altijd inprenten. Cadeaus! Ik heb mijn hobby moeten aanpassen: cadeaus kopen en zoeken en kopen, ik vind dat leuk, dat ontspant mij, de zoektocht naar een leuk cadeau voor een bepaalde persoon. Het is eens uitgekomen in de familie dat de bedragen totaal niet overeen kwamen. Wat is dat ook altijd met die bedragen hé, hoeveel geef je ook alweer voor een verjaardag, een babyborrel? Een huwelijk! Ook zo moeilijk... En eigenlijk, zoals we op Fie haar geboortekaartje schreven: een enveloppe (vol met flappen) of 'iets uit het ❤',  dan geeft dat laatste veel meer waarde. Een combinatie is wel ideaal (ter info gewoon)!Ziek zijn = financieel geen lachertje. 't Is hopen dat je een goede hospitalisatieverzekering hebt. Daar bovenop vallen psychische aandoeningen veelal uit de terugbetalingsboot. Dit valt er altijd uit: verslaving en poging tot zelfdoding. Daar ben ik heel sarcastisch over en kwaad: "want jah, echt wel ja, daar hebben we zelf voor gekozen om op zo'n punt te komen. Een groot 'ding' daarin is, dat vind ik, de genetische factoren. Je hebt het in je of je hebt het niet. Ziek is ziek. Een ambulante psycholoog? Ik heb dertig euro gekend, maar nu betaal je al gauw 60 euro per sessie. Ik ben al altijd wekelijks gegaan, maar dat gaat gewoonweg niet lukken. No offence naar de psychologen toe, hé. Ik heb nog altijd de beste, trouwens. Lucky bastard: ze begint net in een groepspraktijk en niet meer enkel in het ziekenhuis, dus ik kan bij haar blijven gaan! Goed, hé! Of zij dat ook vindt, moet je haar vragen :o).Zonder mij erin op te jagen ('t is waar, Tom Lenaerts, 'Kalmte kan u redden') blijven wij zaaien naar de zak. (Schone man hé, den Tom, dit terzijde en off topic, woeps.) We kunnen natuurlijk ook niet anders.Twee halve broodwinningen zijn samen één. Velen moeten het met minder stellen. Ook ik zat lang in de grijze zone van 'recht op niets'. Ik kreeg één keer een tussenkomst financiële steun (oh ironie dat ik dat al heel veel toegekend heb in mijn job voor ocmw-cliënten) van 400 EUR. Over een periode van - snel geteld - veertien maanden. Dat is per maand... haha nee, ik kan dat niet uitrekenen, het doet er ook niet toe. Wat er wel toe doet: lost ne keer al die grijze zones op! Nog een voorbeeld: als je uit het ziekenhuis wandelt, ook al is het van willen of van moeten, dan is er nauwelijks nazorg. Ciao en succes! Welkom, grijze zone.Het is wél allemaal een enorme leerschool. Chance dat ik niet kapitalistisch ingesteld ben. Ik geef gelukkig ook niet om kledingmerken of trends. Geen idee welke stijl ik eigenlijk heb. Of jawel, ik loop toch al dertig maanden rond met sweater en jeans en sneakers. Zo lang mijn kindjes zeggen: 'oh, zo'n mooie trui, mama!' of 'ooh, mag ik die ook eens passen' (rara, welk kind zegt wat), zit het wel goed zeker. Zo lang er dikke liefde is... Ties zegt 'koejt' in plaats van 'kjoet' dus cute hihi! Fie zei gisteren cute op zijn Vlaamsch, fonetisch, dus dat werd: 'kutte' en erna: 'ik had daar zin in', zei ze. 'Ik heb er zin in om te kijken hoe jij de tafel gaat afruimen!' antwoordde ik. Haar ogen draaiden weg en keerden bijna niet meer terug. Zij krijgt elke zondag na de Chiro 3 euroots zakgeld. Enkel en alleen als haar planning een beetje klopt: genoeg taakjes gedaan deze week? - genoeg trompet geoefend deze week? - notenleer nagekeken? - huiswerk gemaakt? Ties is voorlopig nog tevreden met wat rostjes nu en dan. Alhoewel, hij vroeg eens naar 'een briefje' voor in zijn spaarpot. Ik heb het kunnen afwimpelen door over een ander onderwerp te beginnen (wellicht de iPad of koeken). O ja, ik moet bekennen: de tweede keer dat hij het vroeg, plooide ik al, zo ook een briefje van vijf...Ik ben eigenlijk beginnen schrijven na het checken van onze rekening. Of eigenlijk: eerst heb ik mijn winkelmandje leeg gemaakt op bol.com. Is de twintigste van de maand al 'het einde van de maand'? Ik denk aan de mensen waarvan ik weet dat het financieel op niets trekt. Vaak wil ik geven, maar ik weet nu dat je hen daar niet mee helpt. Dat kan schaamte zijn. Of schuldgevoel omdat ze niets terug kunnen doen. Ook al is dat niet nodig.Met een knuffel of een luisterend oor komen we samen wél al heel ver. Of een wandeling. Geen geld betekent immers (vaak en helaas) ook isolement. Een psychische vicieuze cirkel. 

Lees meer »

Au revoir.

Afscheid. Het woord alleen al. In mijn optiek mag het gerust geschreven worden met een 'lange ij' en een 't' op het einde.Het scheiden van personen. Het scheiden van de eierdooier en het eiwit (ik geloof dat ik tot de slappe, snotachtige eiwitten behoor). (Klein lachje, klein traantje.)Het liefst van al ga ik weg zonder dat iemand het ziet. Je bent daar dan echter niet zeker van, dus misschien is dat dan onbeleefd (denk ik dan, maar ik doe het soms toch). Ik heb een vriend aka bestie die stiekem 'pleite' gaat op (late) feestjes. Geen zatte kat die dan nog door heeft wie wanneer naar huis gaat. Ik vind het gewoon een beetje grappig, omdat ik altijd door heb wanneer hij 'toch-niet-zo-stiekem pleite aan 't gaan is' :o). Oh, verbloeme, jaren heb ik gedacht dat wij even oud waren, maar dat is een ander verhaal. Of misschien ook niet: ik heb het nogal moeilijk met loslaten.Ik ben op dit moment aan het schrijven in 't PZ Heilige Familie. In de luchthaven, zoals dat hier heet. Het middelpunt van de afdeling. Ik weet nog dat (eens ik uit mijn kamer durfde) ik niet wist waar naartoe, toen ik werd doorverwezen naar 'de luchthaven'. Het kan hier heel hectisch zijn. Plots kan het ook helemaal stil vallen, zoals nu. Er zijn veel therapiesessies bezig, de rustmomenten worden ingelast en de deur van de verpleegpost is dicht zodat ze kunnen roddelen over alle patiënten hier. :o)Het kloppend hart van deze verdieping. Een plaats van komen en gaan. Alleen hangt er in deze luchthaven geen tijdsschema. Er wordt enkel verteld dat je je tijd moet nemen. De handleiding zit er helaas nooit bij. En al zeker geen einduur. Schuin voor mij zit iemand te tekenen, al anderhalf uur in volle concentratie, af en toe kijk ik mee hoe het vordert. Onze zoontjes zijn even oud. Links van mij staan de triestige planten. (Jup, in de hulpverlening staan bijna altijd triestige planten. 't Gaat 'm hier wel degelijk om de planten, hé, LOL!) Als je er doorheen kijkt, zie ik iemand zitten in 'de zeteltjes': de Primo aan 't lezen. Het ziekenhuis heeft een abonnement op Het Nieuwsblad en de Primo. Da's ogliek kluchtig!? Nooit gedacht dat ik nog eens een Primo in mijn handen zou krijgen.Op de salontafel staan chocolaatjes. Op de salontafel staan altijd chocolaatjes. Als de chocolaatjes op zijn, dan zijn het snoepen of is het popcorn. Koekjes met chocolade, koekjes met kokos, koekjes met vulling, dat sowieso, gewone koekjes zijn te saai. Nee, het aantal kilo's meer op de weegschaal ligt op deze afdelingen niet alleen aan de bijwerkingen van sommige anti-depressiva. Ik heb hier chocolade leren eten. Wist je dat je kan overleven op chocolade? (Zelf getest. :))Het is voor mij de laatste dag dagtherapie vandaag, vandaar de titel. Ik ging al een paar keer op ontslag en weet je, dat is zo'n beetje de hel. Dan sta je daar aan de verpleegpost met je grootste trolley. Plus drie plooiboxen, nog wat winkelzakken. Als je geluk hebt is er iemand met je mee, want je verzamelt nogal wat gedurende je verlof hier. Ik heb altijd geluk. 'Ik ben dan naar huis, hé.' Geknik of een woordje, er wordt succes gewenst. Ik ben gelukkig gevorderd qua 'weggaan', dat ik het uitspreek dat ik dat niet graag doe en dat ik gewoon - doei - weg zal wandelen.Natuurlijk was ik steeds echt blij om naar huis te gaan. Het gezin valt uit elkaar hé, als er een papa of mama weg valt. Eens je uit opname bent, is het heel moeilijk om de structuur te behouden. Die structuur in het ziekenhuis deed me steeds geweldig deugd. Daar ik vroeger dacht dat ik alles kon, eender welk uur en ik dacht: 'Ik? Structuur nodig?!' - vind ik het nu echt aanpassen dat ik zo veel structuur nodig heb. Saai ook! Saai dat dat is. Op tijd gaan slapen. Op tijd opstaan, je medicatie in de mot houden, want één pilletje minder voel je snel. Vansleuven heeft FOMO, ik wil niets missen, het leukste komt misschien nog, alles er uit willen halen! Dat was ik, ten top. Ben ik dat nog? Staan springen om dagtrips te organiseren, mij te smijten in een vereniging of het feestcomité op het werk, 'we maken dat gewoon zelf!', feest tot in de late uren, zorgenvrij bijna.Helaas. Stemmingswisselingen kan je daarmee niet rijmen. Hoogtes en laagtes, dat gaat niet. Niet in het gezin, niet in je job, niet in je hobby's, niet in de liefde heb ik soms gemerkt. Het staat haaks op wie ik ben, ze mogen me dan té empathisch noemen, maar anderen tevreden = ik tevreden. Met je hoofd in het zand is dat ook allemaal moeilijk trouwens. Ik hoop dat dat voor struisvogels anders ligt. Een paniekaanval is ook niet zo handig. Ik maak mee dat ik ergens niet geraak omdat ik verkrampt en geblokkeerd ben. Ja, ik probeer er me dan 'over te zetten', maar dat marcheert precies niet. 'Je hebt het beloofd.' Zeer zeker, uit de grond van mijn hart, maar moest jij nu hoge koorts hebben plots, zou het jou dan lukken? Of je rug is geblokkeerd en je geraakt niet meer recht? Ja, ik heb dat eens geantwoord. Helaas. En nog eens sorry. 'En nu moet je echt eens stoppen met het zorgen voor anderen!!' werd me in januari zeer duidelijk gemaakt. Waarop ik alleen maar kon huilen en pruilen 'Maar het is het enige waar ik misschien een beetje goed in ben!' - boehoehoehoe. (Echt, zet een hulpverlener voor mijn neus en ik begin te snotteren, omdat ik weet dat dat niet uitzonderlijk is, ofzo!? - of het moet zijn dat er altijd iemand ajuinen aan 't snijden is onder mijne stoel.)Als dagpatiënt wandel je 'gewoon' naar buiten. That's it. Fluitend, zo je wil. Dat zal ik straks ook doen, voor de vierde keer. Niet dat fluiten, gewoon wandelen :o). Vierde keer, goeie keer? Da's goed, er is sowieso een hoek af bij mij, dat is niet erg :). Volgende week start ik met een nieuw traject, ook in Kortrijk. Dus, ziekenhuis: 'Tot nooit meer!' ('So long, suckerrrrssss', zeg ik al eens. Stoer, hé!)

Lees meer »

Redding.

Vandaag zette ik nog eens mijn Spotify lijstje op. Het heeft de titel 'Huishouden'; naar de tip van een verpleegkundige. Dat lijstje bestaat uit een uur liedjes die ik heel graag hoor, tijdens dat uur moet (ah nee, mag!) ik huishouden doen. Slechts een uur dus. Beperking staat immers niet in de Van Leuven (haha zoals dé woordenboek hé, heb je 'm?) Of dat concept zou het moeten zijn. Tips & tricks neem ik heel serieus, dus een aankoop van een Bose speaker en een account op Spotify later begon ik gezwind (echt, hé) en ook wel als een raket in "het huishouden"' zoals dat heet. Redelijk gelukt, die eerste keer. Geëvalueerd met diezelfde verpleger, na een veeg uit de pan van mijzelf voor hem à la 'kostelijk grapje wel ze, uwen tip!', dat ging toppie. Woehoew inclusief.We zijn een half jaar verder ongeveer. Ik probeer het wel degelijk nog, maar dat ding blijft doorspelen hé. Door nu efkes weer thuis te zijn en niet in opname (houden zo), de vele veranderingen alhier en aldoor en op komst, verval ik pijlsnel in mijn perfectionisme en controledwang. En ik kan U zeggen: het zijn er twee om U tegen te zeggen, als U snapt wat ik bedoel.Een dag thuis vandaag. Ik ben opgestaan met pijnlijke verkrampte kaken en duuzd lijstjes voor mijn ogen. Ik eet allereerst zes boterhammen met choco en drink een tas koffie. Of twee. En misschien nog eentje extra. Deze ochtend ging de speaker nog eens aan (Bruce voor de maten) en ik begon de keuken af te kuisen. De tafel. Ik ga naar de kippen, geef ze eten en doe een klapke. Ik probeer dat althans, want eens ze eten kijken ze niet meer naar me om. Nu goed, dan steel ik maar hun eieren hé, dat is maar zo eerlijk dan. Ik schep immers ook hun toiletjes leeg. Ik zie onkruid, dus dat trek ik uit. Per handjevol ga ik telkens weer naar de composthoop. Zoals ik iedere keer als ik richting zetel ga, de kussens goed leg. Alsof die in een andere positie gaan liggen uit zichzelf als je alleen thuis bent, hé. Dat wéét ik wel, maar als ik het niet doe, dan gaat er misschien iets ergs gebeuren. Als ik het probeer tegen te houden, moet ik het wat later alsnog doen of ik functioneer niet meer. Zoals ik telkens er iets naar boven moet, ook al zijn dat twee verdiepingen, ik dat effectief meteen moet doen en het op zijn plaats moet leggen. Ik neem een wasmand nooit mee naar boven, dus doe dat per stapel kleren. Die wasmand hoort beneden te blijven, want ons 'waskot' is beneden. (Mooi mee genomen zijn de bilspieren die ik kweek. Haha not, geen verschil helaas.) Als ik de verse was uit hang, doe ik dat niet eerst in een wasmand. Ik zet het wasrek meteen op zijn plaats en haal (meestal) per categorie de was uit, ga naar dat wasrek en hang het uit. Opnieuw en kan afhandelen! Veel instanties werken tijdens mooie kantooruren, dus misschien kan ik dat dan ook meteen afwerken. Als ik het zie zitten tenminste om naar buiten te trekken. Het keukeneiland heb ik erna nog maar eens afgekuist. Erna heb ik zowel het koffiemachine ook maar eens bekeken, dan gaat alles vlotter als je eens een dringende koffie nodig hebt, dat doe ik vooral voor P. Ik wil dat voor hem alles vlotter loopt. Het leven is al zo druk en heftig en nogal intens hier in huis. Dat is mijn schuld, dus ik zoek naar oplossingen. Even de plantjes nog eens herschikken. Dat gedurende dag. Met plantjes bezig zijn is immers enorm rustgevend, ik vertel dat dan ook trots aan de hulpverlener voor mij. De halve waarheid.Deze voormiddag heb ik nog niet zo heel veel geteld. Vooral de klok, ik wéét de uitkomst wel van de twaalf cijfers samen, maar voor de zekerheid wou ik het nog eens zeker zijn. Mijn plantenrek heeft nog altijd evenveel strepen, dus ik ben op dat vlak ook weer even gerust. Ik hou nogal van streepjes, die combinatie is niet zo ideaal. Mijn t-shirt met lange mouwen telde ik in de badkamer. Je hebt geen idee wat kinderen achterlaten in een lavabo, even schrobben. Zijn die tanden wel gepoetst als er een halve tube Dinotrucks tandpasta aan de tegeltjes plakt? De flessen shampoo en douchegel en wat verzamelt een mens nog allemaal moeten rechts van het bad staan. Iedereen die hier een bad of douche neemt, begint dus met alles aan de rechterkant. Toch logisch dat je dat dan ook zo doet achterna? Ik kreeg deze ochtend zomaar bonenkruid van de lieve vrouw die me nu toch al een tijdje komt helpen. 't Kan ook iets anders zijn, mijn concentratie is niet echt top, maar het kruid zou lekker zijn bij boontjes. De bonenbetrokkene vertelde me dat ik dat kan uithangen om te drogen. Ik heb er nu vier 'opgehangen', maar vier is niet zo goed. Ik maak er straks acht van.Ik bekijk de klok en bedenk hoeveel tijd ik nog heb voor ik dien te vertrekken naar de schoolpoort. Beter check ik een paar keer wanneer ik dan juist moet vertrekken. Rusten is een beetje verplicht, hoeveel tijd heb ik nog om dat uit te stellen? Weet je wat mijn redding was en waardoor ik hier in gang geraakte met schrijven?

Lees meer »

Stof.

Stof tot nadenken en stoffelijke resten. Die twee termen houden me nu al dagen bezig. Raar. Geen idee wat er uit mijn vingers zal komen, hopelijk heb ik 'stof' genoeg om te schrijven (muhaha).Even geleden tikte ik in Google 'restelijke stoffen' in. Ik kwam niet op de juiste term; ik vond niets met mijn zoektermen, nogal wiedes! Niet te geloven wat ik soms (niet) zeg. Om euh gek van te worden.Hmm, wie zei ook alweer dat we stof zijn en 'tot stof zult gij wederkeren'? Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat dan marcheert? Bedoelen ze dan dat, eens ons leven erop zit, we stofwolkjes worden? Hoe weten we dan naar waar we moeten wederkeren... OH, sterrenstof natuurlijk! Wikipedia verwijst me door naar kosmisch stof. Ik las eerst komisch stof, gene zever. Ik lees iets met stofdeeltjes en moleculen en het volgende citeer ik graag even: "Elke dag daalt ongeveer 40 ton van dit stof op de aarde neer." A H A, aha! Nu begrijp ik waarom er om de dag stofwolkjes in huis liggen, maar echt, hoe rap gaat dat, toch!? Efkes ter info: die stofdeeltjes zijn afkomstig van planetoïden OF van stofwolken rond de sterren. Dus ik denk dat ik onze wollekes vanaf nu maar eens laat liggen. Overal sterren in huis! Onze kleine jongen hier thuis heeft het trouwens soms over een sterretje aan de hemel. Hij doelt dan op de overleden papa van een schattig meisje uit zijn klas. Hoe jong ook, die gasten zijn daar onder elkaar over bezig, hé. Hier in huis worden daarrond vragen over gesteld, op twee verschillende niveaus dan, met een vierjarige kadet en een tienjarig @pandabrilletje. Vaak gewoon tussen de soep en de patatten (beter past: tussen de fristi en de boterhammen met speculoospasta). Da's zo fijn dat kinderen ongeremd zo'n vragen kunnen stellen. Dat ze dat dan ook effectief doen, is alleen maar een eer voor ons als ouders, teken dat ze zich hier goed in hun vel voelen!Achteraf, als iedereen weer wat op zijn eigen bezigheden gevlogen is, blijf ik vaak nog wat rondhangen in mijn eigen hoofd. Dan denk ik aan de mensen die er niet meer zijn. Ik geef toe, eigenlijk denk ik iedere dag aan hen. Dat is nog niet zo lang, want doorheen mijn opname in de Heilige Familie (PZ, Kortrijk) brokkelde er heel langzaam iets af in mijn hoofd. Het besef kwam pas wanneer het letterlijk werd uitgesproken: ik had mezelf nog nooit de toestemming gegeven om te rouwen. Dat was er boénk op, kan ik jullie zeggen, want door dat besef kwam er een proces op gang. Ik zit er nog altijd middenin. Het jaar 2015 was een behoorlijk zwaar jaar. Of laat die 'behoorlijk' maar weg. Onze pepe, de papa van mijn papa, verliet ons toen in april. Met een héél schone leeftijd, maar dat doet er eigenlijk niet toe, hé? Hij werd begraven op mijn verjaardag. Ik vond dat een hele eer, ik kon hem geen mooiere dienst bewijzen door mijn feest af te staan voor zijn afscheid. Ik vind dit nog altijd; het was de eerste keer dat ik mijn verjaardag niet vierde. Al hebben we samen wel Chinees gegeten, dat is een ingekaderd moment. Mannekes toch, ik heb foto's met Ties en pepe, hun enige nieuwjaarsdag samen. Zo schoon, ik wil er eentje plaatsen, maar ik word overspoeld door emoties.Nog geen zes maanden later ging zijn vrouw hem achterna. Behoorlijk letterlijk wegkwijnend. Dat is niet de mama van mijn papa. Mijn grootvader is lang geleden hertrouwd. Onze band was niet zo hecht, maar ze heeft me in dat jaar nog een schoon moment bezorgd. Ik was haar metekindje.Mijn 'echte grootmoeder' zeg maar, heb ik helaas nooit gekend. Het verhaal van papa's mama is verdrietig, daar hou ik het graag bij. (Raar maar waar, ook daarover zitten bij mij nog grote brokken vast.)En nét toen 2015 aan zijn einde toe was, werden onze buren in Gits geconfronteerd met een nachtmerrie. Hun jongste dochter werd weggerukt uit hun gezin van vijf. Vijftien jaar, naar huis fietsend van de dansles, werd ze aangereden door een auto. Vluchtmisdrijf. Papieren niet in orde. Alcohol. Ik schreef er al eens over. Zo frustrerend dat we niet veel kunnen doen. Er is nog zoveel pijn in het gezin, ontwricht. Onnatuurlijk zo, een dochter verliezen. Je jongere zus verliezen. Je Chirovriendin moeten afstaan. Ik was en bén vooral kwaad. Later ontdekte ik dat dit dieper zit dan eerst gevoeld. Geschokt, ongeloof, ze leeft in ons huis verder in sleutelhangers, kaarsjes, foto's en Fie en Ties die af en toe iets over Saartje zeggen.Een plaats geven, hoe doe je dat?2016. Nieuw jaar. Beter jaar?Ik zie onze tante Frie nog dansen op mijn feestje ter gelegenheid van mijn nieuwe voordeur. Dertig jaar werd ik, in thema après-ski. Zo dankbaar dat zij en nonkel tot in Daizel kwamen om mee te vieren. En hoe! Gelukkig overnachtten ze in ons dorp, op hotel. Ze was er altijd graag bij en was graag op de hoogte van de familie die naar West-Vlaanderen was getrokken. Altijd op hakken. Altijd.Slechts een paar maanden later werd er een kwaadaardig onding ontdekt in haar lichaam en echt, toen ging het ongelooflijk snel. In september verloor ze de strijd. De zus van mijn papa. Van Leuven Frie, een enorm trotse oma van een kleindochter, toegewijde mama van een dochter. De tante die me op piepjonge leeftijd de inhoud van haar make-up-tas leerde kennen. Ik was toen net twee weken uitgevallen op mijn werk. Ik weet nog dat ik belde naar mijn chef dat het nog wat langer ging duren eer ik terug kwam werken...In 2017 ging ik in opname in Roeselare, omdat het thuis niet meer ging. Een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis houdt in dat je er in aanraking komt met heel veel verschillende psychische pijnen, problemen. Op zich is dat heel verrijkend. Vooral is het: je bent niet alleen. Dat voel je heel erg. Dat heb je nodig ook. De therapie gebeurt in groepjes volgens problematiek (in de mate van het mogelijke). Veel jonge gasten, zoals ik er eentje was in 2008 zeker? In therapie leerde ik er een jongen kennen die twintig werd tijdens zijn opname. Hij was heel timide, had het erg moeilijk om emoties te uiten; uit ervaring probeerde ik hem 'uit zijn kot' te krijgen en dat lukte beetje bij beetje. Week per week bloeide hij meer open. Hij had prachtige tatoeages op zijn armen, hoekige vormen met veel kleur, je zag er altijd wel iets in. Hij wilde later zelf tattoos leren zetten, maar eerst ging hij zijn huidige job verder zetten om te kunnen sparen. De dag van zijn ontslag, blonk hij in zijn vel. Hij zag het helemaal zitten. We wisselden telefoonnummers, zo gaat dat dan. Mijn terugkeer naar huis stond nog niet vast.Een week later gonsde het nieuws door de muffe psychiatriewandelgangen... Hij heeft het niet gehaald tegen zijn demonen. Zeven dagen na zijn blinkend vel besliste hij een einde te maken aan zijn jonge leven. De begrafenis was hier een dorp verder. Onwerkelijk, zoveel vrienden die er voor hem waren. Hij had een groot hart, maar voelde zich zo onbelangrijk. Ik had het niet zien aankomen. Had ik het moeten zien aankomen? is een vraag die onbeantwoord blijft. Net zoals het berichtje dat ik hem nog stuurde in die week.Ze zeggen wel eens dat de grootste harten zich in 'de psychiatrie' bevinden. Ik weet plots waar ik wil eindigen met dit schrijven. Als je zelf lang ziek bent, een ernstige ziekte hebt, een dodelijke ziekte hebt, in gelijk welke medische richting,dan word je van heel dichtbij geconfronteerd met verlies. Van heel dichtbij. Door de ziekte die je zélf hebt.Dat staat niet in de folder die je krijgt over je problematiek. 

Lees meer »
April 2019

33.

't Is gebeurd! (zou Erik van Looy beamen.)Ik heb er helemaal geen moeite mee, met die leeftijd die omhoog gaat. Dat heb ik al altijd gehad. Er verandert niet echt iets. Daarbij sta ik niet zo graag in de belangstelling. De verjaardagen van anderen vind ik dan wél weer geweldig. Nadenken over een gepast cadeautje is één van de kleine dingen waar ik echt van kan genieten. Gezien mijn gezondheid daarentegen is het ook gewoon... raar. De tijd passeert zo snel, hé? Een klok stopt niet met tikken, hé? (Tenzij de batterijen plat zijn ;)).Het spijt me dat ik dit jaar niet mee deed aan uitnodigingen of voorstellen voor een feestje of een drankje of een hapje. Of beter: een dessert. (Dan bedoel ik een dessertbuffet, aja! :)) Of een danske placeren. Ha nee, ik ben meer een tooghanger... (dit volledig terzijde). Het lukte me niet, geen fut en zo zo ontgoocheld in mezelf sinds donderdag. Ik wilde het best overslaan.Gelukkig was het zaterdag iets beter, met dat gemoed van mij. Het was gewoon totaal niet 'uitkijken naar je verjaardag', zelfs niet hier in mijn lievelingsgezinnetje. Dat is niet erg, ik voel de liefde sowieso stromen hier in huis.Ik hou het bij een paar kernwoorden, het is tenslotte maandag, hé!

Lees meer »

FRSTRTS.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - -- - - - > trigger warning suicide < - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Echt, sorry voor onderstaande negativiteit, maar het moest er echt echt uit.

Lees meer »

καλημέρα.

Even terug in de tijd... ik kan achterover vallen als ik naar de datum kijk, 22 of waaa! Naarmate april op dreef was, werd het drukker in mijn hoofd. De vakantie plannen voor de kindjes zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Terwijl ik daar niet van kan klagen, oma's staan altijd paraat en er is ook zeker aanbod in ons dorp. Natuurlijk wil ik dan wel dat ik de beste planning kan aanbieden aan hen. Een beetje vanalles. Dus dat is iets dat dan ongelooflijk veel ruimte kan aannemen in één of andere hersenhelft. Ik kan het mezelf lastig maken, ja (damn you, perfectionisme). Naarmate de paasvakantie vorderde, had ik een stevige keelontsteking te pakken. Of de ontsteking had mij te pakken, beter gezegd. (Als kind werd ik vaak ziek tijdens de proefwerken of een stresserende periode. Machtig immuunsysteem, dat van mij!)Planckendael moesten we schrappen (ik was boos, ik ben al zoveel de spelbreker, dat gevoel zo). DRUMSPIRIT live in het Kursaal van Oostende daarentegen wilde ik niet missen, dat was een uitstapje met drie (Ties lag al te knorren bij vriend 'de buurman'). Eigenlijk heeft dat me er weer wat bovenop geholpen. Niet qua keelontsteking, wel qua positiviteit, de goed verstopte courage. Echt, ik vind hen zo goed. 't Is niet eens omdat beste vrienden van ons het bestuur ervan draaiende houden (of toch een beetje hoor), maar sowieso willen we niet veel missen van deze Dadizeelse percussie/performance/entertainment explosies! Ik zat op mijne zetel en op een bepaald ogenblik deed ik mijn ogen dicht en ik dacht: wauw, is dit nu genieten? (ja echt, dat klinkt nu zo debiel, maar dat ben ik ook wel soms. traantje vraag je? vaneigens :)) Fie kon moeilijk stil zitten en danste en lachte veel, daar genoot ik ook van. Veel respect voor gans het team!De dag erop vertrokken we op reis. Mijn moetie werd in maart een vrouw met de mooie leeftijd van zestig en zij wilde dit met ons vieren, maar dan wel op reis. Eén van haar hobby's! Twee rijen op het vliegtuig gevuld met acht volwassenen en vier kindjes maakte dat we een gezellig en soms ook wel bont gezelschap waren.

Lees meer »

E. hartje M.

Over pure liefde. Op mijn Instagramprofiel had ik het er al over.Ik werd gevraagd om een tekst te schrijven voor tijdens de ceremonie. Daar zeg ik nooit nee tegen.M. leerde ik kennen middenin onze psychische worstelingen. Niet dat we er beiden niet meer middenin zitten, helaas. Toen we na een tijd plots op dezelfde kamer belandden, voelde dat natuurlijk aan. Terwijl zo'n dingen nu net niet zo vlot gaan bij ons. En zo gebeurde het al eens dat we niet apart met de verpleegkundige praatten, maar gewoon met ons drie in de kamer :). Dat zijn mooie momenten.O ja, een grote gemeenschappelijke is onze voorliefde voor koekjes, snoepjes, een dessertje 'af en toe' en vooral ...

Lees meer »

Plannink.

"Willen we dat afspreken?"                   Lydia Prot(p)utMaandagochtend. P. zijn ringtone klinkt naast mij als muziek in de oren (NOT). Heel gewoon nochtans, werkgerelateerd kan hij immers bepaalde periodes altijd en overal opgebeld worden. (Nee, je wordt dat niet gewoon.) Ik dacht dat het nog behoorlijk 'nachtig' was dus, dat P. er gewoon vroeg vandoor moest. 't Is echter iemand die aan onze voordeur staat die hem opbelt. Hmm/geeuw? Bleek het 7u55 te zijn. Vijf voor acht, zoals ik dat altijd zeg en wel ne keer mee uitgelachen (tussen aanhalingstekens, ik kan er tegen!) word in ons pittoreske dorp. ("Wachte wi, is dat ton vuvve van nachtn?" Ik denk dat het zoiets is. Wat ik ook niet begrijp is: "de zunne zit ut"!?)WOPS, hadden wij ons even overslapen zeg. Mijn hart laste bijgevolg een pauze in, mijn plannink! Onze plannink!Chance van de zonnepanelenmannen! Hoewel we totaal niet wisten dat ze vandaag gingen komen (foutje in de planning, Jos), maar kom binnen, koffietje? Ons plat dak moet nog vervangen worden, waar er ook zonnepanelen komen, maar allee, ze zijn alvast bezig met ons gewoon dak. Bij deze bieden wij onze excuses aan, mijn zussie haar wederhelft is sinds november als ik mij niet vergis een zonnepanelenman geworden. Net dan hadden wij drie offertjes opgevraagd, iets te snel beslist hoor ik u denken? Niet echt, sinds de zomervakantie toch al mee bezig :), want ja, welke panelen zijn nu de beste? Allemaal hé, volgens de verkopers. Uiteindelijk gaan wij dan op ons gevoel af, dat kan echt zijn dat het gewoon van de verkoper zijne stijl afhangt. Zoals nu eigenlijk. Het kan ook gebeuren dat we al eens iemand 'nadoen' met stemmetjes zo, alsof die persoon één van 'ons' geworden is. Als dat gebeurt, is dat meestal wel een goed teken. Sowieso is het een gok. Tegenwoordig is zonnepanelen leggen op zich al een gok. Denk ik.Ties deed zijn oogjes open en kwam uit een andere wereld, 'is er vandaag school?'. Slecht nieuws, jongen. Bij Fie is het altijd wat zoeken, zij slaapt ergens in een holletje, dat kan in haar bed zijn, maar ook in het logeerbed, soms ook eens op de vloer. Gekreun was haar antwoord. We zeiden maar niet dat ze nog maar een kwartier had om nog op tijd op school te geraken. Ik schreef het wel in haar agenda, "onze excuses, maar we hebben ons allemaal overslapen", met vriendelijke groetjes en al. Dat is misschien niet gebruikelijk, wel als je Fie een beetje kent. Iets met traaaaaag en toch tijd vinden om tussendoor wat te prutsen. Ons huis meteen vol dus. Op maandagochtend komt B. er ook bij. Gelukkig maar, echt, ze heeft mij geholpen niet weg te lopen, ik was de kalmte zelve, toch zéker aan de buitenkant. Ties is op zijn gemak bij haar, dat zag ik, ze kon dus helpen met het op tijd klaarstomen. Dat is niet gelukt, want een kleuter mag nog te laat komen hé. Hoera! Toen het huis weer stil viel (de werkmannen niet mee gerekend, die moeten serieus wat stappen op hun stappenteller hebben 's avonds!), konden wij twee beginnen met de orde van de dag. Na het bukken terwijl we aan tafel zitten, want er hingen plots lange latten boven ons hoofd. Echt, zo lang als mijn eigen lat hoog ligt. ;o)Medicatiebeheer is het begin, voor de komende week. Geen idee wat de werkmannen daarvan denken. Toen B. weg was, zei de (leukste) werkman: 'Amai, jij moet nogal veel plannen hé zeg!' Ik deed een uiteenzetting over de kindjes en moeilijke werkuren bij de partner, maar ik zag dat hij mij niet echt geloofde. Hij antwoordde nog iets vaag en ging dan weer het dak op. Normaal hé, als je ziet dat er iemand van Familiehulp bij je thuis is. Dat staat op haar voorhoofd, ja. Nee hoor, op haar schort. Dat is niet erg, ik heb zeker geen schaamte. Geen schaamte meer, beter gezegd. Eigenlijk ben ik zodanig uitgeput om nog schaamte te hebben, dat is dan weer een voordeel. Toch iets goed aan mijn... ja, mijn wat? Ik kan daar geen term op plakken, het is eerder een verslag van vier bladzijden :). Ik stond gisteren met mijn wallen voor de spiegel - net voor we klaar stonden om naar een feestje te gaan van ons vers vriendinnetje in de coolste straat van Daizel - voor me uit te staren. Tot ik weer wist wat mijn plan was in de badkamer. Ik stond wat te brokkelen met iets dat wallen kan camoufleren. Na drie lagen heb ik het er afgewassen (dat kan ook zijn omdat je ze alsnog zag), even gecheckt bij Fie en toen zei ze dat ik wel echt wallen heb (wel echt hé, zei ze haha), "maar dat dat toch niet erg is, mama!?" Pff, OK dan. Zo gingen we dus met ons vijven richting feest. P., Fie, Tiesje, mijn wallen en ikzelf. Mijn vriendjes weten perfect hoe de wallen in 't gezicht zitten (begrijp je, van de vork en de steel, goedje hé, nin?), dus wat dan ook!Efkes terug naar de feiten, ik durf al eens een zijsprong te maken. Een zijsprong met zijsprongen, dat kan ook.Na de medicatie overlopen B. en ik de komende week, de planning, de praktische zaken, hoe alles in een mooie puzzel KAN gegoten worden, want perfectie bestaat niet. Allee jong, dat dat niet bestaat, mijn brein denkt van wel hoor! Ze had een spreuk mee voor mij en deze wil ik delen:     in de doolhof   van je denken       kent alleen je hart   de juiste wegKlopt! Mijn hart voel ik jammergenoeg niet op dit moment, mijn denken overheerst zodanig dat ik het nu alleen maar kan hebben van mijn uitermate ik-mag-niet-zeggen-perfect-maar-toch zeer gestructureerde planning. Mijn agenda is de laatste twee jaar mijne moat geworden. Vaak is het een overdreven houvast, het kan nu eenmaal soms niet anders als ik verder niets heb om mij aan vast te houden, overeind te blijven. Dan begin ik te plannen, plannen, plannen. Dan check ik alle verjaardagen, begin ik kaartjes te schrijven, cadeautjes uit te zoeken (indien nodig, ik durf zeker niet te overdrijven - Fie haar eye roll past hierna wel :)). Ik pluis tevens het internet uit (ik heb het afgeprint, dat internet, dan kan ik overal notities bij schrijven) naar lezingen, vormingen, bijeenkomsten die binnen mijn interesseveld liggen. Deze kan ik dan in mijn agenda schrijven, indien het haalbaar is. 't Kan zijn dat ik al wat tickets bestel en dat P. en ik dan in een zaaltje zitten en dat het vooral P. is die in vraagt stelt wat we daar ook alweer zitten te doen!?

Lees meer »
Maart 2019

Twee hartjes.

Vandaag stond ik op met een leeg gevoel. Beter een leeg gevoel dan een gevoel die serieus piekt of serieus daalt.Als we met ons viertjes aan de ontbijttafel zitten, voel ik me meestal het beste van gans de dag. Wat een rijkdom rond mij. En boterhammen met veel choco, dat ook. Ik kan er trouwens oprecht het hart van in zijn, als er eentje die ontbijttafel verlaat, ook al is dat 'ohgot' om naar het kleine kamertje te gaan. Dat breekt iets in mij, precies, misschien omdat het al moeilijk is om écht te voelen. Kleine dingen kunnen me helemaal onderuit halen.Vandaag hebben twee mensen, elk apart, mij hun hartsvriendin genoemd. Dat besef ik nu, pas laat op de avond (laat voor mij toch, de stokjes zitten al in mijn ogen). De eerste keer was onrechtstreeks. Ik was doelloos aan 't scrollen op sociale media en plots zag ik een bericht van 11 januari dit jaar. 't Was nieuw voor mij, echt heel raar, want ik benoem ze (niet voor niets) als mijn bff. Dus hoe kan ik nu een boodschap van haar gemist hebben? De datum zegt wel veel. De datum zegt heel veel. Het kan zelfs dat ik het gelezen heb, maar dat het totaal niet blijven hangen is. Die datum stond ze er wel, voor mijn bed.'Mijn hartsvriendin' begint ze het bericht... een hartsvriendin is een vriendin die je in je hart hebt toegelaten denk ik. Dat is behoorlijk wat.Het doelloze scrollen ging door in het ziekenhuis trouwens. Ik denk dat ik bleek weg trok, omdat ik de woorden echt één voor één wilde laten binnenkomen. Ik had 't graag op de binnenkant van mijn oogleden laten tattoeëren, maar ik peis dat dat nog een teer velleke is.Een tweetal uren later (nog steeds doelloos aan dezelfde tafel wegens nul therapie) zag ik iemand terug die voor mij best belangrijk is. Ik zei het hem nog (nadat hij zei dat ik er goed uit zag, ik negeer complimenten dus vollédig hé, I know), hij heeft me gezien in alle mogelijke staten waartoe mijn gezicht in staat is. Ik sta in 't Guinness World Record Book met de grootste wallen, geloof ik. We hoefden vaak niet veel woorden uit te wisselen, maar het idee dat we er waren voor mekaar, was veelal genoeg. We herkenden bij elkaar de lastigste punten: jezelf bij je nekvel proberen te pakken om te gaan ontbijten, de dag door komen, courage bijeen sprokkelen, keer op keer op keer op keer op keer. Een terugval van jewelste. Duwen, duwen, er willen staan. De vele schuldgevoelens.Nu kunnen we het al wat hebben over de zaken die we geleerd hebben. Daar waren we over bezig toen een vrouwelijke verpleegkundige op zijn schouder tikte, of hij een bezoekje kwam brengen? Bevestigend antwoordde hij dat hij zijn hartsvriendin nog eens wou opzoeken.Een hartsvriendin is een vriendin die je in je hart hebt toegelaten denk ik. Dat is behoorlijk wat.Nu begint het me een piepminiklein beetje te dagen. Ik laat zo'n immens positieve boodschappen niet binnen. Nee, beter is: ik slaag er niet in om dat te laten binnenkomen, zo'n warm en mooi gevoel. Mijn denken seponeert het héél snel, in de fichebak bij de T, met de ondertitel: 't zal wel.Ik begin te begrijpen waarom mijn denken gediagnosticeerd werd als verstoord. Complex. Een star denken. Aja! Die zwarte, kizzige stinkbeesten zijn er in geslaagd de positievere gang te blokkeren. Ik heb heus al wat beesten verslonden, miljaar zeg, 't zou pas triestig zijn na al die jaren. Tot nu toe keerden ze echter alleen maar terug. En terug. Nog voor er mooie woorden proberen binnen te dringen, worden ze al afgewimpeld. "Je gelooft dat toch niet zeker!?" "Ze zeggen dat maar, wat moeten ze anders zeggen." "Elke, serieus, je neemt dat toch niet voor waar aan. Heb jij al iéts bewezen!?" "Geef maar op, jong."Nemen jullie altijd dezelfde weg als je weet dat er toch altijd file is? Ik gok van niet, je keert terug en bedenkt een andere route.-> 't Ergst van al is dat ik dat wel nog zou doen, ik ben de meest geduldige persoon in het verkeer, geloof ik. Vraag maar eens aan mijn lief, haha, we zijn NOGAL tegengesteld daarin. Maar goed, dat is nu efkes het punt niet. Concentratie!Of dat dan de juiste keuze is, weet je niet op voorhand, je hebt niet de garantie ergens eerder toe te komen of een vlottere reis te bekomen. Op de weg er naartoe supporters tegenkomen die duidelijk maken dat je de juiste weg hebt gekozen, maakt dat je blijft rijden. Helaas, ten eerste: ik mag niet meer in auto rijden en ten tweede: moest ik dat al doen, dan ben ik niet in staat rond mij te kijken. Om maar een blik op te vangen van die supporters. Terwijl ze zo belangrijk zijn.Ik wil maar zeggen... wat wil ik ook alweer zeggen!? Ahja, misschien dat het niet eenvoudig is als je belemmerd wordt om alle positiviteit en warmte te ontvangen. Ik wéét dat wel, ik lees het, ik hoor het aan, maar het sijpelt niet naar mijn hart toe. Dat is niet mijn keuze. Helemaal niet mijn keuze. Ooo, frustratiebron.

Lees meer »

(Vijf)duizend.

Gisteren vroeg Ties of honderd méér is dan duizend. Deze ochtend zei hij 'aai luiv joe' (met de nadruk op luiv, hij heeft een speciaal accent te pakken)! 'Wel duizend keer!' voegde hij toe. Ik hoop dat hij nog altijd weet dat duizend méér is dan honderd en niet omgekeerd. :o)Nu goed, sowieso al een dweilke moeten slaan, met dat gesmolten hart van mij.Deze voormiddag zijn we (P., opa en ikzelf) gaan supporteren. De kleuters (Fie is straks aan de beurt) hadden sponsorloop. Dat gaat ieder jaar door, ten voordele voor Broederlijk Delen.De kindjes moeten dan eigenlijk op zoek naar sponsors, dat kan per ronde of dat kan een vast bedrag zijn, dat de omgeving sponsort.Mijn moetie heeft haar daar bijvoorbeeld vorig jaar zwaar aan mispakt. Ik denk dat ze 1,50 EUR per ronde sponsorde. Uiteindelijk had Ties zeven rondjes gelopen en grote zus dertien, je kunt al gaan uitrekenen... Opvallend gaat het deze keer enkel om vaste bedragen haha.Oh: behalve de papa, hij betaalt straks 15 cent per ronde. Ik peis dat ie zijn rostjes kwijt wilt (mopje wi, liefje). (Gierigen hond, dat zei ik hem wel.) (En ja, dat meen ik ;))Voor de kleuters stellen ze een hindernissenparcours op. Ik denk dat ze het anders niet lang zouden volhouden, gewoon lopen. Of misschien spreek ik nu voor mezelf, dat kan ook.En zo zaten wij een koffietje te drinken in 't zonnetje met een box naast ons waar keelgatsluide muziek uit barstte. Gesjellig. Eerst werd er nog een liedje gezongen door de micro (na pieieieieieiep), gebracht door dé turnjuf van Dadizele. P. wist mij te zeggen dat dat liedje uit Luizenmoeder kwam, een (vtm) comedyreeks over de lagere school. Best ruimdenkend of net niet: misschien wilde ze duidelijk maken dat er weer een luizenplaag op gang is?! Ik heb de reeks niet gevolgd, maar wat ik wel weet is dat ik alleen door de titel al jeuk krijg. Wij maakten vier jaar geleden met Fie een luizencatastrofe mee van een dik jaar. Jup, ik had op een bepaald moment ook luizen. Als je plots een luis op je tafel ziet kronkelen, dan weet je dat het erg is. Bbrrrr. Daar hangt veel schaamte rond trouwens, wat jammer is, maar dat is een ander verhaal. Bij deze (alweer) een penibele bekentenis van mijnentwege :).Het startschot werd gegeven, Ties en zijn mede-tweede-kleuter-klasgenoten begonnen eraan. Zo koddig zeg, huppel de puppel en geconcentreerd. Ik keek even niet en toen gebeurde het: hij viel in de helft van zijn eerste ronde. In de helft van zijn eerste ronde.Grote tranen vielen uit zijn ogen (dat kan je heel letterlijk nemen bij Ties), de topjuffrouw en tevens tante sloot Ties in haar armen. 't Was echter om zeep. Zijn vertrouwen had een flinke deuk gekregen. Het feit dat wij er op zaten toe te kijken maakte het alleen maar erger, bedachten P. en ik. Ties heeft uiteindelijk vijf toeren gedaan, wat chapeau is, maar als hij de bank op moest, begon zijn lip telkens weer enorm te bibberen. Dat was de plek die het dichtst bij ons in de buurt was. Dan doet het meer kwaad dan goed dat wij er bij zijn. Zijn we er niet, dan verbijt hij dat wel, dan komen de tranen pas thuis als hij er over vertelt. Die floepen er dan ook gewoon echt uit alsof hij er terug middenin zit. Dat is een moment waarover ik begin te tobben: oh néé, is hij zo hooggevoelig als ik? dat is ogliek geen faalangst, hé? zou dat dan echt zijn omdat wij er bij waren? doen we dan iets fout? doe ik iets fout?...>>>  een kleine onderbreking - of ja, zes uren later 

Lees meer »

Stavaza. Zava.

Ik kreeg ooit eens een mailtje met als onderwerp 'STAVAZA'. Ik dacht: amai, wuk is dadde zeg! Googleman hielp me uit de nood: dat is gewoon 'stand van zaken'. Ik was best teleurgesteld, niets flitsends, al zeker geen uitnodiging voor een origineel feestje.Wel ben ik flitsend opgestaan. Uit een angstdroom wakker geschoten ('t was zelfs met schieten, dat treft) en meteen naar beneden 'gehuppeld'!Sindsdien probeer ik alles op een rijtje te zetten, maar er schieten constant gewéldige ideeën door mijn hoofd, waarvan ik dan een uur later besef dat het niet echt haalbaar is. Ik wil cadeaus kopen voor iedereen die het verdient, ik heb het kunnen houden bij eentje in de middagpauze. Daarnaast ben ik iets tegen gekomen i.v.m. een project rond kansarmoede en voor ik het wist was de mail verstuurd met mezelf in de aanbieding. Mijn agenda wordt voller en voller, terwijl ik weet dat ik het niet allemaal zal kunnen waarmaken, maar ik wil dat niet toegeven. (Ik moet het toch ne kéér weer 'kunnen'!?) Bianca en ik, dat klikte wel gisteren, maar het begint me te dagen dat ik misschien iets té enthousiast was, go with the flow en al, jaja, we gaan dan eens samen naar de schoolpoort en samen iets koken, of ze eens de ochtendrush mocht mee volgen? Tuurlijk, maandag staat ze dus om 8u paraat. Ik ga zeer zeker mezelf kunnen zijn (understatement). Ze vertelde over zichzelf, wat ik als positief ervaarde, het maakt het allemaal wat menselijker, iedereen doet maar wat, dat weet ik. Ik vertelde ook over mezelf, om te kijken of we iets kunnen opbouwen op dezelfde golflengte. Ze kan met tijd eventueel een uur extra komen later op de week, o ja, daar stemde ik helemaal mee in. Dus ik denk dat ik dat best ook nog eens op een rijtje zet tegen volgende maandag. Helaas, ik heb geen tijd, ik zou willen een lotgenotengroep opstarten in Kortrijk, te beginnen met een locatie zoeken. Eerlijk is eerlijk: er is geen zak te beleven in West-Vlaanderen wat praatgroepen betreft. Terwijl ik denk dat de West-Vlamingen toch... haha nee hoor, mopje. Er is wel duidelijk nood aan en toevallig bulk ik van de energie, logisch! Voor de tweede week op rij gaan P. en ik naar een lezing. Dat is een klein beetje uit angst dat mijn hersenen gaan afnemen in intelligentie. Niet dat er nog zo veel overschiet ;o). Zo duik ik ook voortdurend het internet in op zoek naar breintesten, geheugenspelletjes of steentjes die ik dan kan bijdragen. Of cadeautjes. Ik spreek veel mensen aan vandaag (ik ben in het ziekenhuis): heeey, hoe is 't, gaat het een beetje thuis, oooh maar jij ziet er goed uit, heee, zo'n toffe trui, en jij bent zo goed bezig!, hey, zet je, hoe is 't? - pas op, stuk voor stuk gemeend en recht uit het hart, maar dat is veel te vermoeiend. Soms kan ik ook niet stoppen met kluchtjes maken. Mopje hier, mopje daar, soms awkward, als ik het er uit floep tijdens een groepsgesprek. Ik ben al eens op de vingers getikt hiervoor door een verpleegkundige, die blik vergeet ik niet snel. Ik vergeef het mezelf waarschijnlijk nooit. Helaas kan ik er niet zo veel aan doen... Het lukt wél soms om de drukte en opwinding binnen mijn hoofd te houden, maar dat is niet zo gezond, want dat is niet vol te houden. Op de bus naar huis ontplof ik soms een beetje. Het gebeurt dat ik een klapke doe met de buschauffeur dan. Ik, hé? Een klapke over koetjes en kalfjes, man man. Loslopend wild, schiet er dan door mijn hoofd. Koetjes en kalfjes, kan ik nu wel. "Elk nadeel heb ze voordeel", zou Johan Cruijff zeggen. (Echt geen idee vanwaar dit komt, ik ken hem amper. Iets met foebol?)Ik zit in een hypomanie. Dat had ik ook gewoon kunnen typen, maar mijn vingers blijven maar bewegen. (Ook typisch: meer blogs posten dan gemiddeld. Dat is tegen de blogregels trouwens. Niet dat ik Google hoe je het best blogt hoor.) Van bewegende vingers naar voeten naar wandelen. Weet je nog dat ik mee wandelde met de Te Gekke Wandeling in Beernem, samen met familie en vriendenvoorhetleven? Een medewerker van Te Gek!? mailde me deze ochtend dat ze vandaag wat blogs van mij gingen on-line zwieren op hun website en via sociale media. (Op voorhand goedgekeurd hoor, maar al even geleden.) Te Gek!? toch!? De nervositeit daarrond helpt natuurlijk ook niet echt als je de dag al quasi manisch gestart bent.Toch met enige trots: https://www.tegek.be/blog/walk-the-line.html

Lees meer »

Home alone.

Vandaag is het zondag. Ik ben sinds vrijdagavond alleen thuis. Waarom ik alleen thuis was dit weekend?Ieder jaar gaan wij op Copainsweekend. Dat is telkens een topweekend met een stelletje ongeregeld en dan heb ik de kinderen nog niet vernoemd :). Wie Aspibivak van de Chiro kent: wij zijn allemaal ex-koks en -keukenprinsessen. Toevallig valt dit in 2019 op dezelfde dagen als het Kwiksweekend: het weekend met de Chiro van Fie. Ze mocht kiezen waarheen, maar voor we de vraag konden afmaken riep ze: 'Met de Kwiks!' (Achteraf stak ze af en toe wel eens door waarom die weekends op hetzelfde weekend gepland zijn!?)Wij drieën gingen dus op Copainsweekend. Weekends liggen altijd een eind op voorhand vast. Telkens weer denk ik dan: 'tegen dan... ik zal zeker mee kunnen gaan!' Plots is het dan nog maar twee weken voor 'tegen dan...' en begint het mij te dagen. Ga ik beter wel of beter niet mee? Gezien het heftige begin van 2019 tot nu, mijn prikkeldieet, kogels die door de kerk moeten geraken, de craving naar totale stilte, rust, enz. besloot ik niet mee te gaan. Eventueel kon ik eens op bezoek gaan. Zo, dat was al één kogel. Donderdag besproken we wel uitgebreid of ik het weekend alleen zou kunnen doorbrengen? Ik had daar al veel over nagedacht. Geen idee eigenlijk, maar ik wilde het proberen. Iets bewijzen of te sterk willen zijn of lui - ik weet het niet, maar ik wilde home alone zijn dit weekend. P. was bezorgd, mijn mama uitte dat ook, broer en zus stuurden veel berichtjes. Begrijpelijk. Ik stuurde een bericht naar m'n BFF, gewoon, ik wilde dat zij het wist, dat stelde mij gerust. Zij stelt me altijd gerust, voeg ik beter toe!Vrijdagavond viel mee. De jongens vertrokken het eerst, dat was zo koddig om te zien :). Op boyzzzweekend. Fie kon ik zelf uitzwaaien. Eerder uitwaaien, eigenlijk. Enthousiast en nerveus en een tikkeltje erover aan 't gaan, zag ik Fietje wegrijden richting weekendplaats. (Ver hoor trouwens deze keer. Naar Roeselare!) Nostalgisch was het ook wel een beetje. Eens thuis was het stilletjes, maar niet té. Ik kreeg foto's van Ties die zijn boxershortjes in de kast legde, vanuit zijn krokodillentrolley. Daarna een foto van een toog, het weekendverblijf voor de copains heeft een toog, een café eigenlijk, geniaal. Ik zag dat het goed zou komen! Dan ben ik best gerust :).Gisteren heb ik veel gedaan, tussen nuttig en te veel huishouden en wat ontspanning en maffen. Zoals daar zijn: getuigschriftjes in de CM-bus posten (woehoew, dat zijn gelijk gratis centen! toch?! en ook best een opgave voor mij), ik heb zeker drie uren gepuzzeld (tegen Ties gestoeft namelijk dat mijn puzzel wel ging af zijn tegen dat hij terug was van weekend, woeps), ik ben een brood gaan kopen (ik heb slechts twee keer corn flakes gegeten, liefje), heel veel dingen op tweedehands geplaatst, twee wasjes gedraaid, mijn plantjes verzorgd en verpot en gestekt, de EHBO-koffer uitgekuist, wat piano gespeeld, een aflevering van Misdaaddokters bekeken, de stoelen afgekuist, de ziekenhuisadministratie onder handen genomen, een brief geschreven voor Amnesty International (ik behoor tot de spoedschrijvers, deze keer naar Paraguay), kaarsjes aangestoken voor #saargevaert en een koppel vrienden die het kunnen gebruiken, daardoor keek ik ook nog eens op de Facebookpagina van mijn tante die in 2016 veel te vroeg van ons heen ging, ik ben eindelijk begonnen aan het fotoboek van onze roadtrip vorige zomer, ik keek zeven keer in de brievenbus (ja, ik moet dat nog eens afleren), ik postte een kaartje voor een jarige vriendin (in de straat :)), al eens nagedacht over de komende week waarin P. veel en rare uren zal moeten werken, alle rekeningen betaald, de vuilbak van Ties (van Cars, du-uh) uitgekuist en ontdekt dat hij daar ook boeken in steekt, ik ben ook Fie haar kamer binnen gewandeld om dan weer rechtsomkeer te maken (wegens niet te overzien, rommel en prutsdingen en vooral kousen en kleren die gewoon nog in de vorm liggen van 'je-kleren-uit-trekken-systeem'). Daar moet ik eens een foto van maken, haha!Vandaag was het iets rustiger. Denk ik. Ik moet bekennen dat ik op dit moment niet meer weet wat ik gedaan heb vandaag. Vreselijk, dat geheugen van mij. Een combinatie van ziek zijn en bijwerkingen van de medicatie.Oooo ja, nog iets belangrijks: mijn papa is langs gekomen vandaag met zijn zelfgemaakte spaghettisaus en zelfgebakken melkbrood én rode snoepjes. Rode snoepjes! (nvdr: moest je niet mee zijn in het rode-snoepjes-verhaal: in het ziekenhuis kwam mijn papa iedere donderdagavond met rode snoepjes, geen donderdag sloeg hij over, het zijn mijn lievelingssnoepjes en hij weet dat, ik vind dat zo'n enorm schoon gebaar, zo lief!) Hij is ook alleen thuis, moetie is op de lappen, ik bedoel latten.

Lees meer »

Idool.

Als kind hadden mijn broer, zussie en ik elk een eigen slaapkamer. Toch toen we verhuisden van de stad naar het dorp. Een kamer met exact dezelfde afmetingen, later exact hetzelfde bed: een twijfelaar. Ik vind dat trouwens een tof woord; ik vind het best raar dat we dat enkel voor bedden gebruiken. Hier thuis hebben we een (redelijk) nieuw zwart tapijt (nee, dat hadden we inderdaad niet nodig, liefje P., maar het is wel mooi, hé?).'Hoe groot?' vraag je, 'welja, een twijfelaar'. Hmm, trekt op niets hé? (ja, ik zou dat vragen aan iemand die een nieuw tapijt heeft, hoe groot het tapijt is, dat is toch interessant? -kuch-)---  Ik bedenk net dat P. het blauwe stapelbed nog gekend heeft, die ervoor mijn interieur bepaalde in diezelfde slaapkamer; mijn grote broer en ik sliepen daar vroeger in. Het stapelbed waar mijn broer 's nachts eens is uitgedonderd en er een ganse bloedvlek (uit zijn neus) op de chape verscheen. Ge krijgt dat er niet echt uit. Zijn kamer deed bijgevolg denken aan een 'crime scene'. Die bloedvlek was wel het enige aanknopingspunt, laat dat duidelijk zijn. Die ligt nu verborgen onder de vloer, dat wel, maar ik gniffel (een beetje maar hoor) bij de gedachte als oooooit ons ouderlijk huis verkocht wordt en de nieuwe eigenaars beslissen de bovenvloer te vervangen... Ohlalalala.  ---P. en ik hebben op onze zolderkamer een kingsize waterbed, nooo twijfelaar dus. Ik heb dat ooit voor een heel mooi bedrag kunnen overkopen, toen drie vriendinnen en ikzelf gingen samenwonen in een huisje in Gent (toen we nog flink studeerden). We kwamen meteen overeen qua kamerkeuze; alleen stond er in mijn toekomstige ruimte nog een bed. Bleek dat mijn voorganger het niet zag zitten om dat bed te verhuizen :). Eens je zo'n bed hebt, kan je niet meer terug, hopelijk gaat het dus nog wel even mee. We passen er makkelijk in met ons viertjes. Gelukkig blijkt ons huis ook sterk genoeg te zijn voor 750 liter water :).(Trouwens, als ik de waterbedkerel ergens tegen kom, laatst was vorige zomer, gaat het meteen over het waterbed: hij mist het nog steeds, ohjirre.)Terug naar mijn tienerbed. Door het nieuwe bed, de twijfelaar, zag mijn kamer er plots helemaal anders uit. De - al een beetje vergeelde - poster uit het tijdschriftje 'Joepie' van Leonardo DiCaprio bijvoorbeeld: ik was er klaar voor om hem van mijn muur te halen. Ik herinner mij nog bloemetjes, die heb ik er toen ook maar afgehaald. Puberale quotes: check.In de plaats kwam er een reuzenaffiche van Rock Werchter. Het werd de affiche van de eerste editie waarbij ik het heilige gras van de Werchterse koeien mocht betreden. Ik weet nog dat ik van mijn ouders 100 EUR had mee gekregen. Ik herinner me ook nog het gezicht van mijn mama toen ze om het geld vroeg dat ik nog over had. Het was voor eten en drank bedoeld. Daar zat ik nog goed, misschien enkel in de hoeveelheid iéts hoger dan gemiddeld. Voor de rest was het budget dus niet bedoeld voor armbandjes, een extra zonnebril, kraslotjes en mijn eerste piercing. Oeps.Zestien jaar jong! De tijd van mijn leven! Denk ik... Die affiche kreeg trouwens nog een voetnoot achteraf: drankbonnetjes die ik over had. OVER HE! Dat waren toch grote fouten in mijn leven als tiener. Ik heb de desbetreffende bonnetjes dan maar op de affiche gelijmd - zo moest ik keer op keer toezien hoe... haha, neen hoor, dat was gewoon mijn administratie die moest kloppen. Werchter 2002. Carl Cox, Faithless en Roger Sanchez! Een half jaar P. en Elke en ik wist na dat feestweekend wat ons zo verbond: taalhumor. Samen met een paar vrienden, hilariteit. Er gaat nog altijd een quote mee die jaarlijks aan bod komt bij verjaardagswensen.Faithless werd mijn nieuwe idool. Maanden later veranderde ik mijn beltoon van mijn Nokia 3310 in een nummer van Faithless: 'We Come One'. (om zot van te worden, ter info)Een affiche van Faithless is nooit in mijn bezit gekomen helaas.Ik word niet snel 'fan' van iets of iemand, maar indien wél, dan is dat best diepgaand. Dan wil ik alle info die er over te vinden is weten en lezen en probeer ik zo weinig mogelijk te missen. Persoonsverheerlijking klinkt dan iets beter misschien.Ik ben opgegroeid met het programma 'Buiten De Zone' bijvoorbeeld. In het eerste seizoen snapte ik niet alles, maar ik vond het zo mysterieus. Ik was verslaafd en gek op Bart De Pauw. Voilà, het is eruit. Ook zijn foto knipte ik uit (HUMO) en ik studeerde in 't middelbaar dus onder zijn toezicht. Allé ja, zijn foto hing aan de schuine muur in mijn slaapkamer, waar ik in plaats van studeren toch wel heel veel aan de telefoon hing, eerlijk is eerlijk. (Een uur telefoneren was behoorlijk standaard. Chance, wij hadden toen net een draagbare 'vaste' telefoon.) Laat dat nu net het thema zijn van die jeugdserie: alles draaide rond de Jongerenfoon.  'Buiten De Zone' was zo anders dan andere programma's, er waren veel zaken die terug kwamen in de afleveringen, running gags zijn dat dan zeker hé? Laat dat net naast taalhumor, mijn favoriete lachmomentjes zijn. Ik heb gebleit toen hét filmpje van Bart De Pauw via Instagram passeerde. I know, ik schrok ook van mezelf. Ongeloof en kots vermengden zich. Daarnaast ook meteen een defensieve houding, SERIEUS!? TZALWEL! Zelf heb ik al gemerkt dat de grens makkelijk overschreden kan worden, zonder dat je het zelf door hebt. Achteraf kan het dan wel op je afkomen, maar ik probeer er van uit te gaan dat je altijd met twee bent. Plus: ik weet niet of BV's dat zelf door hebben, maar sinds iedereen een Instagramprofiel heeft, valt er al eens iets te zien van wat er achter de schermen gebeurt. Late feestjes, lange nabesprekingen, extreem veel uren draaien. ENFIN, ik weet het ook niet hé. Ik hoop gewoon dat ie plots vanuit het niets met een machtig programma komt. (Einde.) Nee, serieus, hoe lang duurt dat eer er geweten is of het seponeren in de vuilbak wordt of alsnog een rechtszaak? Van Leuven wilt graag duidelijkheid! De Man van Melle ook peizek :o).

Lees meer »

Wachtmuziekje.

Ik ben tien dagen thuis ongeveer. In ons veilig huis, dicht bij P. en de kindjes. Dat is het enorm erg fantastisch hartverwarmend goede nieuws. Het mindere nieuws? Na een goeie zeven weken in een gesloten afdeling, weg van de rush en de drukte en zowat alle prikkels, is dit kort gezegd moeilijk. Daar ik eerst zweefde op de liefde van mijn gezin en dat van mijn ouders en nog een lief lijstje, komt nu de klap op mijn achterhoofd. En voorhoofd. In mijn maag ook wel. En de onderrug. Mijn klein teentje; Auwtch.Ik zei het nog tegen de dokter dat dat een beetje absurd klonk, tijdens ons laatste gesprek. Echter op de crisisafdeling kwam mijn bed beter vrij voor -eum- échte crisissituaties. Haar woorden. Ik snap het wel, dat is sowieso kortverblijf. Echter waar ik vorige week nog huilde dat mijn zwarte gedachten nog steeds waanzinnig de leiding kunnen nemen, kon ik mijn gedachten en gevoelens tijdens ons laatste gesprek niet meer kwijt. Ik had het kunnen doen, dat is waar en geef ik grif toe, maar het werd me niet bevraagd toen ik de gespreksruimte binnen kwam. Zoals het altijd ging. Wat gebeurt er dan met mij? Ik raak mijn kluts kwijt. Niet meer te vinden. Uiteindelijk bleek hij wel in mijn valies te zitten. De valies waarover ik zes dagen gedaan heb om hem leeg te krijgen. (Ik vind dat sowieso één van de saaiste dingen om te doen: een valies uitkuisen. Dat en ons bed verversen. :)) We hebben het advies opgevolgd, dat ons teruggekoppeld werd net voor ik op ontslag ging. Niet echt iets nieuws onder de zon, maar ze raadden sterk aan een intake te plannen in het psychiatrisch ziekenhuis in Ieper.   zuchtP. uitte zijn terechte bezorgdheid: wat als uiteindelijk blijkt dat ik daar na een paar maanden ook niet de gerichte hulp vind? Stel je voor, zei hij, dat ze in Ieper na een paar maanden tot de conclusie komen dat ik waarschijnlijk beter geholpen kan worden in het ziekenhuis van eum, awel ja, Kortrijk. De Iepersche psychiater enni, waar we op gesprek mochten (en half wilden), kon dit wel begrijpen. 't Is en blijft een sprong in het duister (of net niet...), maar in de categorie psychische kwetsbaarheden, kunnen er geen garanties uitgedeeld worden. Dat is enorm lastig. Voor mij, keer op keer de courage vinden, het loslaten van de thuissituatie, schuldgevoelens versus doorzettengevoelens, maar vooral ook voor mijn partner. De kinderen. De mantelzorgers die opnieuw klaar moeten staan om tot een goede week-per-week-planning te komen. Enzoverderenzovoort. En ja, dat lukt allemaal wel, dat zijn praktische dingen, iedereen handelt met heel veel liefde, "en wat is een jaar, binnen tien jaar kan je met een glimlach terugkijken". Euh nee, in dat stadium ben ik niet meer. Ik denk dat jullie dat wel weten of net heel erg herkenbaar vinden: het is écht niet evident. Dit gaat immers niet meer over 'een jaar'. Ik word letterlijk misselijk als ik aan de datum denk, de dag waarop mijn lijf nog een laatste keer alles kon geven op het werk, mijn hoofd nochtans reeds uitgeschakeld was. Raad hoe lang al. De dag waarop ik ontdekte  dat het 'weer van dat was', maar ik het niet wilde geloven. Ik wilde gewoon geloven dat ik er met twee weken rust ging vanaf zijn. (Oh you, damn black dog.)Langzaamaan komt het besef dat ik daar moet mee leven. Toegegeven: het besef is er al lang, alléé ja en dan bedoel ik: sinds ik al eens door een zwarte achterbuurt moest sluipen (tweeduizendenzes, tweeduizendenzeven). Ik zal dat allemaal moeten plaatsen, blijven doorzetten, leren omgaan met, die kizzige rugzak altijd voelend op de rug; ik mag er de brui niet aan geven, wetend dat P. niet meer hetzelfde liefje heeft waarvoor hij ooit koos. Knap dat hij me dat een paar weken geleden kunnen zeggen heeft: dat dit voor hem natuurlijk ook een aanvaardingsproces is. Wij zijn met ons viertjes thuis, da's echt een enorm leuk en zacht gevoel. Het leien dakje kregen zij er echter niet bij geleverd. Ik blijf de stoorzender die plots vanuit het niets kan omver vallen van uitputting, angst krijgt om naar buiten te gaan en moet afzeggen, ik blijf degene die een spoor na laat van zaken waar ik aan begin en niet kan afwerken, ook de mama en partner die vroeg wil slapen, maar de afspraak is: eerst de kindjes... Zij die geen veiligheid kan garanderen naar P. toe. Dat is een eng gevoel. Ik voel het dat ik het niet kan. Dat voel ik niet meer elke minuut, maar wel steeds nog ieder uur van de dag. Ik heb een cirkel rond mij gecreëerd waar bijna niemand toegang toe heeft. Soms ook mijn eigen gezinsleden niet, omdat het er gewoonweg niet meer bij kan.P. is de man die dan zegt dat hij dat niet erg vindt. 'Je bent tenminste thuis.'Zo kan ik bij de psychologe zitten en zeggen: mogowzeg, ik heb hier nu de hele tijd zitten zagen en ik zeg altijd hetzelfde en echt, word jij niet moe van mijn vertellingen!? Dan glimlacht ze gewoon... Zo voel ik mij wel. Moe van mezelf. 'Gaat het thuis?', mag eender wie me vragen. Beja, het gaat, ik ben er nog, ik slaag erin te genieten van ons viertjes, echt, van warme momenten, van onverwachte uiteenhoekjekomende vriendschappraatjes. Echt en echtig. Man, ik zit te huilen terwijl ik dit typ, dit is trouwens de eerste keer, normaal schieten de letters gewoon op mijn scherm in éne keer. Nu is het hortend en stotend, als dat al kan tellen, want ik typ wel volledig foutloos. Efkes terzijde, want ik mag dat zeggen dat ik foutloos typ :)) -> Ooit was er een test via de vdab (denk ik), raad eens wie er de meest foutloze en met hoogste snelheid stukken tekst getokkeld had na de test? Jup, Van Leuven hier, daar ben ik trots op :)). 't Is gewoon super handig eigenlijk. Mijn mama vertelt soms dat ik die typlessen enorm graag wilde volgen (NA de lessen hé, dus gehéél vrijwillig) en dat ik zo enthousiast thuis kwam na les één. Om naar les twee te gaan de week erop, had ik een fameuze duw nodig, want ik durfde niet meer te gaan, omdat ik bang was dat ik het niet meer zou kunnen. In de lagere school waren zo'n dingen dus ook al serieus aanwezig. Ik schrik daar soms van. Moetie heeft nog wat in petto over mij, vermoed ik.Ik denk dat mijn pointe uiteindelijk is: de overgang van een gesloten afdeling naar huis toe is gigantisch. Ik bedoel: GIGANTISCH. Ter overbrugging waren er opties, maar te weinig, of te laat doorgegeven, of erger: ik kom niet in aanmerking, zoals bv. een mobiel crisisteam.Nu goed, ik sta ondertussen (inclusief de Ieperoptie) op VIER wachtlijsten. Dus ik wacht eigenlijk, ik moet wachten op een telefoontje waar ik eventueel terecht kan voor een verder verloop van mijn traject. Thuis of ergens residentieel, geen idee. 'Het is afwachten.' (aja)Als je wacht op nieuws bijvoorbeeld, of je naar de volgende ronde mag in een sollicitatieprocedure, da's lastig en best spannend hé?Zoiets, maar dan helemaal anders. Iets met ziek zijn en hoopvol, of schoenen met moed in en duisternis.Straks valt hier in Daizel de letterlijke duisternis, Fie zal thuis komen van de Chiro met vuile knieën, Ties zit nu naast mij druifjes te smoefelen (terwijl ik me al een eindje afvraag of je te veel druiven kan eten), P. kan zélf eens een dutje doen in de zetel. Toevallig lunchten we deze middag samen met de beste kameraden van de wereld op (voor mij) een perfect moment. (Klein detail (letterlijk klein hihi): ik zag eindelijk hun dochtertje, dat geboren is terwijl ik in opname was.) Hartjes voor dit allemaal. O ja, en gisteren ontmoette ik Otto-Jan Ham (eindelijk! één van mijn helden (nog een uitroepteken)(en nog eentje)).Ik tikte op zijn schouder en vertelde hem dat ik het zo fijn vond toen hij jaren geleden open was over zijn angsten en de regelmatige depressies die nog steeds kunnen opflakkeren. Dat zei ik dus hé, ik denk dat m'n mond constant open hing, uit verbazing dat ik dat dus aan het vertellen was (visueel was dat schoon om te zien, vermoed ik). Ik vertrouwde hem ook toe dat ik zelf zo aan het worstelen ben met die thema's en hij zei: 'Is 't waar?' (koddig hé) en dan antwoordde ik: 'Ja, 't is waar.' Dan zei hij nog iets, maar ik weet niet meer wat, want P. stond klaar voor de foto en lag mijn haar wel goed en zou ik lachen met blote tanden, neenee Elke, sluiten! Sluiten! Oef, net op tijd. Het resultaat kan je bewonderen én leuk vinden op mijn Instagramprofiel natuurlijk. Dan kwam er nog iets stunteligs, tot P. voorstelde of den Otto nog iets met ons kwam drinken. Hij zei 'misschien'. Ik denk dat ik nu op vijf wachtlijsten sta.        :o)Fijne zondagavond. Hou jullie TAAI. (Dat laatste woord moet je eens luidop uitspreken, dat is plots zo'n raar woord haha, ken je dat gevoel?) xxx

Lees meer »

Kinjer'n en carnaval.

Aaah carnaval! De laatste schooldag voor de krokusvakantie.Fie is daar vaak al een half jaar op voorhand mee bezig. Tot de week ervoor: dan vindt ze al haar ideeën van het voorbije jaar niet meer goed genoeg. Dan begint ze te denken... en daar is ze goed in (dat heeft ze van mij denk ik, hahaha denk ik, zeg ik). Onze dochter is inventief en creatief. Dat werd ook bevestigd in haar evaluatiefiche van 't SASK (Stedelijke Academie voor Schone Kunsten) of gewoon, welja de 'tekenles'.In de voetsporen van haar creatieve papa, zeg ik altijd. Steek die twee samen en ze komen op de wildste ideeën. Fie opperde woensdag dat ze als klimaatspijbelaar kon gaan!? Ik hoorde P. volledig akkoord gaan; 'ahja, dan moet je niet naar school'. (muhaha! okee, ik vond het écht grappig.)Van klimaatspijbelaarster naar dé Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg, die stap was klein. Lange haren in twee vlechtjes en je bent er eigenlijk al. De rest zocht Fie zelf uit met Google Afbeeldingen in de arm.Op de foto van deze ochtend kijkt ze een beetje boos, omdat Greta dat ook doet. Inclusief de volledige outfit, inclusief de blauwe sportschoenen. Ik vind het zelf behoorlijk treffend. Het ding is dat ze daar ook echt achter staat. Op school zijn ze erg bezig met het milieu, de effecten op het klimaat. Juichen we alleen maar toe!Naast haar carnavalsoutfit, kan je ook wat puberse streken zien: woensdag kwam ze thuis met vijf gelakte vingers: Tipp-Ex. Ik kon niet echt boos zijn, want ik deed dat ook op die leeftijd, woeps.Wat kan je nog zien: de vier stippen op haar hand. Tot en met vandaag is het immers de Vlaamse Week tegen Pesten. Met vier stippen op zoveel mogelijk handen maken we samen een krachtige vuist tegen pesten. Zestien stippen in totaal dus hier in huis. In Fie haar klas laait het ook af en toe op. Er vloeien dan traantjes bij Fie, hoor. Ze vindt dat enorm jammer en frustrerend. Meestal is zij degene die erop moet toekijken en zichzelf heel machteloos voelt.Rechtvaardigheid, voor iedereen gelijk, dat vinden wij zelf ook heel belangrijk. Ik ben preus op haar hoe ze in het leven staat. Ondanks de vaak heel moeilijke situaties waar ze middenin zit zonder dat zij het zelf wil. Ik hoop dat ze er uit kan leren en er later niet met een negatief gevoel op terug hoeft te kijken; ik ben daar bang voor, het beeld van 'de zieke mama' die zal blijven plakken...

Lees meer »