elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

September 2019

Perfectie.

Ik stond op de tuintafel toen ik deze foto trok. Zaterdagavond nog. Zo doen mensen dat hé, om een foto op Instagram te plaatsen. Al zeker op een mooie zomeravond. Ik heb er niet om gedaan, (behalve de tafeltruc dan) maar het is wel een mooie foto geworden. Het is moeilijk voor mij om alleen te zijn met Fie en Ties. Ik ben angstig dat ik de controle over hen ga verliezen. Wat op niets slaat, I know. Ik heb heel brave kinderen, denk ik wel :o). En toch... Ik kan verkrampt zijn omdat ik de energie niet heb om vriendelijk te zijn, dan ben ik angstig dat ik geen goeie mama ben voor hen. Mijn best, dat doe ik wel. Ik ben bang dat ik nooit meer een goeie mama zal kunnen zijn. Toch niet naar mijn normen en geloof me: mijn mama-lat heb ik al serieus laten zakken. Mama zijn is iets waar ik altijd naar uitgekeken heb. In vriendenboekjes van mijn vriendinnetjes schreef ik steevast 'kinderverzorgster' bij de vraag: 'Wat wil je later worden?'. Ik heb er jaren van gedroomd om onthaalmoeder te worden of het B-plan: in een kinderopvang werken. Ooit solliciteerde ik er ook voor en werd ik prompt aangenomen, daar ik bijna mijn diploma als orthopedagoge behaald heb. Bijna, oh god, dat doet nog altijd zeer. Bijna was ik ook gestart in die kinderopvang, ik mocht van de werkgever het attest als kinderbegeleider halen gecombineerd met de job. Ware het niet dat ik nooit op de eerste werkdag verschenen ben. Ik kwijnde weg van angst en ben er niet geraakt. Het duurde nog maanden vooraleer ik hulp zou toelaten. Ondertussen zijn we twaalf jaar verder. Een dozijn!De emoties hierrond heb ik (nog) nooit toegelaten, laten binnenkomen. Ik weet niet eens of ik het al eens uitgesproken heb tegen iemand.Men zegt dat faalangst vermindert door... te falen. Ik kan zwart op wit mijn faalervaringen neerschrijven en heb amper het gevoel dat deze angst geminderd is. Exposure, ik krijg het zuur van dat woord. Blootstelling. Het woord alleen al klinkt zo naakt en breekbaar.Toch deed ik het al veel, oefende ik, sprong ik in onbekende avonturen. Soms ongewild, soms met veel goede moed. Zelden omarm ik de angst, te weinig spuug ik hem uit, al te vaak vertrappel ik hem. Ik heb geleerd dat ik het dan dubbel en dik terug krijg in mijn gezicht. Gezichtsverlies als het ware. De waarheid achter deze foto: ik wilde ergens mee naartoe, maar mijn lijf en geest waren niet akkoord. Ik stelde mijn verwachtingen bij en zou later aansluiten. Ook dat lukte niet. De kinderen kwamen naar huis, P. liet ik verder zijn ding doen, want hij verdient het zo. Buiten komen, 'm jeunen, even uit de rollen thuis. Fie en Ties waren moe. De dag ervoor hadden we een gillende-meisjes-feestje voor Fie haar elfde verjaardag en dat kruipt wat in de kleren, moet ik zelf ook toegeven :). Moe zijn = niet zo heel veel kunnen verdragen. Ties zijn standaard verdediging is de laatste weken: 'stommerik!'. Fie is al altijd een felle roeper geweest, haar standaard verdediging is de laatste weken - ik bedoel jaren - gewoon: 'Ties!'. Ze roept constant zijn naam, alsof ze hem voortdurend tot de orde wil roepen, maar dat werkt voor geen meter natuurlijk. Ze is een stuk ouder, maar het tot de orde roepen is nu eenmaal mijn taak. Laat dat net iets zijn dat snel weg valt bij mij als neerslachtigheid de bovenhand krijgt, dus OEW YEAH, gezelligheid troef.Fie stelde voor om zelf limonade te maken, vond ik zelf een geweldig idee. Ze verzamelde alle ingrediënten en ik vond nog vijf blaadjes munt in mijn verlepte kruidenbak :). Ze liggen wel schoon op de foto, hé? Net voor ik op tafel sprong, wilde Ties de appelsientjes al roeren, dik tegen de zin van Fie. Iets verderop, niet vastgelegd op foto, ligt een stuk sinaasappel die ze richting Ties gemikt had. Hij roerde best niet met zijn handen natuurlijk. Net erna sta ik op tafel, Ties zegt nog dat ik mijn schoenen moet uitdoen (proper ventje) en ik vraag: 'Kijk ne keer naar boven?'

Lees meer »

Per(r)on (geluk).

Een paar weken geleden slenterde ik door de gang onder het station van Kortrijk. Het hoofd naar beneden, te zwaar om recht te houden, peinzend over de afgelopen dag, over de avond die nog moest komen. Ik botste per ongeluk tegen iemand aan. Of hij botste tegen mij aan, dat kan ook, weet ik ondertussen. 'Sorry, sorry!' prevelde ik geschrokken. 'Pardon, mevrouw!' zei hij. (Later ga ik verder nadenken over het woord 'mevrouw', ben ik echt een mevrouw? Ik voel me erg vaak gewoon 'een meisje' nog. Is dat normaal eigenlijk?)Verontschuldigingen, I like. Helaas is dat niet standaard. Ik wilde uiteindelijk verder gaan, maar 'oh, mevrouw, weet u waar perron 9 is?!' We stonden ter hoogte van perron 7, geloof ik. De jongen was zo gehaast! Die trein moest hij dringend halen, dacht ik nog.

Lees meer »

Rustpuntjepuntjepuntje.

Daar zaten we dan met ons 3 hé, gisteravond, 16u45. Groeningeheem te Kortrijk, Passionistenlaan 1, lokaal 2, 6 okselvijvers (of ja, toch minstens 2 als ik voor mezelf spreek), 334 hartkloppingen per minuut, wachtend op het allereerste bezoekje... (ik heb zeker niets met getallen, hoor. Of tellen. Of dwang om te tellen :)).Eén van onze grootste angsten? 'Wat als er niemand komt?' Gelukkig hadden we een plan B: ik kon een sudoku invullen. Aziz & Maaike konden zich eventueel wel zoet houden met een spelletje zeeslag :o). We konden ook de twee kannen koffie uitslurpen wat bijna gebeurde, maar dat ging misschien niet goed gekomen zijn.Stress, stress! Dat komt ervan als je in mei 'per ongeluk' een vzw opricht uit waanzinnig veel enthousiasme, goesting, maar ook wat impulsiviteit. Nog steeds geweldig overtuigd dat we dit willen doen, dat zeker, kan ik ook zeggen vanuit ons alledrie, denk ik echt.

Lees meer »
Augustus 2019

Trap.

Kennen jullie het spreekwoord 'iets op de trap leggen'? Nee?Het situeert zich in de rayon 'opvoeding'. Het betekent: hopen als ouder dat je gezinslid (of toch eentje van de gezinsleden) een steentje bij draagt in het huishouden. Je legt iets op de trap, omdat het thuis hoort op één van de slaapkamers of zolder; de bedoeling is dat de eerste die de trap neemt, het gewoon mee neemt. AJA, want ge gaat toch naar boven. Kleine moeite! Het blijft bij hopen hier...

Lees meer »

Luchten.

Je hart luchten. Ik kan het niet uit mezelf en ik ben me ondertussen wel bewust waarom dit is. Ik denk dat het niet nodig is. Ik denk dat ik er niemand mee moet belasten. Ik denk dat het niet belangrijk genoeg is voor mijn gesprekspartner. Ik denk 'het waait wel over'. Ik denk dat ik faal als ik het doe. Ik dénk dat dus allemaal, ik denk dat dit de waarheid is. In het Engels is de vertaling 'to express yourself', dat klinkt al ietwat haalbaarder voor mij. Ik kan het bekijken dat ik gewoon 'een gevoel' beschrijf. Als me dit gelukt is bij mijn psychologe, dan kan ik alsnog als laatste toevoegen dat ik het gevoel heb dat ik nu een uur gezaagd heb. Ik moet er dan nog voor betalen ook :). Ik begon over luchten, omdat ik vond dat het lokaaltje waarin ik zit nood had aan verluchting. Zou het raam nu een soort opluchting voelen? Dat moet wel deugd doen dan. Wat zou het handig zijn moest ik ook ergens een raampje hebben dat ik op de kierstandhouder kan zetten. (Jaha, dat is een woord!) Op een veilige manier, mooi meegenomen.Mijn ouders gingen afgelopen weekend richting Watou, voor het Kunstenfestival dat er jaarlijks plaats vindt. Een kunstdorpje, Watou. Ook wel een dorp met goeie zelfgemaakte picon, dit volledig terzijde. Het thema dit jaar is "saudade - niets bestaat dat niet iets anders aanraakt". Schoon, hé. Saudade is een Portugees woord dat eigenlijk heel moeilijk vertaalbaar is. Het beschrijft de mengeling van gevoelens van verlies, gemis, afstand en liefde. Heimwee, melancholie. Het mooiste woord ervoor vind ik weemoed. Wee is (naast een bevallingswee) ook gewoon pijn, verdriet. En daar is moed voor nodig (denk ik dan). Moed om (het wel en) de wee vol te houden. Als je de twee met mekaar verbindt, geraak je vooruit zonder al te veel om te kijken. Vorige week nog werd vastgesteld dat ik nog veel te veel vast hang aan hetgeen dat achter me ligt. 't Is gepasseerd, 'laat het toch'. Ik kan me ziek denken over zaken waarvan het me niet lukt er afstand van te nemen. Terwijl er wel degelijk afstand is, net zoals het woord saudade de mengeling van die gevoelens omschrijft. Ik had dingen anders kunnen doen, op een andere manier (graag betere manier) beleven, aanpakken. Het droefgeestige gevoel daarrond dwarrelt doorheen mijn hoofd. Afstand, loslaten - het blijven moeilijke thema's. Zo moeilijk dat ik er vaak letterlijk misselijk van word, je kent dat wel, zo'n wee gevoel precies.Het verleden maakt je echter, op gelijk welke manier, een persoon die je vandaag bent. Vandaag. En toch: niets bestaat dat niet iets anders aanraakt, alles staat dus met elkaar in verbinding. Dat weet ik. Het is wat het is. Die verbindingen zie ik echter graag geanalyseerd. Het is een zoektocht waarvan ik niet eens weet waar te beginnen, bij welke herinnering. En plots weet ik niet meer waarmee ik bezig ben. Het zit dan toch tussen mijn oren zeker... (oh, ironie). Wanneer ik wel weer weet waarom ik moet leren luchten, waarmee ik bezig ben? Onder de douche, als de stroom water over mijn gezicht loopt, dan doe ik alsof het tranen zijn die opluchten. Natuurlijk werkt het zo niet, waardoor de drang steeds opnieuw terug komt om het op een andere manier te doen, een verkeerde manier. Of als ik naar mijn zoontje kijk en niet meer kan antwoorden door schuldgevoelens, peinzend waarom er ook alweer zes jaar tussen onze twee kindjes zit. Angst dat hij zal onthouden dat hij opgegroeid is 'met een zieke mama'. Of wanneer ik een paniekaanval heb, maar daar doodnormaal kan over doen en het in mijn binnenste kan 'afwerken'. Geloven dat paracetamol het wel zal temperen. Of frustratie die om kan vormen in kwaadheid. Een soort woede die ik nog nooit gekend heb, ik weet nog niet goed op wie of wat ik die zou richten, waardoor het alle kanten uit kan gaan.Saudade naar gelukkig zijn? Ik ben op zich tevreden, ik klaag niet, ik doe gewoon door.Ik denk wel dat ik nu best even een luchtje ga scheppen.

Lees meer »
Juli 2019

Kavantie.

> dit schreef ik rond 10 juli:Zo zei Ties het nog vorig jaar, 'wanneer gaan we op kavantie?'. Nee, ik verbeterde hem niet, veel te koddig :).Vandaag is onze eerste echte verlofdag met ons viertjes. P. en ik hebben twee weken vakantie gepland. Ja, ik ook, de MaRe werkt met verlofuren, dus ik mag ook niet overdrijven. Ik vind dat geweldig, ik voel me al iéts minder schuldig als ik niet-bezig-ben-met-mijn-herstel; dat ik niet-ga/kan-werken-maar-toch-betaald-ben-wegens-mijn-statuut.  ...'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' hangt op dit moment vrij veel in mijn hoofd te bengelen. Aan de wasdraad van niet-helpende bevragingen. Vergelijkbaar met je was te drogen hangen tijdens een regenbui. Ofzo.Tegelijk is er iets geweldigs gebeurd vorige week, waardoor het kavantiegevoel wel écht aanwezig is in huis. Mijn lief is erin geslaagd om zijn Bachelor in de Rechten te behalen. Dat zeiden ze aan de telefoon vorige week dinsdag. Een dag later zaten we al op een stoelke op de proclamatie. Fie was op FIEtsdriedaagse met mijn moetie (jaarlijkse traditie), dus Ties en ik zaten met ons tweetjes in 't publiek. Tussen de trotse ouders van de studenten, blonk ik ook in mijn kippenvel van trots. P. had een eigen plaats (met zijn voornaam misschreven, serieus! alleee oe kan da naaa!). Ties vond het trompetgeschal geweldig! De stoet, zoals hij zei, met al die grappige kleren ook. Tot daar zijn interesse. Ik moet zeggen: hij heeft zich wel goed bezig kunnen houden. Zijn draak beleefde een enorm avontuur, ik was zelfs een beetje jaloers. Zou een draak last hebben van piekeren of stemmingswisselingen? Daarnaast kwam Ties fluisteren in mijn oor (fluisteren is bij Ties het normaal volume) dat hij een vogel had gezien met wit en zwart. 'Hoe noemt die ook alweer?' Mijn vogelkennis reikt tot mus en ekster, dus we waren er gelukkig al snel uit dat het een mus was. Nu, ik wist niet dat Ties het in hem had (HAHAHA, ik weet dat het een ekster is, hoor!), maar hij kan praten met vogels. Een verborgen talent! Hoewel verborgen hier wat misplaatst is. 't Is te zeggen: hij heeft een heel speciale lokroep. Door de kier van het grote raam waar de proclamatie door ging, probeerde Ties de ekster te lokken. En te lokken. Verslag uitgeven. En terug gaan lokken, zo nét te luid zo.Ik zag een paar mensen hun hoofden stretchen, ik kan me inbeelden dat ze niet weten hoe je een ekster kunt lokken. Die paar mensen werden er uiteindelijk heel wat. Ik geef het toe, ik heb getwijfeld om weg te lopen of boos te worden, maar hé, wij zaten daar voor de papa, hé. Die speeches gingen over de studenten dit en de ouders dat, "die moeten het toch ook maar allemaal doorstaan" (ja, ik kan luisteren en op Ties letten tegelijk, hoor) (ah nee, dat is niet waar, mijn concentratie ziet wat af de laatste - euh - jaren) (OK, waar was ik gebleven?)... dus wat ik me begon af te vragen: OK, er zaten maar twee werkstudenten, maar wat met de PARTNER? Ik dacht voortdurend aan het feit dat mijn schoonouders daar hadden moeten zitten, nie? Ik geloof zelfs dat er op de uitnodiging van de proclamatie stond "... en ouders". Hahaha, echt hé. De twee werkstudenten werden één van de laatste afgeroepen, maar Peter stond er in alle glorie. Hij hééft het toch maar gedaan, hé! In zo wat alle omstandigheden, in goede en kwade dagen, YES, wauw!De receptie maakte wel wat goed. :) Nee, vooral: Peter zijn allereerste prof kwam bij ons staan om P. te feliciteren en draaide zich uiteindelijk om naar mij om dat ook te doen. Hij wreef over Ties zijn blonde lokken. Aaah, toen dacht ik: 'het is waar hé, Vansleuvn, zijt ne keer ook preus op jezelf' - en ik stimuleer het dan nog hé, dat studeren. 'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' :) Nu ja, nog een master of twee en hij is advocaat zeker, hé? We kunnen dat wel aan. Hetere vuren en al, piece of cake! (waar of niet waar)Die prof feliciteerde me ook, zie. Heel galant van 'm. Erkenning? Peter deed het grote werk, ik schrijf het nog maar eens op: WAUW!Vandaag zijn we woensdag 24 juli en moet ik nadenken over woorden en gedachten.Ik wil schrijven, maar het lukt me niet. De twee weken verlof met ons viertjes zitten er op. De eerste week 'gewoon thuis' was voor mij heel confronterend en behoorlijk bergafwaarts. Tedju, ontgoocheling. Uitputting, wanhoop, bergen schuldgevoelens. Eens we uit huis trokken om andere oorden op te zoeken, ging het wel beter. Het werden de Ardennen, basic, simpel, zoals ik het graag heb. Onze tent aan de Ourthe. Ik heb gezwommen in de Ourthe, dat zou ik iedere dag willen kunnen doen. Toekijken hoe mijn geweldig lief 'zot' komt omdat de WiFi hapert (ja, ik heb daar soms mijn genot in), zo ook de Tour de France. Toekijken hoe Ties Fie na doet in het water: kopje onder en twee vingers boven water uitsteken. Geniaal. Kijken hoe Hollanders hun vakantie op de 'kemping' beleven. Een bever spotten. Samen met Ties vuilnis rapen, want wij zijn Mooimakers in ons dorp; en omstreken dus ('goh mama, waarom doen mensen dat niet in de vuilbak?!'). Fie haar haren in acht vlechtjes doen, om na twee dagen een coupe uit de jaren negentig te hebben. P. die iedere ochtend als eerste op staat om de koffie te maken. Net daarvoor een rits horen: Ties op komst om tussen ons te komen liggen. Nu is het weer structuur, dat is beter voor mij. Ook saaier wel. Over saai nog: het idee 'geen alcohol' wordt plots moeilijker, merk ik, want da's best ook saaier. Doe daar géén schep zelfvertrouwen bij en ik heb al snel prikkende ogen. Van het zweet, hé :) Ik zou eens stevig moeten huilen, maar ik heb de angst dat ik nooit meer zal kunnen stoppen, dus doe ik het niet. Ik zweet wel veel (wie niet deze week!?), dus misschien gaan ze zo wel hun weg naar buiten vinden?Gisteravond nodigde ik sinds jaren (v e r h i p) hartsvriendinnen uit. Strontnerveus, maar ze daagden op. Voor mij. Of voor mijn persoonlijke barman? Het was gezellig, echt, ik denk dat ze het misschien wel leuk vonden. Ik denk dat ik denk dat ik dat echt mag denken, maar die gedachten denken gewoon heel snel andere dingen. Denk ik.De sessie 'denken over denken' daarnet was lastig. De titel is er boenk op. Lastig, met een gesmolten brein.Ik strooi heel veel liefde uit, over jullie allemaal. 't Is niet gescheten hé, voor niemand niet. Besef ik. Kan ik. Er zijn zoveel mooie dingen. Besef ik. Maar...Leuke dingen doen. Focus, Elke!XOXO(ooit Gossip Girl gezien? ik wel, in een rush waarin ik me zeer slecht voelde. puberaal, maar heerlijk :))

Lees meer »
Juni 2019

Kussen(s).

'Mijn leven bestaat uit kussens terug in de zetel leggen en de auto lossen!'Dat zei mijn lieftallige wederhelft met licht verhoogde stem gisteravond nog tegen onze tienerdochter. Zij rondde op één dag na haar vijfde leerjaar met glans af, dus 't is nog vers voor ons, dat tienerschap :). Ik zei meteen dat ik dat een geweldige quote vond, hij begreep niet echt waarom ik die noteerde. Maar zeg nu zelf: is dat niet zo wat de samenvatting van het ouderschap? Of toch een groooot deel ervan, durf ik zeggen zo?P. heeft gelijk. Ik geef even een groot voorbeeld, om het wat te schetsen. *kuch* Laat ons zeggen dat de dochter een sloddervos is. Ik denk zelfs dat zij de meest slordige sloddervos is die ik ken. Geloof me, ik heb al veel (slaap/woon)kamers gezien. Als kind sowieso, bij de vriendschappen. Werkgerelateerd: ik was ooit 'oppas voor zieke kindjes' bij de CM: veel slaapkamers en woonkamers gezien. Ik heb daar nooit een oordeel over gehad, nog steeds niet. Integendeel, ik kan het benijden als een gezin het huis gewoon een huis kan laten zijn. Een huis leeft, hé, dus waarom zou dat constant opgeruimd moeten zijn? Helaas staat dit haaks op mijn controledwang, perfectionisme, mijn angst dat er iemand aan de voordeur belt (o wee, een negatief oordeel is toch sowieso het gevolg!?), etc. Daarnaast heb ik ook veel kamers gezien in de twee ziekenhuizen waar ik reeds opgenomen werd. De deuren staan vaak open, dus je blik glijdt daar naartoe, dat is zo. Zo telde ik eens 34 witte bekertjes onder een bed. Ik heb een teldwang ontwikkeld n.a.v. het vele jaren 'doorduwen' in het leven, dus ik weet wat ik zeg, haha! Natuurlijk, je bent er door ziek te zijn, niemand die daar spontaan iedere dag z'n kamer proper houdt en kijkt of alles nog goed staat. (Er is altijd een uitzondering op de regel, ahum, toch?)Fie heeft ook een slaapkamer om in te slapen. Een mooie! Toen ze (ooit, *zucht* loslaten, kan ik!) zes jaar werd, vonden we het de juiste tijd om het oude-meetjes-behang in te ruilen voor een upgrade naar eigen smaak. Haar kamer werd haar paradijsje van wit, oranje en ROZE (du-uh). Echt een schoon resultaat met houten bakjes aan de muur, een rekje voor haar leesboeken, spiegels, een nieuw bed (met zo'n bak onder voor de logeermaatjes), een roze slaapkamerdeur, ... kortom: alles nieuw. We hebben een foto van Fie, geblinddoekt, in het midden van haar kamer. Haar gezicht, toen de blinddoek af ging... het was al het klussen zeker waard! Als je leest hoe een mond open valt van verbazing, AWEL, dan zie ik dat beeld nog altijd voor mij. Ties is nu vier jaar, hij moet het nog even met het oude-meetjes-behang doen :o) - maar hij is zo netjes, oh, dat is een plezier om binnen te gaan. Netjes! Oh, een plezier om... OK, niet uitweiden, Elke.Als je op dit moment onze dochter haar slaapkamer zou binnen gaan en op 't gemak eens rond zou kijken zoals je een museum bezoekt, dan zou je zaken zien waarvan je nooit gedacht had dat dat in ons meisje zat. Nee, ik overdrijf niet. P. kan zeker bevestigen! Ik kijk niet meer te veel naar haar slaapkamermuren, want het zorgt voor een beetje hartenpijn. Hoewel haar muren nu grotendeels bedekt zijn met foto's en affiches en je kent dat wel, is het nog steeds erg duidelijk. Door hetgeen ze allemaal uitgespookt heeft... Fie is geen vlotte inslaper, dus ze heeft er steeds haar tijd voor genomen, vermoedelijk :). Een nieuwe slaapkamer dus, dat ging even goed. Fie leest graag, dus boeken lagen en liggen overal, maar dat is alleen maar positief. Hoera, twéé vrouwelijke boekenwurmen in ons huis in de coolste straat van Daizel! (hashtag daizel)In het tweede leerjaar leren ze de tafels. Geen idee hoe ze het deed, maar degene die ze moeilijker vond, noteerde ze op haar plafond. Ze had een affiche hangen met ikweetnietmeerwieofwat op (geen Leonardo DiCaprio, begrijp ik nog steeds niet), vast gemaakt met prikkertjes (in de juiste kleuren!). Met die prikkertjes begon ze gaten te maken in de muur naast haar bed. Prutsen is een key-woord ten huize 'widder'. Ze heeft lange haren, daar heb je al eens rekkertjes voor nodig. Een verzameling haarrekkers werd samen met nog andere kleinigheden een constructie van, ja, van wat? De eerste liefjes werden op de muur genoteerd, natuurlijk. Met een blauwe balpen. Toen we voor de eerste keer haar logeerbed van onder haar bed haalden om wellicht te stofzuigen (alhoewel, dat gebeurt niet veel, in alle eerlijkheid), vielen we een klein beetje achterover. Daar lagen 150 witte zakdoekjes, allemaal verfrommeld. Een nieuwe kamer = een nieuwe zakdoekendoos. Om je neus te snuiten bijvoorbeeld. Ze heeft af en toe ook last van bloedneuzen, dus daarvoor kan het ook nodig zijn. Die lagen ook gewoon tussen de matras of onder haar bed. De verse gewoon verfrommelde doekjes overheersten wel erg duidelijk. Het schattige boekenrekje werd geen uitstalraam voor de mooiste boeken, maar een vergaarbak van prutsen. Klein én groot. Met alles wat je in een slaapkamer hebt. Je wordt 8 jaar, stylo's en papier en lijm en kneedgom (kneedgommen worden verbannen nu!) en een schaar kunnen al eens nuttig zijn op een meisjesbureau. GE KUNT HET U ECHT NIET VOORSTELLEN wat we al allemaal (ooit) gevonden hebben. De verse was legt ze zelf (meestal) in haar kast; op zo'n manier dat het geen verse was meer is, je moet het eigenlijk maar kunnen. De hype SLIME heeft ons leven zwaarder gemaakt (oh drama). We vonden (nog niet zo lang geleden) drie Plantadozen gevuld met Fie-gemaakt slijm. Toen wisten we waar die BARF-geur vandaan kwam. Kokhalzend heeft ze het zelf opgeruimd. (En help, ze blijft hangen in deze hype, dat is pertank zoooo 2018!)Ik denk dat er in totaal zo'n honderd gaten in haar ooit mooie wit geverfde slaapkamermuren zitten. (Ik wil ze gerust eens tellen.) Geen idee met wat, ze kreeg die gaten uiteindelijk ook groter en dieper. Haar handtekening oefende ze op haar muur, met een rode wasco (ofzo!?). Misschien moest ze dringend een akte ondertekenen, want er werd wel veel geoefend. In ‘t groot. Een dertig centimeter, jawel. Een fles water wordt bij haar een broeihaard van nieuw uitgevonden microobjes. Als Fie haar kleren uit doet dan is dat mooi in volgorde: onderaan de kousen, dan de broek of rok, de slip er mooi bovenop, alsof ze uit haar onderbroek zweeft. Kousjes kan ze aan elkaar knopen, zoals een clown ballonnen kan plooien. Quotes schreef ze niet op papier, maar op haar muur, 't is maar zo handig zeker. Hartjes kwamen tevoorschijn en werden ook weer doorkruist als de liefde of vriendschap over was. Of er kwam weer een groter hart tevoorschijn als het toch weer 'vrede' was. De naam kwam er veelal ook bij, zo werden we wel ingelicht tegelijk, dat was dan weer mooi meegenomen, maar echt waar: wij hebben enorm veel ondernomen om dat te doen stoppen. De muur is geen muur meer, laat dat duidelijk zijn. Ik weet nu ondertussen wel dat dat haar niet interesseert, zij stoort zich daar niet aan, aan die vuilnisbelt. Ze heeft geen intrinsieke motivatie om er iets aan te doen. Als je dat wel hebt, wil dat zeggen dat je gemotivéérd bent om iets te doen. Bij extrinsieke motivatie doe je iets omdat dit van een ander moet of omdat er een andere externe prikkel is die je drijft. Een externe prikkel kan bijvoorbeeld een beloning of geld zijn, maar dat werkt dus nauwelijks bij haar. Onbewust of bewust - geen idee - deed ze het keer op keer. Op keer. Op keer. Nul effect. Vuilzakken passeerden, affiches werden binnen gehaald om de gaten of krabbels te verstoppen. Belonen, straffen, of: niets doen, het erger en erger laten worden, het helpt en hielp niet.Het ding is wel dat als Fie intrinsiek gemotiveerd is voor een bepaald thema, ze dit dan wel enorm met hart en ziel doet. Het volledig andere uiterste eigenlijk. Dat is zeker een positieve eigenschap en dat bemoedigen we alleen maar aan (vaneigens). Hoe zij soms kan doorzetten onder druk is ongelooflijk. Hoe zij deze moeilijkere thuissituatie doorstaat (in goede en kwade dagen natuurlijk), is fenomenaal. Intelligent, doordacht én zorgzaam voor iedereen. Neemt niet weg dat die slaapkamer naar de zak is :o). Nee, serieus. Niet zo lang geleden vond ik nog een knuffeltje die omgevormd was naar een soort voodoo pop. Ze is gek op knuffels trouwens, nog altijd, het moeten er veel zijn en ze zijn allen even belangrijk (da's wel schoon, hé). Af en toe doet ze wel een 'effort'. Zo heeft ze sinds kort een vuilbakje met twee zakjes in: eentje voor papier en eentje voor restafval (haar woorden). Niet dat ze die vuilbak dan eens leeg maakt. Niet dat ze niet vergist en ook sokken erbij propt. Ik zeg sokken, maar dat is nooit als in 'een paar sokken'. Zoals een droogkast sokken kan opsmoefelen, zo kan Fie sokken doen verdwijnen - misschien wel in die muurgaten. Stel je voor dat ze ooit bij de buren uit komt. Deze morgen zag ik nog dat haar logeerbed alweer vol ligt met boeken en briefjes en rommel, en ... Positief blijven: Fie sorteert eigenlijk wel like a pro!We spreken thuis van 'Fie haar spoor'. Je vindt ze aan de hand van haar prutsdingen, gewoon volgen als je ze zoekt. Dit is misschien ook wel euh, handig? Ik wil positief eindigen, want wij hebben een gouden dochter. OH ik weet ineens hoe: deze week kregen ze alles mee van boeken en papier en schriftjes van gans het schooljaar (gelukkig is het morgen papier & karton :)). Er zat een blad tussen met 'voornemens voor 2019', het waren er acht, waarvan drie omcirkeld. 'Dat zijn de belangrijkste', zei ze. Eén daarvan was: ik wens dat mijn mama geneest - ik zal ook dit jaar zorgen voor haar.Dan vergéét je dat IEDERE avond de kussens uit de zetel worden gegooid (ja, Ties, ook jij), jammer dat ik zo'n fan ben van kussens. Dan worden er alleen nog maar kussen uitgedeeld. Ik heb een beetje moeten huilen... en wie mijn vorige schrijfsel las: dat was nodig, het was maar een piepklein beetje, maar ik heb iets écht gevoeld! Dankzij mijn sloddervosje.Ook P. kan enorm genieten van de aandoenlijkheid waarmee onze tienerdochter emoties kan uitdrukken. Ik zie dat. Da's zo schoon, want dan zijn ze eens niet aan het bekvechten! (mopje!) (not!). Ik bedenk net dat het daardoor is dat hij het volhoudt om met zakken te sleuren met gerief van Fie in. Dénk ik, hé. OK, eerlijk is eerlijk: ik ben dan wel een nette en perfectionistische opruimfreak, maar vaak is het handig om wa brol in een zak te steken. Zoals er zeker velen zijn die opruimen door alles in een kast te proppen. Weg is weg, hé. (Zoals bij tweedehands verkoop: "weg is weg, hé", als je weet dat je een duur item verkocht voor énen euro...)Dus merci, lieve P., om steeds en altijd de auto te willen lossen. Met zakken. Allerhande. #fietoch#goudendochter#elkeschrijft

Lees meer »

Richting?

Het is hier een beetje stil.Vaak gieren de woorden en zinnen (onsamenhangend) door mijn hoofd en staan ze in file tot aan mijn vingertoppen. Er zit echter iets fout met de bewegwijzering. Iets of iemand heeft volgens mij een pijltje omgedraaid. Ik begrijp 't wel, het is soms verleidelijk om dat te doen bij wandelingen, hé? Of euh... nie? Ik verdenk niemand, hoor.Ik heb niets te vertellen, niets te zeggen. Als iemand mij vraagt hoe het gaat, dan verzin ik iets of ontwijk ik de vraag. Op zich geniet ik van bepaalde zaken, dus dat zit snor, denk ik dan. Ik heb genoeg beweging, ik eet zelfs redelijk goed, ik ga iedere dag naar de MaRe, op dat vlak ben ik dus ook flink. Het is zo de vinger er niet op kunnen leggen. Waarop eigenlijk? Is het stilte voor een storm? Ik hoop van niet. Waarmee ik bezig ben? Misschien moet ik eens wat dingen uit mijn hoofd halen... iemand een idee hoe je dat doet? Rust nemen zeker, niet daarmee afkomen hé :)

Lees meer »

Schrijf en rust.

Goeiemiddag!(ik dacht, ik spreek de lezer even aan, dat is maar zo beleefd :-))Ik heb nog 't een en 't ander te vertellen. 'Teen en Tander' zou nog een goeie naam zijn voor een podoloog en een tandarts die een samenwerking hebben. Ofzo. Efkes terzijde!Mijn eigen schrijfsels staan on-line, hé. Onzekerheid troef, nog iedere dag. Sinds september, dus dat is toch al een zwangerschap lang. Dat schrijven, dat gaat voor niets. Ik moet me inhouden om niet constant iets op deze website te zwieren, maar volgens de blogregels is het beter om niet te overdrijven. Anders worden mensen je beu :o). Ik heb dat 'eens' gelezen, dus dan doe ik dat, hé. OK, ik geef grif toe, ik heb dat al een paar keer gelezen, want ik pols 'zeker niet wekelijks, hoor' wel eens bij Googleman of hij tips heeft om een blog te verspreiden. Tips om een blog te behouden, dat gebeurt ook weleens. Laatst vroeg ik hem het internet uit te pluizen naar drie woorden: blog - psychische - kwetsbaarheid. Stond ik wel niet vanboven zeker! Ik bedoel echt NIET, zonder ironie. Vaneigens dat ik dat eerste resultaat eens goed bekeken heb! Weet je wat ik toen zag?Nee? Check et ut, zou G Goran zeggen. Je moet wel even scrollen, maar echt maar echt héél even. Ik leg in tussentijd even een streepje muziekje op. 't Is zeker geen hint ofzo, de titel van den Johnny zijn nummer, ik ben wel een grote liefhebber van deze man in black!

Lees meer »

De druppel.

> dit kan een zwaar beladen schrijfsel voor je zijn probeer het goed in te schatten (dat zeg ik dan, maar ik kan dat zelf niet...) inzake zelfdoding en alcoholgedrag

Lees meer »

Boom.

Af en toe zet ik onze velux wagenwijd open om een beetje rond te kijken. Als ik terug denk naar mijn ouderlijk huis met eigen slaapkamer, dan weet ik nu dat ik dat al altijd gedaan heb. Om één of andere reden staat en stond mijne velux alleen helemaal open als ik van ‘rondkijken’ deed. Zoals nu. Als kind zag ik de huizen uit de grond poppen. Ik weet nog dat mijn ouders bij de eersten waren om in die wijk grond te kopen. Al altijd grappig gevonden dat je gewoon diene grond koopt. De aarde feitelijk, met onkruid. Af en toe gingen we vanuit Roeselare eens kijken hoe het met ‘onze grond’ was. Er stond nog niets en mijn papa wees dan: kijk, daar komt ons nieuwe huisje. Ik dacht dus dat dat heel ver was, want hij wees gewoon vooruit en dat waren allemaal velden. Aja!Tot ze begonnen bouwen. Toen ontdekte ik dat ons huis gewoon aan de straatkant ging liggen. Ahja haha dat was zelfs logisch en al. Gelukkig is het nog steeds met zicht op open velden. Heerlijk. Behalve als 'den boer' maïs plant, dan heb je een lange tijd géén zicht. Chance, dit jaar zijn het bloemkolen!Mijn slaapkamer was aan de voorkant. Aan de overkant van de straat bleef ‘diene grond’ nog een eindje onbebouwd. In het midden stond daar een oude, klimwaardige, zoals uit de boekskes, sprookjesachtige boom. Man, klimmen dat wij deden! Ik heb altijd een voorkeur voor jongensachtige activiteiten gehad (efkes niet genderneutraal :)). Binnen, bij ons thuis, kleurde ik graag, verslond boeken en schreef ik links voor het geval dat ik als rechtshandige ooit in ‘t gips zou belanden, ik vond woordspelletjes uit en ja, toen vond ik ook nog liedjes uit. Op de tonen van Isabelle A en jaha, ik weet er nog eentje vanbuiten. (Hé lekker beest werd bijvoorbeeld vervangen door leuke vriendin, een ode aan.)Eens buiten was dat anders. Dan mocht het vuil zijn en met schrammen en niet nadenken. In het dorp waren er twee jeugdbewegingen: een meisjes-Chiro en de Scouts met meisjes en jongens. Ik ging vaneigens voor het laatste. Dat was met pompen als je te laat was en onder de lokalen kruipen (ja, dat kon, er staan nu nieuwe hemen). Bij een vrije minuut crossten we richting de beek. Er was daar zo’n grote rioolbuis en naargelang het seizoen kizzig water of modder. Op kamp moest ik ooit naar buiten op mijn blote voeten om een toerke te doen op de kiezelsteentjes. Dat was toen 'sterke Jan' in de leiding zat. Zo sterk dat ie was! Daar keek ik naar op.De activiteiten waren - sorry Chiro Dadizele - ‘stoer’ en zonder te veel tralalala, 'mo goed'. Dat is toch zo in mijn herinneringen :o). Dropping, nachtactiviteit, een ontvoering in scène gezet, tussen dierlijke organen een ring zoeken; zijn voorbeelden van kampactiviteiten. We sjorden onze tafels en HUDO (Hou U Darmen Open hahaha) zelf. We kookten voor onszelf en schrobden de kookpotten op de laatste dag, want die waren uiteindelijk toch zwart geblakerd ondanks een dikke laag bruine zeep (brunne zjippe). Enfin. Buiten dus. En dat zit er nog altijd in. Het zal ook iets te maken hebben met grenzen aftasten. Oh en Chiro Dadizele heeft me toch maar doen open bloeien, toch nog efkes meedelen.Aan de ene kant kan ik echt saai zijn en zuinig - ik vind dat niet erg hoor :). Denk ik. Alleeja. Meestal. Aan de andere kant vind ik het zalig om nog eens zoiets te doen. Om nergens op te letten, zonder vuiltjespaniek of ‘oeh pas op’. De gelegenheden zijn wat minder... en dan vind ik dat weer zo saai. Ik ben het al efkes kwijt, dat gevoel, ik heb er gewoon geen energie voor, geen zin, ziejzotzeker en mijn hoofd flipt. Ik ben aan ‘t typen op mijn telefoon en staar op dit eigenste moment door de velux, die van P. en ik ligt aan de achterkant van ons huis. Ja, van ons, de zolder is onze master bed room. Het gras is groener aan de andere kant. Rechts is het evenwaardig, maar links is het gras groener. Echt. Hoe doen die dat toch, vraag ik mij dan af. Alles zo proper, geen onkruid én dat gras is zo groen.Je vindt me sinds een paar weken bijna iedere dag in de tuin. Ik weiger handschoenen aan te doen en ploeter en ploeg er op los met mijn handen. Tot mijn rechterpink een ontstekingske had. Die handen zijn dat dus niet gewoon, hé! Hoe zielig! Dat doet serieus veel zeer, dat is met 'pus' en al. OK dan, tuinhandschoenen check, maar op den duur gingen die weer uit. Tot mijn linkerpink het begaf en ik wakker werd van de kloppende pijn in mijn PINK. Ontsteking en die trok door tot net niet aan mijn hand. P. was bezorgd, ik eigenlijk niet, is het raar te zeggen dat ik beter fysieke pijn kan verdragen dan psychische pijn? Het is warempel verademend... Ik kan het ook netjes verzorgen, hup, de EHBO-koffer uit de kast en ontsmetten en prutsen en een plakkertje. (Gisteren had ik het met mijn schoonzus nog over een 'plakkertje'. Zij zegt plakker of pleister. Op mijn boterham doe ik 'korreltjes' en geen hagelslag. Misschien wordt het echt wel tijd om mijn 'kindertaaltje' eens onder de loep te nemen :o).)Nu goed, de linkse pink is nog steeds ontstoken en excuseer, maar er blijft daar maar ‘iets’ uitstromen. Één handschoen dus, links. Tot ik daarjuist binnen kwam en besefte dat ik voortdurend met mijn rechterhand in de aarde aan de slag was. Vaneigens, hé, ik ben rechtshandig. Ik kan dan wel linkshandig schrijven, maar het linkse tuinieren moet ik nog leren.AHA, ik voel een projectje aankomen... ik schrijf het onder mijn lijstje van zevenenzeventig projectjes TO DO. (Waarlijks, ik zeg projectjes.)Haha, NOT, ik schrijf dat niet op, want dat past allemaal in mijn hoofd. Dat denkt mijn hoofd toch. Ik denk van niet. Alhoewel, het is ik die schrijf zeker en niet mijn hoofd. Toch, zijn schuld!De klimboom heeft uiteindelijk zijn plaats moeten afstaan aan mensen die ‘de grond’ gekocht hadden. Dat is dan toch inclusief boom!? Ontgoocheld dat wij waren, kinderlijk verdriet bij broer en ik. Ons tijdsverdrijf! Die bergen in onze tuin waren ook al weg, ik dacht heel eerlijk dat onze tuin zo ging blijven, want we hadden toch de grond gekocht? Dus ook de aarde die we over hadden?Gelukkig kon ik vanuit mijne velux seinen met mijn zaklamp naar een huis in de andere straat. Mijn beste vriendin en ik waren op dat geniaal plan gekomen. Velux open en in de stilte van de nacht (wel ja avond, want ik ging altijd stipt slapen - saai kantje weetjewel) konden wij elkaar nog een goeie nacht toe wensen. Mijn eerste sigaret rookte ik onder diezelfde velux. Ik wilde dat thuis eerst oefenen zodat het in het openbaar niet stuntelig over kwam. Sorry, hoor, mama en papa. Ik rook nu niet meer, ik wist plots eigenlijk niet meer waarom ik rookte. Ik bekijk het nu als een stok in uw mond steken, dat in brand zetten en dan nog eens inademen? Je moet dan nog eens zorgen dat je die stokken bij je hebt en zeker genoeg. Oh neenee. Die vapers ofte dampers vind ik wel nog belachelijker. Dan steek je gewoon een BIC in uw mond en zuig je daar aan. Of als het een groter model is, is dat gewoon zo'n ding om kaarsen aan te steken! Ik zou zeggen: ofwel old skool ofwel gewoon stoppen. (Dit terzijde, maar alléé ja, lees het nog ne keer :)).Ik ga mijne velux hier nu meteen wel dicht doen. Serieus, hoe warm is het! Wedden dat men zal klagen dat het een beetje TE warm is? Ties zei deze morgen: ‘ik denk dat we in Spanje zijn!’ :o) Daarmee is alles gezegd. Ik heb mij in de zon gelegd met een boek.Dat heb ik toen twee minuten vol gehouden, want 't is echt wel warm, hé? En eigenlijk, ik heb een excuus: één van de bijwerkingen van de medicatie die ik dagelijks neem is: overmatig zweten. Overmatig, hé. De definitie is daarvan 'meer dan gewoon en meer dan goed is'. Ik ben geen zweter, nu dus wel. Dat is nieuw, ik durf alleen nog maar zwart te dragen of wit. Of vleeskleur, maar dat is een beetje belachelijk. Een andere bijwerking is concentratieverlies, dat geldt voor gans mijn collectie. Dus bij deze: ik ben mijn pointe kwijt. Tenzij: tuinieren is op dit moment mijn zotste activiteit. Ik hoop maar dat Sterke Jan niet aan 't mee lezen is! Goh ja, dat is nu zo, het is opbouwen zeker? Eens ik binnen ben, verander ik dan weer naar ikmoetallestegelijkdoen en wel meteen. We mogen straks naar een feestje en Fie herinnerde me er nog even aan: 'Mama, je gaat toch niet in die kleren, hé?!' Toen draaide ik met mijn ogen zoals zij dat zo goed kan. Ben je gek, dacht ik nog, het is grijs en dat is niet zweetveilig. Daarnaast heb ik ook nog geen BH aan, dacht ik. Ik dacht dat ik dat dacht, maar Fie zei ook nog: 'Ga je ne keer springen?'. Ik heb het dus waarschijnlijk luidop gedacht. Blijkbaar. Op het voetpad. Fie haar insinuatie van geen BH en springen, dat ligt nu een piepklein beetje op mijn maag. Gans de humor van haar vader!Weet je wat Ties een tijdje gezegd heeft? 'Mama, dat is jouw HB-tje, hé.' Je moet dat nu eens luidop zeggen: een haabeetje. Hahaha, hoe kjoet is dat. Alhoewel, hij zegt TJE!!!! Tedju!Wat zie ik mijn kinderen graag. P. ook, ja, P. ook. Ons gras is toch het groenst van al, hoor. (Als we samen zijn, dan geloof ik het soms. Héél erg soms heb ik het al eens gevoeld. Ja, waarom zitten die veluxen ook aan de achterkant. Twee piekerbronnen van jewelste!)xxxxx

Lees meer »
Mei 2019

Peter Pen.

Ik ben iets vergeten toen ik nog kind was: het besluit nemen om eeuwig kind te blijven. Ik was al lang geen kind meer toen ik op een dag dacht: 'toeme, nu benne 'k ik da wel vergeten zeker!' Als Peter Pan dat kon, dan kon ik dat toch ook wel zeker? Gemiste kans, Elke!Voor altijd kind zijn... Terwijl, als kind wil je alleen maar groter en groter worden. Sterker, stoerder, mooier en groter. Dit meisje niet. Het feit dat ik nog altijd het woord meisje gebruik bij mezelf, zegt al veel, bedenk ik nu. Het werd me in de middelbare school allemaal veel te serieus en ik kon in de problemen geraken (wat dan ook wel gebeurde vaneigens, aja). Meisjes en emoties, amai, ik zeg het u, dat was geen lachertje om dat te doorspartelen in mijn puberteit. Moest die puberteit nu nog eens voor iedereen gelijk starten en eindigen, dan was er nog wat structuur, maar neen, dat zou te gemakkelijk zijn, dacht moeder natuur wellicht wel! Ik liep voortdurend op de toppen van mijn tenen, zo weet ik nu, om iedereen genoeg ruimte te geven, vooral niet veel lawaai te maken en op te vallen en bijgevolg zéker niemand teleur te stellen. Ik was en ben hélaas niet perfect, ook al wil ik dat zo graag, dus ik maakte fouten en stelde mensen teleur. Ik hield alles in stand waarvan ik niet wilde dat het gebeurde. Ik dreef af... in mijn hoofd, maar ook lijfelijk.Peter Pan kon dit al vliegend doen, dat lijkt me dan toch ietwat vrijer ofzo. Je zweet ook minder denk ik, bij een paniekaanval bijvoorbeeld. Het elfje als rechterhand is dan misschien ook je luisterend rechteroor? (Dat mag dan wel een mannetje zijn

Lees meer »

Ding dong.

is 't gepermitteerdniet mee te doenis 't verkeerdom goed te willen doenvoor m'n geest en lichaamdan en ja, ik beaamik wil mee kunnen pratenover 't leven, uitgelatengewoon ja kunnen zeggenbevestigen en een kaartje leggenliever niets missennaar de roddels vissenalleen ben ik niet alleenik krijg nauwelijks vrij spelen dátdat is zo gemeenja, 't is tegen jullieen grijnst zo nie                                                                                                                                         #elkerijmt

Lees meer »

Zoain noa de zak.

Zaaien naar de zak, zeggen ze in Roeselare. Dat antwoord kreeg ik toen ik vroeg wat bovenstaande titel betekende, uitgesproken door een enorm lieve loyale collega. (Gemis...) We hadden het over het omschakelen van full-time werken naar vier op de vijf dagen werken, of minder. Je weet wel, mijn aanvraag voor 4/5 was goedgekeurd, het zou van start gaan op 1 januari 2017. Mijn psychische gezondheid kon het helaas niet meer rekken tot dan. Ties ging dan goed twee jaar zijn, ideaal dacht ik. OK ja, ik ging dat eigenlijk al twee jaar ervoor doen, maar ja, duizend redenen om het niet te doen. Nu zou ik zeggen, bij twijfel: DOEN! Zoals mijn lieftallige collega zei: qua centen, moet je het zeker niet laten. 'Ge zoait noa de zak.'Dat betekent dat je uit geeft wat er binnenkomt op je rekening. Zo eenvoudig is dat. Ik weet nog dat ik dat geniaal vond, die gedachte. Ik weet ook nog hoe dat echt voelt. Wij hebben een periode gehad waarin we het financieel echt moeilijk hadden. Ja, we konden rekenen - heel zeker - op steun van onze ouders, maar we wilden het zelf doen, 'het zal wel lukken'. Het is ons ook gelukt, hoe, dat weet ik niet meer echt. We waren net met z'n drietjes. Mijn vriend op zoek naar een leuke job. Ikzelf was nog aan het recht krabbelen uit een stevige depressie. De oorzaak ook waarom ik mijn bachelor niet gehaald heb. Ik praat daar niet graag over. Ik schaam me, als het over studeren gaat, over diploma's. Dat is er keihard ingestampt bij mij. Door mezelf, vaneigens. Ik kan niet eens iemand de schuld geven!Een gezinnetje van drie, vol liefde. Ik kan zeggen dat ik via de liefde de eerste twee jaren met ons drie door gekomen ben. Dikke liefde plus de mentale steun en praktische steun van mijn ouders. En nog velen rondom ons. Ge kunt u niet voorstellen hoe ik toen aan het worstelen was met mezelf, met 'de opvoeding', met onze rekening en hoe we die nul omhoog konden krijgen. Of misschien wel. Best velen onder ons, vermoed ik. Money, money, money, daar kleeft een stigma aan. Kijk ja, het is nu zo, vaak een lege rekening, waardoor er zaken niet betaald konden worden, dan was het wachten op... Even geleden noemde 'één of ander familielid' mij ZUINIG. Als je nu een persoon mag beschrijven in één woord en die zegt 'ZUINIG', dan ben je ontgoocheld. Vriendelijk misschien. Of grappig. Was dat geen optie? Duidelijk niet dus :). 't Ambetante was dat hij compléét juist zat. Mijn vriend bevestigde ook (verdacht) zeer opvallend. Tedju, betrapt. Maar kijk, het heeft ons wel geholpen. AHA, NU GIE. Ik zou werkelijk het eten uit mijn mond sparen. (haha 'sparen') Als ik zie dat er nog zoveel boterhammen zijn, heb ik altijd al genoeg binnen. 'Als zij maar genoeg eten.' Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik heb ergens wel een gat in mijn hand als ik de winkels 'toevallig' binnen stap, maar ik koop alleen voor mijn drie huisgenoten. Het is vaak dat ik zeven kapstokken vast heb voor mezelf, maar dan schuif ik op naar de andere afdelingen en leg ik op het laatste mijn stukken weg, zodat ik... oh dat klinkt nu plots zo raar, hé, maar het is zo. Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o).Ik doe heel weinig beleg op mijn boterham, dat is al altijd zo geweest. Te veel vind ik niet lekker. Ik geef toe, vaak is het héél weinig, maar ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik ben gewoon zo. OK ja, ik ben dus zuinig; die term blijft vaneigens hangen tussen 'het familielid' en ik. Vooral mijn moppentappende partner eigenlijk.Qua gat in mijn hand: ik koop heel veel praktische dingen. 'Dat gaat ons leven vergemakkelijken.' 'Goe idee, hé?' - zijn zinnen die ik hier dan rond gooi, om mijn aankopen te rechtvaardigen. (Ja, ik doe aan troostshoppen. Het is heel erg geweest, soms nog een klein beetje, maar het is wel onder controle. Ik heb dat enorm lang onder de radar kunnen houden, ik ben de financial manager in the house.)Bon, wat was mijn pointe ook alweer? Ja, het was uiteindelijk april 2010 toen we beiden een vaste job te pakken kregen, dat we terug een beetje konden ademen. Het spaarboekje zag er niet hoopgevend uit, dus dat mocht wel eens, dat ademen. Toen ik 'op een dag' (à la Kabouter Wesley) met mijn eigen ogen (ik had gelukkig mijn lenzen ook aan) zag hoeveel euroots er op een spaarrekening stond van iemand van mijn leeftijd ongeveer, viel mijne frank pas echt. (hehe, in thema en al) HUNK!? kwam in mij op en ik kreeg het echt en echtig heel koud. Waarschijnlijk omdat mijn mond open gevallen was.Geen jaloezie of zo, hoor, dat ken ik niet echt, maar alléé ja, er was nogal een verschil in de rayon euro's. Beetje bij beetje bouwden wij uiteindelijk wel wat spaarmarge op. We ontdekten een jaar later een huis 'te koop' en gelukkig was dat in de tijd dat je nog kon lenen zonder dat je er ook maar iéts moest insteken. Of hoe zeggen ze dat. Kapitaal. Het heeft een jaar geduurd eer ik echt geloofde dat wij een huis hadden kunnen kopen. Allé ja, of de bank toch! De jaren ervoor was dat gewoon geen optie. Terwijl we wel weg wilden uit het huurhuis, maar iets anders huren was geen optie, want de prijzen stegen alleen maar. Maar kijk, deze keet is nog altijd van ons! :)Zoain noa de zak dus. Mijn vriend is zo zot geweest om weer te gaan studeren drie jaar geleden. Schoorvoetend legde hij dat hier eens op tafel, maar ik dacht alleen maar: doen! Als ik die pakken maar niet moet blokken! Wel minder werken dan, want ik wilde er ook wel niet helemaal alleen voor staan in de coolste straat van Daizel. Halftijds werken dus en studeren als hobby. (Hoe je kan studeren als hobby, dat begrijp ik nog altijd niet, maar soit!) Dat ging best goed, ik bleef gewoon full-time verder werken. Je verdoet inderdaad echt wel gewoon hetgene wat er binnen komt, dat scheelde wel wat, maar 't zit in een paar gekende zaken. We gingen minder uit eten. In het weekend belanden wij al eens ergens waar we dan meteen ook maar iets eten, want 'wat gaan we eten vanavond' is hier een vraag die nooit beantwoord wordt. Iedereen content :). Niet dat die vraag érgens beantwoord wordt, denk ik? 'Kies maar' telt niet mee, zo ook 'ik weet het niet' en 'voor mij is 't gelijk'. :-)Babysits, blijkbaar kan je daar ook wat geld aan verdoen. En iedere dag na het werk snel een boodschap doen. Dat bleek ook niet al te slim. Dan toch maar weekmenu's en wekelijkse boodschappen inplannen (saai). Een ander merk van pampers zoeken, dat ook. Op de kaartjes staat er vaak hoeveel het is per pamper. Per pamper, hé! Ik zou zeggen: niet vergelijken! Je zal achterover vallen! Of toch wel, maar dan op eigen verantwoordelijkheid. Ik ben toen ook gestopt met tijdschriften kopen. Ik minderde het doneren aan goede doelen. Eén goed doel is goed, moet ik me nog altijd inprenten. Cadeaus! Ik heb mijn hobby moeten aanpassen: cadeaus kopen en zoeken en kopen, ik vind dat leuk, dat ontspant mij, de zoektocht naar een leuk cadeau voor een bepaalde persoon. Het is eens uitgekomen in de familie dat de bedragen totaal niet overeen kwamen. Wat is dat ook altijd met die bedragen hé, hoeveel geef je ook alweer voor een verjaardag, een babyborrel? Een huwelijk! Ook zo moeilijk... En eigenlijk, zoals we op Fie haar geboortekaartje schreven: een enveloppe (vol met flappen) of 'iets uit het ❤',  dan geeft dat laatste veel meer waarde. Een combinatie is wel ideaal (ter info gewoon)!Ziek zijn = financieel geen lachertje. 't Is hopen dat je een goede hospitalisatieverzekering hebt. Daar bovenop vallen psychische aandoeningen veelal uit de terugbetalingsboot. Dit valt er altijd uit: verslaving en poging tot zelfdoding. Daar ben ik heel sarcastisch over en kwaad: "want jah, echt wel ja, daar hebben we zelf voor gekozen om op zo'n punt te komen. Een groot 'ding' daarin is, dat vind ik, de genetische factoren. Je hebt het in je of je hebt het niet. Ziek is ziek. Een ambulante psycholoog? Ik heb dertig euro gekend, maar nu betaal je al gauw 60 euro per sessie. Ik ben al altijd wekelijks gegaan, maar dat gaat gewoonweg niet lukken. No offence naar de psychologen toe, hé. Ik heb nog altijd de beste, trouwens. Lucky bastard: ze begint net in een groepspraktijk en niet meer enkel in het ziekenhuis, dus ik kan bij haar blijven gaan! Goed, hé! Of zij dat ook vindt, moet je haar vragen :o).Zonder mij erin op te jagen ('t is waar, Tom Lenaerts, 'Kalmte kan u redden') blijven wij zaaien naar de zak. (Schone man hé, den Tom, dit terzijde en off topic, woeps.) We kunnen natuurlijk ook niet anders.Twee halve broodwinningen zijn samen één. Velen moeten het met minder stellen. Ook ik zat lang in de grijze zone van 'recht op niets'. Ik kreeg één keer een tussenkomst financiële steun (oh ironie dat ik dat al heel veel toegekend heb in mijn job voor ocmw-cliënten) van 400 EUR. Over een periode van - snel geteld - veertien maanden. Dat is per maand... haha nee, ik kan dat niet uitrekenen, het doet er ook niet toe. Wat er wel toe doet: lost ne keer al die grijze zones op! Nog een voorbeeld: als je uit het ziekenhuis wandelt, ook al is het van willen of van moeten, dan is er nauwelijks nazorg. Ciao en succes! Welkom, grijze zone.Het is wél allemaal een enorme leerschool. Chance dat ik niet kapitalistisch ingesteld ben. Ik geef gelukkig ook niet om kledingmerken of trends. Geen idee welke stijl ik eigenlijk heb. Of jawel, ik loop toch al dertig maanden rond met sweater en jeans en sneakers. Zo lang mijn kindjes zeggen: 'oh, zo'n mooie trui, mama!' of 'ooh, mag ik die ook eens passen' (rara, welk kind zegt wat), zit het wel goed zeker. Zo lang er dikke liefde is... Ties zegt 'koejt' in plaats van 'kjoet' dus cute hihi! Fie zei gisteren cute op zijn Vlaamsch, fonetisch, dus dat werd: 'kutte' en erna: 'ik had daar zin in', zei ze. 'Ik heb er zin in om te kijken hoe jij de tafel gaat afruimen!' antwoordde ik. Haar ogen draaiden weg en keerden bijna niet meer terug. Zij krijgt elke zondag na de Chiro 3 euroots zakgeld. Enkel en alleen als haar planning een beetje klopt: genoeg taakjes gedaan deze week? - genoeg trompet geoefend deze week? - notenleer nagekeken? - huiswerk gemaakt? Ties is voorlopig nog tevreden met wat rostjes nu en dan. Alhoewel, hij vroeg eens naar 'een briefje' voor in zijn spaarpot. Ik heb het kunnen afwimpelen door over een ander onderwerp te beginnen (wellicht de iPad of koeken). O ja, ik moet bekennen: de tweede keer dat hij het vroeg, plooide ik al, zo ook een briefje van vijf...Ik ben eigenlijk beginnen schrijven na het checken van onze rekening. Of eigenlijk: eerst heb ik mijn winkelmandje leeg gemaakt op bol.com. Is de twintigste van de maand al 'het einde van de maand'? Ik denk aan de mensen waarvan ik weet dat het financieel op niets trekt. Vaak wil ik geven, maar ik weet nu dat je hen daar niet mee helpt. Dat kan schaamte zijn. Of schuldgevoel omdat ze niets terug kunnen doen. Ook al is dat niet nodig.Met een knuffel of een luisterend oor komen we samen wél al heel ver. Of een wandeling. Geen geld betekent immers (vaak en helaas) ook isolement. Een psychische vicieuze cirkel. 

Lees meer »

Au revoir.

Afscheid. Het woord alleen al. In mijn optiek mag het gerust geschreven worden met een 'lange ij' en een 't' op het einde.Het scheiden van personen. Het scheiden van de eierdooier en het eiwit (ik geloof dat ik tot de slappe, snotachtige eiwitten behoor). (Klein lachje, klein traantje.)Het liefst van al ga ik weg zonder dat iemand het ziet. Je bent daar dan echter niet zeker van, dus misschien is dat dan onbeleefd (denk ik dan, maar ik doe het soms toch). Ik heb een vriend aka bestie die stiekem 'pleite' gaat op (late) feestjes. Geen zatte kat die dan nog door heeft wie wanneer naar huis gaat. Ik vind het gewoon een beetje grappig, omdat ik altijd door heb wanneer hij 'toch-niet-zo-stiekem pleite aan 't gaan is' :o). Oh, verbloeme, jaren heb ik gedacht dat wij even oud waren, maar dat is een ander verhaal. Of misschien ook niet: ik heb het nogal moeilijk met loslaten.Ik ben op dit moment aan het schrijven in 't PZ Heilige Familie. In de luchthaven, zoals dat hier heet. Het middelpunt van de afdeling. Ik weet nog dat (eens ik uit mijn kamer durfde) ik niet wist waar naartoe, toen ik werd doorverwezen naar 'de luchthaven'. Het kan hier heel hectisch zijn. Plots kan het ook helemaal stil vallen, zoals nu. Er zijn veel therapiesessies bezig, de rustmomenten worden ingelast en de deur van de verpleegpost is dicht zodat ze kunnen roddelen over alle patiënten hier. :o)Het kloppend hart van deze verdieping. Een plaats van komen en gaan. Alleen hangt er in deze luchthaven geen tijdsschema. Er wordt enkel verteld dat je je tijd moet nemen. De handleiding zit er helaas nooit bij. En al zeker geen einduur. Schuin voor mij zit iemand te tekenen, al anderhalf uur in volle concentratie, af en toe kijk ik mee hoe het vordert. Onze zoontjes zijn even oud. Links van mij staan de triestige planten. (Jup, in de hulpverlening staan bijna altijd triestige planten. 't Gaat 'm hier wel degelijk om de planten, hé, LOL!) Als je er doorheen kijkt, zie ik iemand zitten in 'de zeteltjes': de Primo aan 't lezen. Het ziekenhuis heeft een abonnement op Het Nieuwsblad en de Primo. Da's ogliek kluchtig!? Nooit gedacht dat ik nog eens een Primo in mijn handen zou krijgen.Op de salontafel staan chocolaatjes. Op de salontafel staan altijd chocolaatjes. Als de chocolaatjes op zijn, dan zijn het snoepen of is het popcorn. Koekjes met chocolade, koekjes met kokos, koekjes met vulling, dat sowieso, gewone koekjes zijn te saai. Nee, het aantal kilo's meer op de weegschaal ligt op deze afdelingen niet alleen aan de bijwerkingen van sommige anti-depressiva. Ik heb hier chocolade leren eten. Wist je dat je kan overleven op chocolade? (Zelf getest. :))Het is voor mij de laatste dag dagtherapie vandaag, vandaar de titel. Ik ging al een paar keer op ontslag en weet je, dat is zo'n beetje de hel. Dan sta je daar aan de verpleegpost met je grootste trolley. Plus drie plooiboxen, nog wat winkelzakken. Als je geluk hebt is er iemand met je mee, want je verzamelt nogal wat gedurende je verlof hier. Ik heb altijd geluk. 'Ik ben dan naar huis, hé.' Geknik of een woordje, er wordt succes gewenst. Ik ben gelukkig gevorderd qua 'weggaan', dat ik het uitspreek dat ik dat niet graag doe en dat ik gewoon - doei - weg zal wandelen.Natuurlijk was ik steeds echt blij om naar huis te gaan. Het gezin valt uit elkaar hé, als er een papa of mama weg valt. Eens je uit opname bent, is het heel moeilijk om de structuur te behouden. Die structuur in het ziekenhuis deed me steeds geweldig deugd. Daar ik vroeger dacht dat ik alles kon, eender welk uur en ik dacht: 'Ik? Structuur nodig?!' - vind ik het nu echt aanpassen dat ik zo veel structuur nodig heb. Saai ook! Saai dat dat is. Op tijd gaan slapen. Op tijd opstaan, je medicatie in de mot houden, want één pilletje minder voel je snel. Vansleuven heeft FOMO, ik wil niets missen, het leukste komt misschien nog, alles er uit willen halen! Dat was ik, ten top. Ben ik dat nog? Staan springen om dagtrips te organiseren, mij te smijten in een vereniging of het feestcomité op het werk, 'we maken dat gewoon zelf!', feest tot in de late uren, zorgenvrij bijna.Helaas. Stemmingswisselingen kan je daarmee niet rijmen. Hoogtes en laagtes, dat gaat niet. Niet in het gezin, niet in je job, niet in je hobby's, niet in de liefde heb ik soms gemerkt. Het staat haaks op wie ik ben, ze mogen me dan té empathisch noemen, maar anderen tevreden = ik tevreden. Met je hoofd in het zand is dat ook allemaal moeilijk trouwens. Ik hoop dat dat voor struisvogels anders ligt. Een paniekaanval is ook niet zo handig. Ik maak mee dat ik ergens niet geraak omdat ik verkrampt en geblokkeerd ben. Ja, ik probeer er me dan 'over te zetten', maar dat marcheert precies niet. 'Je hebt het beloofd.' Zeer zeker, uit de grond van mijn hart, maar moest jij nu hoge koorts hebben plots, zou het jou dan lukken? Of je rug is geblokkeerd en je geraakt niet meer recht? Ja, ik heb dat eens geantwoord. Helaas. En nog eens sorry. 'En nu moet je echt eens stoppen met het zorgen voor anderen!!' werd me in januari zeer duidelijk gemaakt. Waarop ik alleen maar kon huilen en pruilen 'Maar het is het enige waar ik misschien een beetje goed in ben!' - boehoehoehoe. (Echt, zet een hulpverlener voor mijn neus en ik begin te snotteren, omdat ik weet dat dat niet uitzonderlijk is, ofzo!? - of het moet zijn dat er altijd iemand ajuinen aan 't snijden is onder mijne stoel.)Als dagpatiënt wandel je 'gewoon' naar buiten. That's it. Fluitend, zo je wil. Dat zal ik straks ook doen, voor de vierde keer. Niet dat fluiten, gewoon wandelen :o). Vierde keer, goeie keer? Da's goed, er is sowieso een hoek af bij mij, dat is niet erg :). Volgende week start ik met een nieuw traject, ook in Kortrijk. Dus, ziekenhuis: 'Tot nooit meer!' ('So long, suckerrrrssss', zeg ik al eens. Stoer, hé!)

Lees meer »