elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

Juni 2020

Worst.

Dinsdagnacht zag ik ze weer, die kleine dikke vingertjes voor mijn ogen. Niet echt voor alle duidelijkheid, de vingers van mijn huisgenoten vallen heus wel mee! Ik werd 's nachts wakker van de giga migrainehamer en toen zag ik ze. Ik voelde me zodanig slecht, miserabel en alle andere synoniemen voor verschrikkelijk waardoor ik ze zag verschijnen. Ze zijn er al sinds ik kind ben. Als ik als kind ziek was en koorts had en zo echt begon te ijlen zo (ken je dat gevoel nog?), dan zag ik diezelfde kleine dikke vingers voor mij. Mijn handen als het ware, maar dan in een versie van worstjes in 't kwadraat. Ofzo :). 't Ding is: je moet eens proberen iets vast te nemen met zo'n vingers. DAT GAAT NIET. Je kan niets doen met zo'n vingers, je kan er alleen maar naar kijken. Ik heb dat nog nooit gedeeld met iemand en nu ik dit probeer, merk ik dat het op niets trekt hahaha. Ik kan dat niet uitleggen, maar dat is dus het moment waarop je je echt enorm slecht voelt en dan dus dit bepaald beeld ziet. Daarnaast heeft het ook iets zeer nostalgisch, want het is iets dat ik ken vanuit mijn kindertijd. Het is het moment dat je niet meer weet waar je bent of wat je aan 't doen bent, omdat je zodanig in het ijlen zit. Geen goede fase dus, en toch heeft het iets geruststellends. Als ik die worstenvingertjes zie, dan weet ik: okee, dit is de put, nu kan het alleen maar beteren. Nu, helaas was dat met die migraine niet, want TOEVALLIG was mijn medicatie net op. Wat ik nu nog bedenk: ik kon het nog met niemand gedeeld hebben, want het is een fase die je niet onthoudt. Denk ik? Als je aan het ijlen bent - als kind toch - dan weet je dat achteraf niet meer. Dinsdagnacht heb ik bewust - dus na mijn worstenvisioen om het zo te noemen - het woord WORST uitgesproken, zodat ik zou onthouden waarover ik iets wilde schrijven :o). Verklaart ook mijn titel meteen. Ik denk dat P. het niet gehoord heeft, anders zou hij mij er wel over aangesproken hebben zeker? :)Kinderen ijlen meer dan volwassenen, gewoon omdat die vaker koorts doen natuurlijk. Toen Ties 16 maanden was ofzo, heeft hij met zijn (weliswaar groot) hoofd tegen een salontafel gebotst, niet hard, maar dat vel ter hoogte van de wenkbrauw 'sprong' precies open. Een spoedbezoekje dus. Gezien hij nog zo klein was, heeft de plastische chirurg dat genaaid onder volledige narcose. (ow god, mijn moederhart) Toen we naar de 'recovery' mochten, toen was dat Tiesje niet die we daar aantroffen. Het was een leeuwtje in zo'n bed met alle spijlen omhoog! Echt! Wild dat ie was, het was alsof hij aangevallen werd door schorpioenen. Dat is vergelijkbaar met ijlen blijkbaar. Dan kan je dingen zien om je heen of die op je afkomen die er niet zijn... waanzinnig eigenlijk, hé. 

Lees meer »

Black.

ik schaam me diepbij het vele lezenwant laat ons wel wezen't is geen ver-van-onze-bedden-show meermisselijkheid wanneer ik dit typals witte mensbesef ik nu eigenlijk pasdat ik ook wel diegene wasdie enkel het allerkleinste topje van de ijsberg kendeseriously, er is geen grensik lees en kijkik ben niet meer stilook al is het nog heel prilik leerde dit ook helemaal niet op schoolals witte mens zijn we zo zo zo rijk

Lees meer »
Mei 2020

De cijfers.

Het draait veel om cijfers, hé, de laatste maanden? Je hebt goede cijfers en slechte cijfers. (In een ver verleden deed ik nog dictie/theater en toen had ik eens een zin 'er zijn grote bedden en er zijn kleine bedden' - soit, ik moest daar nu aan denken :).) Hoe kleiner de cijfers, hoe beter, want tegenwoordig gaan die over het aantal ziekenhuisopnames en sterfgevallen. Ik sta er zelfs een beetje versteld van dat die dezer dagen wel laag blijven. Gelukkig maar. Houden zo.Op school was het anders: hoe hoger het cijfer, hoe beter. Nooit werd ik die momenten gewoon en vreselijk vond ik die momenten steeds wanneer de punten luidop voor de ganse klas werden gezegd :o). Deze week nog droomde ik zo'n moment nog eens opnieuw: drie op tien, zei de leerkracht, drie centimeter groot was ik nog, toen ik wakker werd. Leren en presteren, wat was dat toch écht niets voor mij. En wat voel je je dan niét gepast in deze samenleving. En wat deed ik er enoooorm aan mee om het wel te doen passen. En wat heeft me dat al energie gekost.MAAR er zijn ook cijfers die me energie géven. 

Lees meer »

Het is een nacht.

Die je normaal alleen in fil-um-s ziet! Geen dank, dit is een oorwurm :). Geen oorworm, welteverstaan, want die hoort tot de orde van de gevleugelde insecten. Als je je hierbij afvraagt of deze werkelijk in je oor kruipen: NEEN, hoera! Vroeger werden oorwormen gedroogd en vermalen als middel tegen doofheid. Later ontstond ten onrechte het volksgeloof dat oorwormen graag in je oor kruipen. Dat weten we ook alweer...De laatste weken heb ik een paar nachtmerries per nacht. Zeer vervelend. Of ik onthoud ze meer, laat het ons zo stellen. Dromen doen we immers iedere nacht toch wel, naar 't schijnt. Het zou kunnen misschien dat ik 's nachts meer te verwerken heb, daar ik overdag minder verwerk door de weinige therapie? Ik ben toch al 'enige tijd' gewoon om veel tijd te besteden aan mijn gedachten/hoofdwerk/breinfouten en whatever doorheen de dagen.Ik mocht ondertussen al twee voormiddagen terug naar de MaRe. Met heel veel regeltjes en een mondmasker, maar dat neem ik er graag bij. Het doet deugd om op uur te staan (warempel :)) en een serieuze TO DO te hebben. Voor mezelf dan nog. Even vergeten wel dat dat openbaar vervoer toch wel veel tijd in beslag neemt, maar goed, ik ga weer wat trainen om geconcentreerd te kunnen lezen op de bus of de trein. Gedurende dit gehele coronatijdperk las ik welgeteld 1 boek: Het Rosie project - een aanrader! Een geestig boek, eenvoudig mooi. Op mijn nachtkastje ligt dan weer dit boek van Hanne Luyten: https://borgerhoff-lamberigts.be/auteurs/hanne-luyten - leest gemakkelijk weg en 't is toch wel herkenbaar. #nietaankindengezinverklappen - no offence hoor, beste maatjes van mij werken voor deze werkgever ;o). Ondertussen is er ook wat medicatie afgebouwd, wat ik alleen maar kan toejuichen. Dat gaat steeds gepaard met veel lichamelijke en/of geestelijke veranderingen, dus misschien dat dat ook wel die nachtmerries kan verklaren. Psychiater van me, als u dit leest, smst u me dan alvast met 1. ja, dit kan! of 2. neen, dit is volledig uit de lucht gegrepen. Dank! Mijn dokter zag ik trouwens al in geen eeuwen meer, videobellen is echt mijn ding niet, ik voel me daar niet comfortabel bij. Hopelijk kan ik snel eens langs in real life. Op de één of andere manier kom ik bij hem buiten met 'wat was dat nu weer' om dan een paar dagen later toch tot een inzicht te komen :). Voor de rest heb ik wat last van een writers block zoals dat dan heet. Ik ben bang dat ik niet meer kan schrijven, terwijl ik daar zo'n voldoening van kan krijgen. Zo gaat dat boek er natuurlijk nooit van komen. En dat geld scheppen, uiteraard.Hou jullie goed!

Lees meer »

Mama.

Ik heb heel lang het gevoel gehad de perfectie van 'moederschap' hopeloos achterna te tjolen. Met de nadruk op tjolen. Door één of andere rare geestelijke kronkel had ik het beeld gevormd van mezelf als verschrikkelijk saai kind en een strontrebelse puber, om dan nog maar te zwijgen over het niet-behalen van een diploma in het hoger onderwijs en een dochter te zijn die niet meer weet wat ze in dit leven aan moet. Ik leef met de overtuiging dat ik mijn ouders nooit meer mag teleurstellen in die mate, dus mijn lat ligt heel erg hoog. Ik leef met de overtuiging en deze is wel eerder terecht, me dunkt, dat zij het zodanig goed hebben gedaan om mij - om ons drie - op te voeden, zodat ik 'dat niveau' nooit zal halen. Ik weet niet hoe mijn mama dat gedaan heeft vroeger, drie kinderen en gans de bataclan zo. Als je het haar nu vraagt, dan weet ze zelf ook niet meer hoe ze het voor mekaar gespeeld heeft :o). Om maar te zeggen: ik bewonder mijn moetie echt. Natuurlijk hebben wij meningsverschillen (die ik uiteraard het liefst van al uit de weg ga) en weet ik het al eens beter ;), maar de basis vind ik echt oprecht en echtig bewonderenswaardig. Ik kan 101 watertjes opsommen waar zij doorheen heeft moeten zwemmen, maar dat doe ik niet uit respect voor haar privacy natuurlijk. Toen ik in 2008 mama werd van Fie, was ik zo gelukkig. Nu nog ben ik zo gelukkig dat ik toen zweefde op een bedje van hormonen :o). Want al snel ontdekte ik: noooooo shit! Met Fie werd dan ook meteen mijn berg schuldgevoel geboren. Het moment dat er in mijn hoofd 'kopte' dat ik het best wel lastig vond met haar alleen, werd ik doorboord door die schuldgevoelens. Pas jaren later had ik door dat onze baby's ten huize N.-V.L. géén makkelijke baby's waren, maar ik kon dat toen met niemand vergelijken, aangezien wij de eerste waren in de vriendenkring en familiekring. Geloof me, ik heb al ogen getrokken bij nieuwe vriendjes rond ons en zinnen als 'het is eigenlijk echt een makkelijk kindje' of 'ik heb de living geschilderd tijdens mijn bevallingsverlof'. Hahaha.Insert shitty mommy me, myself and I en dat gaat nooit meer helemaal weg gaan. Ik vind mezelf vaak echt een slunse van een moeder, om het maar eens te zeggen zoals ik het beleef. Ik ga het ook nooit meer kunnen opnieuw doen, wat Fietje betreft, maar kijk nu eens wat een prachtdochter zij is. Ik leg dat dan uit dat dat gewoon is omdat zij nu eenmaal een verstandige (meestal toch), zelfstandige (behalve in opruimen) dochter is. Dat heeft niets te maken met mijn kunnen als mama. P. is in het ouderschap veel meer chill en relax, daar kan ik enorm jaloers op zijn. Ik heb het hem eerlijk waar ook lang verweten, want in mijn ogen was dat luiheid. Nu weet ik dat ne mens nu eenmaal eens moet opladen tussen al onze rollen door, dus hij mag al ne keer in de zetel ploffen met de Humo :).De angst zit er diep ingebakken dat ik nooit meer op volle toeren zal kunnen draaien hier thuis en alle zaken er naast die ik heel graag terug zou willen opstarten. Ik droom hé, ook al heb ik het daar niet over, dat is uit pure angst, "WANT IK ZAL DAT TOCH NIET KUNNEN". Dus uitspreken van dromen, daar doe ik nauwelijks niet aan mee. Deze KOTtijden zijn voor mij een verademing. OK, 't is status quo wat therapie en zo betreft, maar ik heb geen verplichtingen, dus geen stress, dus ik kan beter loslaten en genieten. Warempel, genieten! 't Is erg dat het eerst zo ver moet komen natuurlijk, maar ik klaag niet. We zijn lichamelijk gezond en dat is al heeeeel goed. Mijn dierbaren ook, dus dat is nog veeeel beter.

Lees meer »

Geef acht!

Week 8, right?Vandaag is de eerste fase (of dat begreep ik toch zo uit de verwarrende Powerpointpresentatie - ihihaha, verwarrend, understatement!) wat betreft de maatregelen die wat versoepelen in deze coronatijden. 4 mei 2020 - vandaag heeft P. een opdracht te Ledeberg en dan Brussel; hij zat wat in met de verkeersdrukte, maar dat bleek vree goed mee te vallen. Ik vind dat wel geruststellend, want ik ben bang dat iedereen té snel weer van anti-social-distancing gaat doen en men te rap zou gaan 'versoepelen' met eigen regeltjes. Je ziet het al een beetje in onze straat, gelukkig blijft het wel #decoolstestraatvandaizel. Uiteraard! Onze ganse straat hangt vol met witte vlaggetjes van de éne buur naar de tegenovergestelde bewoners. Met dank aan de creatievelingen even verderop!Iedere avond om 20u beginnen wij een applaus om dan over te gaan naar een luidkeelse (bijpassende!) song van de buurman twee huizen hiernaast. Geweldig vind ik dat, hoeveel keer zou hij nu al zijn grote boxen buiten gesleept hebben? Af en toe is het met een thema, dan roept hij dit de avond ervoor. Kan je raden voor welk liedje we de stofzuiger uithaalden? Geniaal dat iedereen dit ook doet, de verbinding voel ik, dat is zo aanwezig. Verderop aan de linkerkant is er een vrouwtje die ik eigenlijk niet kende. Steevast staat zij buiten haar voordeur, mét accessoires. Standaard is het haar lange stok met witte vlag waarmee ze met een brede glimlach heen en weer zwiert. Naast haar stofzuiger had ze ook 'ne plumeau' vast, ik vond dat echt vertederend! Je ziet dat ze er ook deugd van heeft, dat momentje om 20u. In 't begin waren we niet zo goed afgestemd. Het werd iédere keer 20u toen we ons avondmaal aan het nuttigen waren, maar nood breekt wet! Onze structuur is ook niet echt zo standvastig, dat marcheert gewoon minder hier denk ik. Wij hebben hier twee bioritmes: Ties en ik zijn ochtendmensen en Fie en P. zijn dan weer echte avondmensen (ofte nachtmensen, zeg maar). Da's best zoeken, herkennen mensen dit? Als wij om 20u 's avonds aan het dansen, klappen en glimlachen zijn, dan passeren er steevast twee thuisverpleegkundigen. Voor hen doen we dit, voor hen blijven we dit (als 't van mij afhangt) echt wel nog efkes doen. Ge ziet de voldoening blinken in hun wagen.Op een avond had de muziekbuurman een technisch defect. Eén van mijn beste maten woont hier ook en laat hij net een fantastisch bedrijf runnen: https://stijnalive.be/ - even reclame mag wel, want uiteraard is alles geschrapt qua evenementen. Sad but true. Zo dus, was dat technisch mankement suuupersnel opgelost met een machtig applaus als gevolg (een applaus in het applaus ofzo, jawel, wij kunnen da!). Verbinding, verbinding, verbinding.'t Ding is dat ik normaal nogal 'vluchterig' ben op ons voetpad. Sociale angsten meedragend (meedragend? is dat een woord, Vansleuven) is niet echt handig in een sociaal geëngageerde straat :o). Maar kijk, ik bloei open, in onze straat. Ik hoop dit te kunnen vasthouden. Echt, ik hoop dit te kunnen vasthouden. Ik hoop ergens ook dat de zorgverleners dit kunnen vasthouden. Geloof me, ik besef hoe zwaar hun job is. Nu, maar ervoor OOK al! Er kan hier gerust een ode volgen aan mijn lieve moetie die dit beroep steeds met verve uitvoerde. Hetzelfde geldt voor schoonzus, schoonbroer, schoonzus, schoonzus, vriendinne etc. Schoonzus Annelies M. (ja, ik heb twee schoonzussen die Annelies heten, ingewikkeld wi :)) runt een naaiatelier. Ja kijk, eerst met de handen in het haar, groot inkomstenverlies en nu naaide ze de laatste week zo maar eventjes DUIZEND mondmaskers. Vandaag mag ze haar winkel ook weer openen. Ik ben zo trots op haar. Wil je zelf nog aan de slag gaan om een mondmasker te maken? Je vindt alle materialen in haar webshop: www.peeps.be - naaaaien maarrrrrr.Zelf proberen wij hier thuis de balletjes omhoog te houden. Ik voel me vaak nutteloos en onkundig, ik kan niet veel doen voor de buitenwereld, maar kijk daar ga ik niet over klagen. Het is vooral zaak om mijn gezondheid (psychisch dan vooral) op peil te houden, ik heb geen goesting om grote schades in te halen eens ik weer kan doorgaan met vollenbak therapie en integratie en ... Daar werken we goed aan in de on-line sessies. Hopelijk kan ik mijn vriendjes daar snel weer in real life ontmoeten. Ondertussen doen we dat wel via de Facebookpagina van onze vzw Een Rustpunt. Daar ben ik dan wel een beetje trots op. Ga gerust eens naar onze pagina daar (die je uiteraaaard al ge-vind-ik-leuk-t hebt!) en daar vind je onze groep terug. Iedereen is er welkom, ik vind het zo mooi om zien wat er daar gepost wordt. Kleine dingen, grotere zaken. Gelukskes, moeilijkheden. 't Is herkenbaar voor iedereen hé, wat een boeltje is de wereld op dit moment! Een warm welkom dus. Ik heb er zélf ook iets aan. En 't zijn die kleine beetjes zeker, hé?Ik ga een klein beetje opruimen nu. Een klein beetje maar, beloofd! (Ik richt me efkes tot mijn herstelondersteuner, haha.)Hou jullie goed! YES, WE CAN! En alles is okee, ook liggen voor teevee of huilen voor twee of préparé eten op ne knapperige pistolé. XXX

Lees meer »
April 2020

Ik mis.

Week vijf. Week vijf!? Dat is toch niet te geloven hé.Vrijdagavond gingen we normaal richting Zuid-Frankrijk vertrekken, de bergen in, om een weekje te genieten van de zon, de sneeuw en de skilatten. Klein contrast wel met het weerbericht van dezer dagen, maar het staat ook haaks op de periode die we nu doormaken. Onze skireis is namelijk altijd samen met mijn ouders, mijn broer en schoonzus met hun twee kindjes en mijn zussie en schoonbroer - deze editie ging de eerste keer zijn met hun kersvers kind. Helaas pindakaas. We moeten het zonder mekaar stellen, maar het gevoel van verbinding is er daarom niet minder om.Het is ferm zoeken hé, hier thuis. Bij heel erg veel mensen, hoor ik, wist ik en vreesde ik. Op de momenten dat ik op mijn tandvlees zit (of gehemelte, pakt), wens ik niemand toe hoe dat voelt. Het gebeurt wel, o jee, ja. Ik wens jullie allemaal erg veel courage toe; we gaan hier samen door, sowieso, wij kunnen dat allemaal! Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest, ook nog gezond is.Op zich is het - voor mij - ook meteen een hele grote oefening naar de afsluit van mijn traject in de MaRe toe. Plots terug full-time thuis, ik moet dan wel niet thuiswerken, maar voor mij is het toch echt wel dat gevoel. Eerlijk: ik zou liever gaan werken, zoals mijn lief. En dan 's avonds weer thuis komen met een warm gevoel. Dat hangt hier wel, dat warm gevoel. Dankbaarheid.Er zijn een paar trucjes die ik toe pas, ik probeer even na te denken welke :o) misschien zijn jullie er ook iets mee? In gelijk welke situatie... Stomme dingskes om mee te lachen, kleine hulpkes om alles wat zachter te maken, ik zeg maar iets.* de filmpjes van Jens Dendoncker, jeweetwel, diene komiek! samen met zijn lief, hilarisch. je vindt ze op Instagram of Facebook. * in het begin van het binnenblijven checkte ik c.o.n.s.t.a.n.t de kranten, de nieuwssites, sociale media enz. die ook maar een beetje te maken had met het coronavirus: niet doen! het lukt me nog altijd nie zo denderend goed, maar ik word zelf iéts rustiger als ik het minder doe. minder angst, minder stress... en het is wel eens een oefening om dieje (soms sjtoeme) telefong wat vaker weg te leggen...* ik ben soms zo moe, vermoeid, uitgeput, in zak en as door dit ganse gebeuren. er komen veel prikkels op ons af hé, of als je alleen bent (ik kan mij dat niet voorstellen, maar toch) kan ik heel goed snappen dat je de muren op loopt... awel, dan wandel ik soms met 1 fles naar de glasbak (ik verstop die wel een beetje hahaha) - misschien wat belachelijk hé, maar zo kom ik toch eens buiten (want dat ligt moeilijk en ik weet dat dit bij velen zo is) én ik heb het gevoel toch iets nuttigs gedaan te hebben... en EIGENLIJK hé: we doen sowieso iets nuttigs: we blijven in ons kot! ik stuur graag kaartjes en zo op, dat weet je misschien, dus dat doe ik ook regelmatig en dan ga ik met 1 brief te voet naar de postbus. alles om maar eens buiten te geraken, terwijl ben ik ook eens een paar minuten alleen.* ik tjool veel rond in onze tuin (als je geen tuin hebt, hopelijk is er dan een park dichtbij?), ik trek veel onkruid uit (veel is waarschijnlijk relatief, maar kom, "weg is weg hé"), ik zit eens vijf minuten neer, ik lig eens op het gras gelijk een sneeuwengel maar dan anders, ik kijk naar de bijen in ons bijenhotel (volgeboekt dit jaar!) en ik tjool nog een beetje rond... * ik heb op dit uur mijn pyjama nog aan (het is 12u) en dat mag. Ties ging deze ochtend in bad en daarna deed hij weer zijn pyjama aan onder het motto 'dan moet ik die vanavond niet meer aandoen, mama' (hahaha). en soms sta ik op en dan doe ik ECHTE kleren aan :) en dat doet dan ook wel ne keer deugd en dan doe ik een zotte uitstap naar de bakker!* Google eens 'bingo quarantaine', 't zitten grappige tussen. of je kan er zelf eentje maken. of ook niet.* ik heb mijn nagels eens rood gelakt. vooral tegen het nagelbijten, maar kom. geen kat die ze zal bewonderen (behalve onze poezen Fons en Marie muhaha), maar ja dat is niet erg hé. teennagels kunnen ook. of ne keer komkommers op je ogen leggen. ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb standaard wallen onder mijn ogen. een wist-je-datje: aambeienzalf schijnt vree goed te werken. laat je 't mij ne keer weten?* ik ben hier maar wat aan 't lummelen hé, 't is omdat ik anders niet veel te vertellen heb, want ja, binnen blijven en al!* in 't geval je veel (kleur)potloden hebt: slijpen die handel, ik word daar rustig van.* het is ook wel het ideale moment om foto's te sorteren of nog beter: fotoboeken te maken (bedankt voor de tip, vriendinne, niet dat ik er al aan begonnen ben :))* vergeet de jarigen niet: een kaartje in je brievenbus krijgen is heerlijk retro en zoooo leuk.Bovenal: succes, take care.

Lees meer »

A little more conversation.

Ik ben alerter en meer aanwezig. Thuis. 't Is een beetje van moeten en per ongeluk, maar allee kom, tot daar. 't Moet ook wel altijd nog echt 'beluisterd' worden. Een paar fragmenten die in mijn hoofd blijven zinderen...

Lees meer »
Maart 2020

Plus tot de plusde.

Ik durf te zeggen dat dit crazy virus me op één of andere manier ook wel helpt. IK VOEL ME MINDER SCHULDIG over een aantal zaken. HOERA! Ik ben op dit moment al een uurtje op de laptop bezig en het is niet eens allemaal 'nuttig'. Ik ben op zoek naar een leuke zwemshort voor Tiesmans (ne mens mag al eens verlangen, hé), aangezien we dat niet in de winkelstraat kunnen doen, doe ik dat on-line. Daarbij wil ik wel lokaal en Belgisch kopen, dus het is wat zoekwerk. I like! (En ik voel me bijna niet schuldig zeg, stel je voor.)Kennen jullie 'Karels crypto' uit het dS weekblad? Shame on you indien 'nee'. Het is hier steeds een strijd over wie 'm deze week mag invullen, maar wat deed mijn machtig lief? Hij maakte er net een kopietje van, zodat we hem alletwee kunnen invullen :). Dit wordt me aangeboden, dus ik neem rustig de tijd om de cryptische omschrijvingen uit te dokteren. Echt, dit is een verademing voor mij. Het is een leerproces, 'komt dat tegen'!(Ik heb mindere periodes hoor, maar ik zit in een positieve floooow, dus laat ik dat ook maar eens uittypen! :o))Doordat mijn behandeling van de ene dag op de andere niet meer kon doorgaan (lees: van heel veel structuur naar NUL structuur) kreeg ik een slag in mijn gezicht. Wat me wel alerter maakte. Doordat ik heel veel tijd met de kinderen doorbreng, heb ik opgemerkt dat ik hun ideetjes meer oppik. We hebben een lijst gemaakt met dingen die we kunnen doen, die we nu mogen doen, helaas ook dingen die we natuurlijk ook moéten doen. Deze wordt nog af en toe aangevuld, veelal met ideeën van Fie en Ties.Op dit moment is Fie bezig met een 24-uren-challenge. In bad zitten. In een leeg bad voor de duidelijkheid. Op een ander moment ging ik het wegwimpelen, maar deze ochtend dacht ik: Waarom niet? Tijd zat! Ze zit daar dus al ACHT uren in :). Het broodnodige heeft ze bij zich, als ze naar het toilet moet geeft ze zichzelf 1 minuut, voor de grote boodschap 3 minuten (ik treed niet verder in detail). Doorzettingsvermogen heeft ze wel! Ze is een verslag aan 't schrijven met de voor- en nadelen van deze challenge. Ze heeft al een beetje stijve spieren... Jullie weten dat ik graag zorg voor mensen, voor mijn gezinnetje. Jullie weten ook dat ik dat soms een beetje te veel doe en mezelf vergeet. Maarrrrr nu moet ik me niet meer 'inhouden' zo, we moeten hier nu samen door, dus wat extra zorg is wel aan de orde, vind ik. De kinderen hebben nu veel minder opties doordat ze moeten thuis blijven, dus bepaalde regels worden opgeschort en consequentie is efkes een vree breed begrip. En ik denk ook echt wel aan mezelf, want ik weet dat ik het anders niet zal volhouden. Op fysiek en mentaal vlak. Het is geen optie om UIT te vallen, dus ik voel me verplicht om te doseren. De dagen dat ik er alleen voor sta zijn niet te onderschatten (understatement), maar er zit niet veel anders op. De kindjes en ikzelf gaan wel één keer per week naar mijn ouders. Zoals mijn moetie het zo schoon zei: 'wij zijn 1 gezin, hé!' (smelt) en zij komt ook af en toe langs. We raken elkaar niet aan, wat erg raar is. Ik zou ook niet weten hoe wij het hier anders zouden bolwerken. Mijn mama komt af en toe naar ons huis, meestal met een kant-en-klare maaltijd. Ik heb moeite met boodschappen doen en nu is het al helemaal om zeep. Ik ben niet meer in een winkel geweest sindsssss tja, ik weet het eigenlijk niet. Met angsten is het wel niet goed dat ze 'onderhouden' worden, maar kijk, dat zijn zorgen voor later...Zoals we wel al wisten, maar nu ook echt bevestigd zien: Ties, vijf jaar, kan zich enorm goed bezighouden! Doordat we veel bij mekaar zijn, pik ik heel veel op en dat is wel een mooie meerwaarde. Ik durf te zeggen dat hij echt een zangtalentje is. Gelukkig maar, want hij wil later zanger worden :). Hij blijft alleen zoooo luid als hij boos is. En wanneer is hij boos? Als er iemand boos op hem is. En wat gebeurt er in coronatijden? Ja, dan word je al eens boos hé, door zoveel samen te zijn. En Fie, grote zus, is een kei in antwoorden daarop en er dieper op ingaan (eye roll zoals zij dat doet), dus daar moet ik geen tekeningske bij maken. Een week later zijn ze wel iets zachter geworden, maar dat kan ook aan de vele aperitiefmomentjes en vieruurtjes liggen natuurlijk...Ik denk heel veel aan alle verschillende situaties die maar mogelijk zijn: eenzamen, twee ouders die van thuis uit werken, leerkrachten, co-ouderschappers, de meest kwetsbare mensen die dit er nog eens bovenop krijgen, de daklozen, alle zorgpersoneel, pakketjesrondbrengers, facteurs, de mensen die de moeilijkste beslissingen rond dit coronathema moeten nemen, de virologen, (kleine) zelfstandigen en ik vergeet er nog veel te veel, sorry daarvoor, maar: laat jullie niet klein makendit virus zal plots krakensolidariteit krijgt nu de tijden wordt stilaan de meerderheidvolhouden! XXX

Lees meer »

Bruine suiker.

Ja, schrik niet, ik heb gewoon een foto getrokken van een tekst die ik vorige maand schreef. Zo 'niet-Elke', maar kijk, het is goed om af en toe eens uit de comfortzone te treden :o). In de MaRe in Kortrijk volg ik onder andere de sessie woordkunsten. Op mijn lijf geschreven, als het ware. (figuurlijk muhaha) Ofwel schrijven we in groep of apart verder aan ons eigen herstelverhaal ofwel kiezen we gezamenlijk een thema waar we de week erop dan iets rond mee hebben. Dat kan iets uit Googleman zijne bibliotheek zijn, dat kan zelf geschreven of gedicht zijn, uit jouw eigen boekenverzameling mag natuurlijk ook (die geur!), eender wat. Ik geniet daar echt van, om daar een sessie bewust mee bezig te zijn, met woorden en alles erom heen. Ik vergeet namelijk vaak hoe erg ik verliefd ben op letters. Ik vergeet namelijk vaak tot altijd daar tijd voor vrij te maken, voor mezelf. Ik geloof nog steeds erg de gedachte dat dat 'not done' is. Als ik alleen thuis ben, dan kruip ik vaak in bed: geen schuldgevoel, geen gedachten, meer slaap = altijd welkom. (Ik negeer even de bijwerkingen achteraf, maar goed.) Het komt op die momenten niet eens in me óp om iets voor mezelf te doen. Soit, goeie sessie dus voor mij. Ook al voel ik me er slecht bij dat die vaneigens op een woensdagnamiddag valt, dan is er geen school en al en P. werkt sowieso iédere woensdag en al, dus de kindjes kunnen nooit bij ons terecht en ...Het thema van een paar weken geleden was: een recept. Eten, voedsel, een natje en een droogje, een appeke zo je wil. Zes dagen later had ik nog niets op papier of in mijn hoofd. Zeven dagen later 's morgens om 7u22 op de bus richting Kortrijk ook nog niet. Mijn gedachten waren bij - UITERAARD - mijn kleine zus en nog kleinere pagadder die zich bij onze familie komen voegen is. Ooooh familie, wat kan ik daarover nadenken en doordenken en analyseren en bedenken en mijmeren. En toen viel het mij te binnen waarover ik het vijf uren later wilde hebben. En ik begon te typen op de bus. Tokkelen op mijn gsm feitelijk (ik doe dat eigenlijk niet graag, maar ik ben aan 't sparen voor een laptop die geen kilo's weegt om iedere dag mee te nemen, dit volledig terzijde natuurlijk). En jepla, in één vloeiende, smeuïge beweging beschreef ik met mijn gekende cadans een #elkerijmt.

Lees meer »

Koekenautomaat.

Dat het lastig was, dat voelde ik meteen. Dat het nog lastig ging worden, dat kon ik wel raden. Dat het zo lastig ging blijven, daar durfde ik nooit aan denken. De laatste weken loop ik ongelooflijk gestresseerd rond, ik heb last van druk op mijn borstkas, hartkloppingen. Hoofdpijn en migraine wisselen elkaar af zoals de weersomstandigheden dat tegenwoordig doen. Ik ben prikkelbaar en grumpy - ik ben altijd al positief ingesteld geweest, dus het klopt niet met wie ik ben. I know, zo op den tjool zijn en positief ingesteld zijn, het klinkt raar. Ik kan op zich wel raden waar dit allemaal om draait. Februari was 'gene topper'. We maakten in deze maand kennis met de begin- én eindfase van een leven. Verslingerd van de ene emotie in de andere emotie. En we weten allemaal dat emoties niet mijn sterkste kant zijn :). Daarnaast wil ik bepaalde stappen zetten, maar het is niet eenvoudig om dat te doen. Administratief en praktisch gezien alleen al. Ik voel me zoals die keer dat ik een Balisto (zo'n chocoladegranenachtige reep) wilde kopen in een automaat, mijn geld er in stak, de Balisto vooruit kwam, ik reeds verlekkerd op mijn hurkje ging zitten om 'm te grijpen en toen zag dat de Balisto blijven steken was. Kijk hé, nu koop ik nooit iets in een automaat uit schrik om dat tegen te komen. Ik was echter half verslunst van de honger en dan dit. Ik kies dan nog het meest gezonde koekske uit de rayon, hé! TYPISCH ik. Dat zakske chips ging waarschijnlijk niet vast zitten :o). No way dat ik dat ooit nog eens zal proberen. Ik hang als het ware te bengelen gelijk diene sjtoeme Balisto. Ik wil feitelijk gewoon uithuilen op iemand zijn dierbare schouder, maar het lukt me niet. Ha nee, ik bengel en slinger gewoon van de ene naar de andere kant. Het ding is dat ik niets kan forceren, minder keuze heb dan vroeger en als ik dan éindelijk beslis... Ik heb ooit nog eens op zo'n automaat geramd met mijn linkerschouder. Twee vaststellingen: 1, dat deed heel veel pijn en 2, mijn koeken met combinatie D4 waren de trillingen niet eens gewarig vermoed ik. Ik meen mij te herinneren dat ze zelfs dieper den automaat in gingen, maar dat kan een toegevoegde herinnering zijn :). Er is hier niemand mee gebaat. Integendeel, ik zou diegene moeten zijn die de winkel leeg koopt aan koekjes en ze allemaal één voor één zou uitdelen. Dit klopt niet. Dit wil ik niet. Ik fret mijn eigen nagels op in plaats van de koekjes. Ik wil het anders, natuurlijk wil ik het anders! Laat mij gewoon binnen in de winkel. Of in de fabriek die zo'n automaten maakt.Ik kom al van te ver om nu 'tegen' gewerkt te worden. Ik heb geen flauw idee tegen wie ik bezig ben nu, maar... oh hell... Morgen een nieuwe week. Morgen kan alles anders zijn. Ik ben niet alleen. Ook dit gaat weer over. (Ik vertel mezelf gewoon wat theorie uit mijn cursussen hoor, maar ja, 't schijnt dat ze gelijk hebben, hé! :))Ik ga nu onze Collect & Go voor de komende week opstellen, zie. Raad eens wat ik altijd als eerste aan klik? Tip: 't is niet in 't assortiment van 'groenten & fruit' :)).

Lees meer »
Februari 2020

't Is nie van ...

't is nie van nie willenmet toegeknepen billenkopje onder te gaantelkens van voren af aan 't is van proberenom te lerenboven te blijvenen echt willen drijvenmet wat peper en zoutietwat minder koudhier en daar een boeizorgt voor wat minder geknoeieen ode aan mijn roeispanendie me helpen een weg te banenniet tot ziens, zware dobbersik zwem weg van jullie, tobberstot nooit meer, zij die me loslietendes te dichter, zij die mee verdrietenzij die mee lachen, zij die blijvensamen kunnen we de zee herschrijvenXXX

Lees meer »

Sprong.

Deze ochtend sloot ik een hoofdstukje af. Een tiental maanden lang kon ik de maandagochtend rekenen op Bianca. Ze hielp me met praktische zaken zoals het beheer van mijn medicatie, ze hielp me met emotionele vragen, ze hielp me met de kindjes. Ze hielp me.Toen de reguliere geestelijke gezondheidszorg me in de steek liet vorig jaar, heb ik het internet afgeschuimd om hulp. De gesloten instelling liet me op ontslag gaan van het ene moment op het andere, terwijl ik nog in crisis was. Vorig jaar, februari. Ik kon niet terecht op de gewone afdeling die ik zo goed kende, want dat paste niet meer in het kader van het ziekenhuis. Ik mocht eventueel na twee weken thuis zijn wel dagtherapie volgen op voorwaarde (!) dat ik op intake ging in het Heilig Hart te Ieper. Ik weigerde mezelf nog te laten opnemen, ik wilde niet nog eens van mijn gezin afgescheurd worden. Indien het nodig was, zou ik het wel doen natuurlijk, maar... Net op tijd liet De MaRe in april weten dat ik op nummer 1 stond op hun wachtlijst en binnen een kleine maand er terecht zou kunnen. De keuze was moeilijk, maar ik sprong. Ik had tenslotte acht maanden gewacht voor een plaatsje daar. Het leek me beter te kiezen voor structuur en mijn gezin i.p.v. another ziekenhuisverhaal.Ter overbrugging deed ik beroep op de mobiele crisisdienst, maar ik had daar geen recht op: het overbruggen van een periode, dat 'doen ze niet'. Ik raadpleegde het mobiele team uit Menen, maar daar kwam ik op een ellenlange wachtlijst. Uiteindelijk hielp Google me nog het best en na het lezen van tientallen instanties, bleef dit me het meeste bij:"Onze verzorgenden bieden psychosociale ondersteuning tijdens emotionele of moeilijke momenten. Gezinszorg omvat ook ondersteuning bij de opvoeding van en de zorg voor je kinderen (hulp bij wassen, aankleden, eten, naar school brengen, huiswerk,…). Onze verzorgenden kunnen je ook ondersteunen met je administratie en gezinsbudget, sociale contacten, ontspannende activiteiten, mobiliteitsproblemen, revalidatie en therapietrouw. Op het vlak van preventie vangen onze verzorgenden signalen van problemen of crisissituaties op en staan ze je bij in moeilijke momenten."Familiehulp. Ik had eindelijk een intake te pakken, er kwam iemand op bezoek die naar mijn verhaal wilde luisteren. Twee weken later kreeg ik telefoon dat ze een verzorgende hadden gevonden. Ik weet nog dat ze zei 'ik weet zeker dat deze vrouw bij jou zal passen'. En ze kreeg gelijk! Ik wil dit neerschrijven als tip. Het ergste gevoel dat je kunt hebben is immers onbegrip. Dat hakt er in, dat kan ik jullie wel zeggen. Ik ben blij dat ik dit hoofdstukje mooi heb kunnen afronden, daarnet, tijdens ons laatste gesprek. We hadden een grote gemeenschappelijke deler: boeken. En het halen van essenties uit die boeken. Wat er voor jou helpt. Dat is belangrijk.Het feit dat ik vele hulpverlening niet schoon heb kunnen afronden, blijft plakken. Dat weegt en doet pijn. Liefhebben is voor mij een evidentie, maar loslaten is en blijft ne hele moeilijken! Content dat het op dit vlak mooi gelukt is...Als afsluiter liet Bianca me deze quote lezen:

Lees meer »
Januari 2020

Koediekoedie.

OW EM DZJIE, ik besef plots dat het overmorgen al februari is. Alweer een nieuwe maand! Tempus fugit, zoals mijn nonkel dat altijd zegt (en me heimwee naar die dode taal doet krijgen). Februari 2020 lag nochtans ooit zo ver, maar kijk, 't is gebeurd: de maand waarin mijn ouders er een kleinkindje bij krijgen. Ik denk dat ik dat nu ongeveer wel al mag uitschreeuwen: mijn kleine zus draagt al 'efkes' een kleine baby. Mijn kleine zus is niet meer zo klein...Ik wil haar en de toekomstige papa wel even bedanken eigenlijk, voor mijn perfecte focus in mindere dagen. Ik kan dromen over dat kleine mensje en het katapulteert me soms ook terug naar 2008... of 2014 natuurlijk... Vooral in 2008 dan: wat weet je toch bitter weinig over het ouderschap op voorhand? Dat is ergens wel logisch natuurlijk, maar toch :). Er zijn zoveel dingen die niemand je vertelt of zegt. Ik denk wel oprecht dat dit elf jaar later al anders is, maarrrrrr voor de zekerheid heb ik toch zitten nadenken (ahja, what else to do :)) wat je beter wél weet als gloednieuwe moeke en vake. 

Lees meer »

De dagen.

Maandag.Een gesprek met mijn HO (HerstelOndersteuner, vroeger IB - Individueel Begeleider; wat een benamingen, hé) bracht me maandagnamiddag tot enorm veel inzichten. Ik zag het licht en zoveel puntjes erbij en ik kon ze niet allemaal benoemen zelfs dus puntje puntje puntje! Ik vertelde over Otto-Jan Ham waarin ik me zo herken n.a.v. zijn interview in de Humo (en zijn show waar ik al eens over schreef, denk ik, of schreef ik het in mijn hoofd?). Alsook Luc De Vos n.a.v. het boek VOS dat ik aan het lezen ben. Zo wandelde ik die maandagmiddag nog van het station naar de MaRe, al lezend, omdat ik niet kon stoppen. Gelukkig ken ik de baan nu wel blindelings :). In VOS reconstrueert Leon Verdonschot het leven van onzen Gentse volksvriend aan de hand van talloze interviews met (jeugd)vrienden, familieleden, muzikanten en bewonderaars. Daarmee creëert hij een bijzonder intiem portret van een getroebleerde held die veel te vroeg gestorven is. Ook in hem zie ik zoveel gelijkenissen en dat helpt me alleen maar.Dinsdag. P. is gesneuveld en ik voel me 'de sterke' in huis. Ik ga flink naar Kortrijk waarna hij me staat op te wachten in de auto. We overwegen beiden een dutje te doen in de auto, omdat we twee uur later samen een afspraak hebben bij 'onze' psychologe. Toch maar naar huis gereden, waar we samen in de zetel tukten tot de wekker ging (die we gelukkig ingesteld hadden :)). We hadden uiteindelijk een schoon gesprek, we zullen er geraken, wij twee, het is en blijft liefde. Een weg te gaan natuurlijk, maar daar 'freak' ik voorlopig nog niet op. Stap voor stap; er zijn nu eenmaal heel veel factoren die ervoor zorgden dat de zaken niet lopen zoals we het zelf (zouden) willen. Het is heel confronterend, want ik denk ook soms van 'serieus, ik volg écht wel al genoeg therapie en van gebabbel en van werken aan mezelf', maar mijn liefje staat op mijn nummer één! So go with the jojo! (ofsow!)Woensdag.Mo man toch. Is dat hier de griep of wa!? Migraine maakt me met harde hand wakker. Ik tjaffel naar beneden (why oh why slapen wij op de zolder) en zoek me zot naar mijn noodmedicatie. Ik verspreid die overal, omdat dat handig is, euh, of ook niet dus. Op het toilet probeer ik een beetje te snikken, alles doet pijn, mijn lijf is zo zo moe. Mijn hoofd is zo zo zwaar. Het blijft bij proberen en gevoelloos doe ik wat ik moet doen, ik kan en mag niet bij de pakken blijven zitten. Het idee dat ik 's avonds een half uur voor mezelf zal hebben, een half uur stilte in huis, sterkt me enigszins waardoor ik om 9u toch miraculeus in de sessie 'Denken over denken' zit. Ik denk dat ik niet veel heb kunnen denken. Ik neem mezelf voor de laatste sessie om 14u35 te skippen en tijd voor mezelf te nemen, want dat mag als je een slechte dag hebt. Het is me niet gelukt, ik heb het niet gedurfd om dat uit te spreken, maar goed. 't Is gepasseerd. 's Avonds zweef ik tussen slapen, depressief wezen, wanhoop, indommelen, opstaan (want P. is misselijk en dat is tenminste een 'echte ziekte'). Samen strompelen we ons bed in. We proberen nog een aflevering van Brain man te bekijken, maar rara, hoe lang hebben we dat volgehouden :). Dat is trouwens een aanrader, dit Canvas programma!Donderdag.Ik weet het niet meer eigenlijk. 't Is weg. Veel nekpijn en verkramping. Het zijn duidelijke signalen, maar wat moet ik ermee. Zaterdag een afspraak met de psychiater hou ik mezelf voor. Als ik daar geraak, dan komt alles goed. Doorbijten, Vansleuven! 's Avonds is het beter. Samen met de kindjes bereiden we de vrijdagochtend voor... P. zijn verjaardag! Het lukt me te focussen en mee te gaan in het enthousiasme van Fie en Ties.Voor P. ga ik 's avonds nog mee naar het dorpscafé (haha ik weet het, maar hoe zeg je dat anders!), in de straat verderop, hij nodigde wat vrienden uit. Liever kruip ik in bed en wentel me in mijn zachte dekbed en zelfmedelijden (af en toe mag dat eens?) - alhoewel, het wentelen loopt meestal meteen over in maffen. Eens ik er ben, onder onze dichte vrienden voel ik me best goed. Ik lach veel, tot tranen toe, ik zie P. blinken in zijn vel, het is okee. Ik vertrek als eerste naar huis, ook al wil ik niet, maar ik gebruikte mijn hersenen.Vrijdag.Een hele mooie, zachte, verwarmende ochtend. Een duw in de rug voor ons viertjes, denk ik. Uiteindelijk begint iedereen nét op tijd aan de orde van de dag. Vrijdag is best nog een zware therapiedag, daar bovenop eindigen we met het kuisen van de living, keuken, garage, gang, toiletten, enz. Eén voordeel: het weekend lacht je toe als je de deur van de MaRe achter je kan dicht trekken. Er roept nog iemand: 'Salaa, tot maandag!' En ik antwoord: 'Salaa! Tomaat!' (Ahahaha, smitten, hé.) Ja, de vrijdag ben ik altijd een beetje hyper, maar positief hyper! Zo van 'toepiedoepiedoe' (ja, zeg dit gerust eens luidop :)). De jarige vertrekt nog om een stapje in de wijde wereld te zetten. Oooh, wat ga ik graag mee, maar mijn lijf en hoofd kan dat op dit moment niet aan. Dit is wat het is. Komt het nog terug? Ik weet het niet. En geloof me: ik ga enorm graag op café, onder 't volk, leute maken, mij erin smijten. Aanvaarden? ('zever, gezever' kan ik alleen maar denken) Met Ties kijk ik Peppa Pig en met Fie kijk ik naar Thuis, na deze week het perfecte niveau :).Zaterdag. Om drie uur 's nachts word ik wakker door de pijn, ik ga even naar beneden, twijfel of ik medicatie zou nemen, maar ik heb geen lenzen of bril aan, dus ik laat het maar. Ik stuur nog een berichtje naar de feestvierder, maar hij had het duidelijk te druk. 't Is 'm gegund! 's Morgens word ik wakker gemaakt door zachte, kleine handjes. De grotere handen hebben nog tien minuten om op tijd in de notenleer te geraken, maar ze heeft dat toch maar flink gedaan. Ikzelf doe te veel in het huishouden, een beetje vanalles, maar ook een beetje vanalles niet. Alledrie hebben we een 'afspraak' en nog net op tijd denk ik aan middageten. Ik vrees dat de kinderen dit al gewoon zijn van hun mama. Gelukkig is er nog voor elk een boterham en voor mij een yoghurt.Nu wacht ik op mijn vriendin die me naar mijn psychiater zal brengen. Zo zo lief en dankbaar vind ik dat, ik heb niet eens zoooo veel stress :o). Ik hoop op een deugddoend gesprek. Daarna zal Peter ook ongeveer thuis komen en dan zijn we weer met ons viertjes... de basis. Mijn basis. Verder hoef ik nog niet te denken. Hoe was jullie week?

Lees meer »

Sleutelblog.

Ik kijk naar mijn sleutels en vind mezelf plots zo'n zielig pateetje. Momenteel - welja, goed, de laatste twee jaren - hangt er maar één sleutel meer aan mijn sleutelbos. Een sleutelboom, zou je kunnen zeggen, moesten er geen zestien sleuteltakken bij hangen. Ik overdrijf, we hebben het over zes sleutelhangers. Een paar weken geleden in de sessie Loslaten kregen we een oefening. We moesten onze sleutels uithalen en voor ons leggen. Voor elke sleutel moest je een monster benoemen. 'IDEAAL!' riep ik in de groep. 'Ik heb maar één sleutel, dus slechts één monster.' Helaas, de therapeute was niet akkoord, ik mocht er mijn sleutelhangers bij rekenen. (Ja, ik ben extravert en roep al eens :) - daar wil ik ook nog eens over schrijven.) In de MaRe bedoelen ze met monsters de gedachten die je hebt, die ervoor zorgen dat je blokkeert op bepaalde - of meerdere (of alle) vlakken, domeinen in je leven. Het klinkt misschien wat verhaaltjesachtig, maar het is voor mij best helpend. Een paar van mijn monsters zijn: 'ik ben niet de moeite waard' (dit is de grootste, denk ik), 'je zal blijven falen', 'ik stel iedereen teleur', 'ik ben niet goed genoeg voor mijn gezin', 'je zal nooit meer kunnen mee draaien met alles en iedereen' enz. Zestien sleutelhangers zouden zestien monsters worden, helaas. Die zitten op mijn schouder, bijna altijd. Ik word ermee wakker en ik ga ermee gaan slapen. En nee, het zijn geen bedwantsen (niet googelen trouwens, en zeker niet naar de afbeeldingen kijken, ooow maaai goood)!Nu goed. We willen van die monsters af, echt, ze zijn vergelijkbaar met etterpuisten waarvan de etter er net uit komt. Als de ene wat aan het genezen is, is er al wel een andere aan het rijpen. (Clearasil helpt niet, haha, ken je dat nog!?) Meestal zijn ze met velen. Dat weegt. Voor iedere sleutel(hanger) een monster. Weg ermee. Zo gezegd, zo gedaan. De therapeute nam al onze sleutelbossen weg. Het voelde warempel iets lichter. De sessie liep op zijn eind, tijd om naar huis te gaan.

Lees meer »
December 2019

2.0.1.9.

Ik vloek niet, maar moest ik het doen, dan doe ik dat vooral bovenal op en naar het jaar tweeduizendnegentien. Ik haat je. Toen het jaar ervoor ten einde liep, hoopte ik gewoon op een beter jaar. Je hoefde niet eens veel moeite te doen, 'want erger kon niet'. Toch? Niet dat ik het jaar zelf kan 'blamen', maar ik heb een zondebok nodig, anders schiet ik op de pianist, zijnde mezelf.Zijnde mezelf. Als het van mezelf, puur van mezelf geweest was, al dit, dan was het voor mij driehonderd dagen geleden gestopt. De pijn, de verkramping, de holheid van het leven, de rauwheid van mijn innerlijke tranen, de onvoorwaardelijke liefde die plots niet meer zo onvoorwaardelijk bleek, maar te veel energie begon te kosten. Het leven.Het is niet zo geëindigd en ik heb mijn best gedaan om er door te geraken. Waardoor, dat kan ik niet eens uitleggen. Ik wil wel proberen opsommen wat ik allemaal geprobeerd heb in dit afgelopen jaar.* uur per uur, dag per dag leven* beseffen dat 'dit' het is, mét demonen* iedere dag opnieuw ontdekken dat mijn ogen terug open gaan* mijn liefje niet te veel aanklampen, mijn eigen weg zoeken* mijn kindjes, mijn lieve lieve schone mooie kindjes durven graag zien, zonder het 'als negatief' te beschouwen* mijn ouders loslaten* aanvaarden dat iedereen wel eens iemand teleurstelt, als je dat nu wilt of niet* opmerkingen negeren dat ik beter zou gaan werken* keuzes maken die geen keuzes zijn* op reis gaan, naar de zon, ook al is dat niet 'verdiend'* durven angst te voelen, damn you, angst voor de angst* twee kittens in huis halen en ze 'opvoeden' (half gelukt :))* schrijven tegen de sterren op* aanvaarden dat medicatie nu efkes (haha, efkes) moet* onder ogen zien dat mijn gezin lijdt onder onze gezinssituatie - door mijn toedoen* leven met de drang mezelf pijn te doen* leren dat angsten natuurlijk zijn, alleen moet ik wel niet overdrijven natuurlijk* omgaan met verlies, verwerken van verlies die al jaren oud is* kinderen worden groter en ouder, laat het los, Vansleuven* het oprichten van een vzw voor lotgenoten - 't is nog gelukt ook* ontdekken dat ik vriendschappen kan aan gaan zonder angst* ontdekken dat je vriendschappen kan verliezen, hoe hard je ook je best doet* aanvaarden aanvaarden aanvaarden* de pijn leren ondergaan, maar er anders mee om gaan* kamperen out of the blue, we kunnen het nog steeds uitstekend met ons viertjes* over ons viertjes: leren focussen op ons gezin, liefde proberen voelen* durven de voordeur uit te gaan, nee, niet iedereen staart en haat* stoppen met afvragen waarom ik op deze wereldbol ben * het zorgen voor kan je delen* onze - mijn - kinderwens afronden, hashtag onsviertjes* niet alleen vanbinnen huilen, maar ook langs de buitenkant. er is nog werk aan* doorzetten, doordoen, gewoon doen* graag zien, maar niet overdrijven, maar wel graag zien* opnieuw leren eten, regelmatig* inzien dat ik niet alleen een 'labiel vromins' ben (die term gebruik ik expres hoor ;))* shoppen uit troost binnen de perken houden* niet flippen bij iedere stap die Fie en/of Ties zetten :o) moeilijk...* iedere dag opstaan, iedere dag opnieuw* durven graag zien* dankbaar zijn, maar eerlijk waar, dat ben ik steeds geweest!Ik merk dat ik kan blijven doorgaan, maar sinds kort durf ik al ietwat vooruit te kijken: laat ons dat dan ook een heel klein beetje doen... 2020 wordt een jaar met baby's. Ik ben toevallig dol op baby's en ik zal ze in mijn hart sluiten alsof het de mijne zijn. In proportie hoor, gene paniek! Sowieso zal ik de MaRe dit jaar afronden, de doelstelling voor op het einde van mijn traject is nog niet helemaal helder, maar als dat vier uren extra vrijwilligerswerk is, dan ga ik dat proberen te aanvaarden. Sowieso zal ik alles geven wat ik in mij heb.Ik wil prioriteiten kunnen stellen, nog niet één van mijn specialiteiten. Mijn topprioriteit ken ik wel al: P., mijn lief, grote jeugdliefde forever, liefje graag zien is niet moeilijk, maar hem helemaal dicht bij mij kunnen toelaten is een grens die wazig is. De liefde is groot genoeg, maar de angst is dat echter ook om ikweetniet welke reden. Die zwarte kronkels rond m'n ruggengraat, weet je wel.Ik zal proberen om te blijven schrijven. Mijn droom is een boek schrijven en uitgeven. (hahaha, roept mijn hoofd, dat kan je niet!)Proberen om te leren, zei mijn dochter ooit. De vijfjarige zoon heeft dit ook al een paar keer gezegd. Daar zit zo veel waarheid in!Ik wens jullie allemaal een zacht, lichtjes sprankelend en vooral gezond 2020 toe. Bedankt voor de steun, het geloof in mij, de reacties, de schouderklopjes, het lezen van mijn soms warrige schrijfsels. Nu moet ik even gaan kijken wat ik vanavond zal aandoen, want "ik heb niets om aan te doen"!X X X

Lees meer »

Prior.

Dat is toch saai dat je niet meer weet wanneer je postkaartje precies zal toekomen, nie? Een non prior postzegel belooft een levering binnen maximaal drie werkdagen. Dat kan dus morgen zijn, overmorgen of overovermorgen (zo zeg je dat als kind, hé :) allé ja, ik zeg dat nog altijd eigenlijk). Ik stuur nogal graag kaartjes, maar bij een verjaardag is dat nu wel lastig. Stuur ik het vandaag al op als iemand komende vrijdag jarig is? Als hij of zij het dan morgen krijgt, dan is dat zo SAAI. Helemaal perfect zou zijn dat het op de geboortedag toekomt: opstaan (met eventueel een ontbijt op bed achter de kiezen), de bus ledigen (als je tenminste tot de middag maft, haha!) en er zit van die échte post in de brievenbus, op jouw naam. En geen ik-zeg-maar-iets een A4 envelop van de Colruyt van ne kilogram. Of een cadeaubon om te shoppe shoppe shoppe met kleine lettertjes 'bij aankoop van minstens 125 euroots'.

Lees meer »

Alarm. Alarm.

Ik durf al eens te flippen. Alsof alles door mijn vingers lijkt te glippen. Of ik een stukske van mijn angstsluier wil tippen?

Lees meer »
November 2019

't Passeert.

Mijn gedachten van de laatste dagen...   mijn hersentrein zit weer vol!- ik moet bijna altijd huilen als ik naar Het Zesde Metaal luister, die teksten jong... hun nieuwe album heet SKEPSELS, geniaal toch. (ja, dit is een cadeautip)

Lees meer »

Trouw.Rouw.Touw.

Rouw is als een touw waarvan ik bang ben het ontrouw te zijn. Het blijft aanslepen, dat touw, ik weet niet goed hoe het vast te houden. Of hoe ik het kan begeleiden of gewoon zachtjes rond mijn pols kan draaien, altijd dicht bij mij. Zoals jullie weten weet ik nooit op voorhand waar mijn schrijfsel naartoe zal gaan, ik voel alleen een drang tot vertellen, maar ik heb ergens het gevoel dat het wat wordt waar ik nog nooit over gesproken heb. Ik sta heel dicht bij mijn ouders. Dat is steeds zo geweest. In mijn hoofd echter heb ik hen al vaak teleurgesteld, voor mij voelt dit zo aan. Hoewel ze me het al anders verteld hebben. Ik streef ernaar hen zo min mogelijk teleur te stellen, dat is daaruit voort gegroeid. Dat denk ik dan, hé. Mijn ouders hebben ook ouders. Natuurlijk, iedereen heeft ouders. Sinds ik geen grootouders meer heb, is dit gevoel alleen maar feller geworden. Mijn ouders zijn de enige generatie 'boven' mij. Ik vind dat echt ontzettend eng. Echt. Zo. Eng. Mijn mama is best vroeg haar ouders verloren. Mijn papa, zijn mama... kan het dat je iemand mist die je nooit gekend hebt? Dat het aanvoelt alsof het verdriet daarover helemaal vast zit?Ik heb zin om heel diep te gaan graven en te schrijven, maar ik ga dit niet doen nu. Het gaat ook niet alleen maar om 'mijn zaken'. P. is gaan werken en gelukkig besef ik nu goed genoeg dat ik zo'n dingen ook beter niet doe als hij niet bereikbaar is. Waar ik mee zit: het is alsof ik nog steeds dien te rouwen om de grootmoeder die ik nooit mogen kennen heb. Zij ploeterde door dezelfde kwetsbare modder. Wat had ik graag eens met haar van gedachten gewisseld. Ik mis iemand die ik nooit gekend heb. Is het raar dat ik me zo verbonden voel met haar? Zij werd heel onverwachts uit het leven weg gerukt, als jonge mama. Is het daardoor dat ik de zorgen van mijn ouders het liefst van al op mijn eigen schouders wilde dragen vroeger? Of nog altijd? Dat ik mijn papa als het ware mee wil helpen dragen in... Ik weet het, dat ik niet de teleurstellende dochter was zoals ik het in mijn hoofd heb, maar ik zit voortdurend met het gevoel dat ik zaken moet 'recht'zetten. Dat ik evenwichtiger had moeten zijn als kind. Daar is het te laat voor natuurlijk, mijn mama beaamde dat gevoel ook niet toen ik het eens benoemde, maar ik blijf er mee zitten. Wie ben ik om dan al zo lang ikweetnietwat te doen. Dezer dagen, dezer maanden. Ik weet het, ik hang nog altijd heel erg in de verleden tijd, maar ik probeer het echt. Loslaten, doordoen, een plaatsje geven, maar ik ben zo enorm slecht in verdriet verwerken, die brokke zit echt in mijn keel op slechte dagen. Misselijkheid troef. Ik ben een mama! Holy fuzz, ik ben OOK een mama en die verantwoordelijkheid kan me zwaar wegen. Een rol die ik zooo goed wil doen, want wat als...1 november is gepasseerd en het was de eerste keer dat we gewoon thuis waren. Dat heeft me achteraf gezien misschien toch niet zo'n deugd gedaan. Ik tjoolde letterlijk rond met al de doodsbriefjes die ik in mijn bezit heb. En echt, het zijn er een heleboel. En echt, ik geraak er niet om dat te verwerken. 2015, welk strontjaar was dat eigenlijk!? En toen kwam 2016... en en en... (ik moet efkes op mijn ademhaling letten). 't Ding is: wij hebben onze bureau beneden laten verbouwen met veel opbergruimte en inbouwkasten en zo (mijn boeken!) en ik weet nu niet meer waar naartoe met mijn fotootjes en hartjes en kaarsjes. Ik had zo een hoekje waar ik troost uit haalde en van waaruit ik ook mijn liefde verstuurde. Dat is alweer een eind geleden en sindsdien vind ik geen juist plekje in huis. 'Doe maar, hoor, ergens' zei P. me, maar het past precies nergens. Dat zit in mijn hoofd waarschijnlijk, er zijn wel plaatsjes her en der, maar het rijmt voor mij nog niet samen. Ik heb 't blijkbaar wel nodig, een hoekje om aan de dierbaren te denken die er niet meer zijn, de dierbaren die wat hartjes en kaarsjes kunnen gebruiken  of ... Dat is nu wel duidelijk, dus ik moet daar eens werk van maken.Ik ga kaarsjes aansteken, zie, het is het enige wat me hierin wat rustiger kan maken. Stil staan bij. Ik zet ze nu voorlopig overal wat rond, de kaarsen. De afscheidskaartjes houd ik wel samen, misschien vinden ze dat wel fijn. Ik denk aan de ouders van mijn ouders; mijn meter en mijn peter. Ik denk aan mijn buurmeisje, ik denk aan mijn neef met de mooie naam, ik denk aan mijn tante, de guitige jongen die piepjong zal blijven, de man waarvan ik niets meer hoor en ik het ergste denk. Ik denk aan de lege plaats tussen mijn mama's vriendinnen, de oma van een beste vriendin, Johan die ook zoveel boeken las, de papa van mijn ex-liefje, ik denk ook aan de beste en warmste radiostem ooit. Ik denk aan Lucas uit onze wijk waar mijn mama zoveel zorg en tijd aan besteed heeft en het verlies van P. zijn mémé dat ik van heel dichtbij meemaakte. Ik denk aan ... en dan denk ik aan wat het moet zijn voor al diegene die er veel dichter bij staan. Als partner van bijvoorbeeld, als ouder een kind verliezen, je beste vriendin verliezen. Dan mag ik mijn pollekes kussen, I know. En toch. Hartjes aan al degene die het kunnen gebruiken. Ik heb een heel grote voorraad in onze kelder staan, echt waar. Mijn hart wordt er daardoor niet kleiner op! Mijn kaarsjes daarentegen...

Lees meer »
Oktober 2019

Achterbank.

'Vier!' zeiden we al lachend, als onze omgeving zich afvroeg hoeveel kinderen we later wilden. Met Fie erbij, zagen we dat zelfs nog altijd zitten ;o)! 'Wacht maar tot je er eentje hebt!' 'Dat zeggen jullie nu, ha!' Jullie kennen dat wel, van die uitspraken. Ik heb ze waarschijnlijk zelf ook nog gedeeld met vriendinnen. Je weet niet waar je aan begint, hé? Het geldt voor zoveel zaken: als je er zelf niet middenin zit of gezeten hebt (niet dat er veel zitten bij komt kijken, ahaha) kan je je amper de impact ervan inbeelden. Ik heb altijd van een volle achterbank in den auto gedroomd. Drie op een rij. Zo was ik het ook gewoon: ikzelf in het midden, mijn kleine zus en grote broer naast mij. In mijn hoofd, want ik weet ook dat ik veel tegen het raam plakte en zelf liedjes verzon (waarvan ik de teksten me helaas nog herinner :o)). Nog altijd zit ik graag in het midden op de achterbank van iemands auto. Het heeft iets vertrouwds. Nochtans haaks op mijn sociale fobieën, maar de uitzondering bevestigt de regel zeker? 'Gesandwicht' zitten, ik hou er van :).Ik ben al altijd dol geweest op kinderen, dat ook. Als leidster in de Chiro voelde ik me op mijn best. Kinderen kunnen zo onbezorgd zijn. Tegelijk staan ze ook heel erg stil bij de feiten, ze dromen nog niet te ver. Ze luisteren goed, als je op de juiste manier de aandacht vraagt én geeft. Kinderen zijn kinderen en ze kunnen me ontwapenen. In de jeugdbeweging vond ik het speelse heel belangrijk, ook bij de oudere afdelingen; daarnaast het triggeren van hun leergierigheid via bepaalde thema's. OW reken maar van YEZ, ik ben een player én een nerd :).Kinderen vertrouwen op jou. Kinderen houden van jou, no matter what. 'Vrede', zeiden wij als kind na een ruzie, compleet met handje schudden en al.Ik denk dat ik een moederwens HAD. Ik weet het niet. We hebben het niet zelf kunnen kiezen. Ik weet wel zeker dat ik er zeker van was dat ik later mama zou worden. De echte moederwens was nog niet gelanceerd gewoon. Ik bedoel maar...Vanuit het niets. Op een dag. Zonder enige waarschuwing. Plotseling. Bleek. Ik. Zwanger. Te. Zijn. En ik was nog leidster van de Chiro; bij de Spikkels: gastjes van het eerste en tweede leerjaar. Ik speelde zelf nog zo veel en ... maar P. en ik waren samen één en we zijn er vollenbak voor gegaan. Ongepland, maar uiteindelijk heel erg gewenst! Neemt niet weg dat ik nog jong was, me vooral ook zo voelde. Holy fuzz, zo jong. Dat kan je merken aan het leeftijdsverschil tussen Fie en Ties bijvoorbeeld. Voor numéro deux wilde ik er echt klaar voor zijn. Hoewel je daar niet klaar voor kunt zijn, dat weet ik (nu) ook. Je snapt het denk ik wel. We waren nog zo jong, moesten een toekomst zien uit te bouwen, de juiste job vinden, want we hadden niet veel startgeld en te koppig om daarvoor hulp in te schakelen. Ik was ziek en kon niet werken, P. studeerde net af. En toch. Plots is het vier à vijf jaar later, maar gelukkig was het redelijk meteen gank :). Wat een prachttijd, grote zus Fie, mini Tiesmans. Plots ben je een gezin van vier! Twee jongens, twee meisjes. De term 'ons viertjes' is er eentje die veel valt bij ons thuis. We zijn een teampje, samen kunnen we meer aan.Een tweede kindje verwachtende, dan dachten wij ook al eens voorzichtig aan een derde kindje. P. en ik waren het erover eens dat we daar niet te lang mee wilden wachten. Eens Ties goed en wel op eigen benen stond (letterlijk)... gaan met die banaan (ok, dat klinkt fout)! Het was verwarrend, want ik werd niet meteen zwanger. Ik hield daar geen rekening mee. Zoals je weet ben ik nogal perfectionistisch ingesteld en heb ik graag dat 'de planning' gevolgd wordt. Ook al ben ik niet zo duidelijk over die planning en situeert die zich vooral in mijn hoofd. Ik weet het, liefje, ik weet het. Werkpuntje. De maanden gingen voorbij en de testen bleven negatief. De zomer van 2016 liep op zijn einde en toen kwam die onverbiddelijke crash. Die dinsdagnamiddag toenik niet meer wist hoe ik mijn blaadje papier voor mijn neus moest omdraaien, me radeloos opsloot in het toilet en om stipt 16u met okselvijvers à la Alain Vandam naar buiten sloop.'t Ding is dat de focus op het werk ligt. Je bent afwezig op het werk wegens ziekte. Maand na maand wilde ik vooral terug aan het werk kunnen. Het heeft me twee opnames gekost vooraleer ik énigszins door had dat het leven veel meer is dan dat. Dat het eerst thuis moet lukken. Gewoon thuis zijn. Pas na opname nummer drie begon het door te dringen dat ik misschien niet zwanger geraakte doordat ik zo diep aan het zakken was. Pas na die periode en dat was begin dit jaar - alstublieft hé zeg, Elke - kan ik toegeven aan mezelf en een heel klein beetje naar P. toe dat ik vind dat ik gefaald heb. In mijn brein vol denkfouten is mijn leven één faalervaring, maar het feit dat ons zó gewenste derde kindje niet lukte is mijn fout. In 2017 werd Ties drie jaar en dan denk je dat het alsnog kan hé, "maar eerst moet ik zelf wat stabieler worden".  We wilden - nee, sorry, ik ga gewoon vanuit mezelf spreken: ik wilde het niet toegeven dat het verlangen naar een derde kindje heel erg groot is. NOG STEEDS. Alhoewel ik oprecht vind dat koppels die geen kindjes kunnen krijgen, dat dát pas verschrikkelijk is. Of dat moet verschrikkelijk zijn, want zoals ik al zei: als je er zelf niet middenin zit kan je niet weten hoe dit aanvoelt. Elke week steek ik een kaarsje aan voor hen, meer kan ik niet doen. Het is wat het is. Ondertussen is Ties vijf jaar geworden en zie hem rondlopen: ne grote vent, hé. Om van Fie nog niet te spreken. Een nieuw gespreksonderwerp is het eerste middelbaar begot. Ik geef het toe: ik kan dat emotioneel heel moeilijk aan. De feiten worden keer op keer in mijn neus gedrukt. En de Van Leuvens hebben grote neusgaten! Er zal geen kindje meer bij komen. Ik wist niet toen ik zwanger was van miniTies dat het de laatste keer zou zijn. Misschien kan ik het daardoor ook zo moeilijk loslaten. Als ik zwanger ben, ben ik dan nog eens zot gelukkig ook. Verdomde hormonen. Een gat dat niet opgevuld zal geraken. Iets dat ik nog 'moet' verwerken, ook al vind ik dat ik daar geen recht op heb. Er zijn veel ergere dingen. Ik meen het. Wat als je zo'n erge moederwens hebt, maar je de juiste partner niet vindt? De tijd tikt zoooo snel verder, vinden jullie ook niet? Wat als je te horen krijgt dat het nooit zal lukken om zwanger te geraken, dat de liefde tussen twee mensen zoooo groot mag zijn, maar dat de natuur over dát anders beslist? Wij hebben twee gezonde kinderen. Een meisje en een jongen. Ik mag (moet) daar heel tevreden over zijn. (Ik las ooit ergens een artikel over het taboe errond, daar is ook wel iets van aan hé, je mág verdriet hebben rond het feit dat het - naast het feit dat je al kindjes hébt - ouderschap je niet helemaal volbracht lijkt. Voor een ander begrijp ik dat, ik zou het ook zo benoemen moest iemand mijn hart luchten rond dit thema, maar voor mezelf ligt dat anders, die strengheid is dan aan het woord. Ik moet dat loslaten en dat verdriet, steek dat maar gauw weg, Vansleuven. Der is wel nog een plaatsje in de grot van jouw hersenen!)'Drieëndertig', antwoordde ik gisteren tijdens een gesprek met mijn individuele begeleidster. 'Dat is nog jong hé, het is nog niet te laat' repliceerde zij. Dat is waar, maar ik ben niet in staat om een kraamtijd te doorstaan. Ik ben niet stabiel genoeg om dit zo gewilde avontuur voor een laatste keer aan te gaan. En nee, dat zal binnen hier en een paar maanden ook nog niet het geval zijn. Een welgemeende middelvinger naar mijn psychische gezondheidstoestand.

Lees meer »

Rups.

Ik gok dat iedereen wel 'Rupsje Nooitgenoeg' kent.Nee? Dan stel ik voor dat je dat eens in tikt in Google. Af en toe geef ik graag een geboortegeschenk met deze rups in de hoofdrol. Zo eenvoudig, zo mooi. (Cadeautipje, graag gedaan!)Naar aanleiding van een schone mail van mijn schoonzus, kwam ik op de gedachte dat ik waarschijnlijk Rupsje Nooitgenoeg ben. De enige echte :). Iets jonger wel, het verhaal dateert uit 1969. Het jaar waarin 'ikkomnietopzijnnaam' van The Rolling Stones op 27-jarige leeftijd dood teruggevonden wordt in een (zijn?) zwembad. Vraag mij niet waarom ik dit weet. Dat blijft toch een 'gek' fenomeen, hé, die 27-jarigen...?In ieder geval: de mail bevatte de woorden nooit en genoeg. Ik denk dat ik wel even mag citeren: '...maar de grens met "nooit goed genoeg" is snel overgestoken heb ik al ondervonden.' Nou, dat vond ik wel raak. Hoe kan het toch zo ver komen dat ne mens de lat voor zichzelf zó hoog legt? Dat hebben zij en ik immers wel gemeenschappelijk. Het is nooit goed genoeg en het makkelijk streven naar meer, meer, en euh MEER. Het dingetje dat bij mij nu blijft hangen is echter dat je dit dus na streeft, maar dat ik vind dat zij dat dus wél ook bereikt. Ik eindigde mijn mail terug dan ook met de mededeling dat zij een standbeeld verdient. No offence natuurlijk, schoonzus. Dat is wat IK er van maak. Haar inzichten zijn de mijne (nog) niet. Het is mijn zaak dat ik bijvoorbeeld geen diploma haalde, als perfectioniste is dat not done, wat zeg ik, dat is een understatement maal tien miljoen (wat zou jij dan doen). Ik zal mij daar nooit mee kunnen verzoenen.Ik heb geen bachelor. Vaak merk ik dat mijn omgeving dat wel dénkt. Zo was er een sessie deze week waarin het ging over mijn vriendschappen en ikzelf, waarop iemand uit de groep repliceerde 'ja maar ja, dan hebben we het over hoger opgeleide mensen' en hij of zij begon een monoloog over... soit, ik wilde niet onderbreken, maar ik ben zélf niet hoger opgeleid. FAIL, zou mijn elfjarige dochter al eens durven zeggen, haha. Wat die vriendschappen betreft: ik struggle met het feit dat ik constant het gevoel heb niet goed genoeg te doen voor hen. Rupsje Nooitgenoeg vreet haar kas op bij de gedachte dat ik te kort schiet. Terwijl het natuurlijk van twee kanten dient te komen. Het is wat het is: ik heb enkel mijn ASO op zak. Ik kan er niet aan doen dat ik ziek viel tijdens mijn hogere studies, maar er zijn genoeg voorbeelden van mensen met soortgelijke verhalen die het toch hebben kunnen waar maken. (Het gras is groener aan de overkant, ik weet het, Rupsje Nooitgenoeg eet ook wel geen bruine bladeren, hé.)Ja hoor, ik kan alsnog gaan studeren of een opleiding bij doen. Dat is allemaal praktisch te regelen en ik kan dat doen en blablabla, maar laat ons eerlijk zijn, ik kan dat niét. Ik heb het IQ, dat ergens geloof ik wel al een beetje, maar ik kan het niet omdat... ik kan die druk niet aan, ik kan niet presteren als het moetmoetmoet (van wie? van mezelf, van anderen ook?). Ik flip, is het door mijn gestoorde persoonlijkheid (ja, ik maakte de fout mijn ontslagbrief te lezen), zal ik het altijd kunnen linken aan mijn kwetsbaarheid? Of doe ik gewoon flauw, is het gewoon van doén? Niet nadenken, maar doen. (Hahaha, niet nadenken, zegt 'm! :o)) Eigenlijk ben ik het stiekem beu als het weer eens over dat thema gaat, want in deze samenleving is dat een populair thema. Wat zeg ik, een gegeerd onderwerp. Chapeau aan al diegene die dat kunnen en dat kunnen opbrengen, echt, ZOT goed hoe mensen dit kunnen als achttienjarige, laat staan als combinatie met gezin, een andere job, andere zaken. Ik heb daar enorm veel bewondering voor. Natuurlijk, ook 'zonder' diploma kan je ver geraken. Ik wil eigenlijk zeggen: iedereen heeft zijn eigen pad, hé, ik maak daar zelf geen verschil in. Voor mij is iedereen gelijk. Tegenover mezelf echter, vind ik dat niet rijmbaar dat ik niet 'presteer' of gepresteerd heb? Dat ik geen ambities koester. Ik zou 'gewoon' graag eens een schrijfcursus volgen. Zoiets. Eigenlijk een boek schrijven. Maar zeg het me: hoe begin je daaraan? Ik kan daar geen dagbesteding van maken toch? Mijn psychiater stelt terecht in vraag waarom ik zoveel energie steek in (het heen-en-weer-traject alleen al) de MaRe. Wat als mijn energie 'gewoon' daar naartoe gaat? Haal ik er wel genoeg uit? Ben ik wel bezig met het juiste traject richting 'de samenleving'? 'Misschien moet je gewoon terug gaan werken?' hoor ik ook af en toe - niet vanuit de hulpverlening, moet ik eerlijk zijn. Ik denk het soms ook, ik wil het graag, maar ik weet tegelijk dat dit geen optie is. Momenteel. Ik krijg vele dingen (nog?) niet gezegd, er zit nog heel veel vast. Dus ik doe nog even door met hetgeen ik bezig ben. Wat dat dan ook is. Het zou aangenaam zijn om 'gewoon' thuis te kunnen zijn, zo langzaamaan sterker te worden, te kunnen genieten van mijn lief en kindjes, afgewisseld met dingen doen die je energie geven. Energie om een vlinder te worden. Een vlinder legt honderd eitjes, weet je. Ongeveer zo. Slechts 1 à 5 procent overleeft daarvan, dus al die andere mini's vinden de dood. Zo hard is de natuur. Ik geloof dat ik eentje was die niet hoefde te ontpoppen. Echt waar, ik geloof dat, maar 't is niet zo. Dus ik doe mijn best en ik blijf dat doen voor al die vlinders rond mij.Op momenten als deze vraag ik mij wel af waar in godsnaam mijn cocon is gebleven.Zo lang Rupjse Nooitgenoeg blijft zoeken en eten en nooit genoeg heeft of kan, zal ik het hiermee moeten doen. Eens kijken wat er nog in onze frigo ligt... (die blaadjes verteren toch rap, wi! ;))

Lees meer »

Hart.

22 maart 2016. Mijn vriendin en ik hadden een afspraak bij een tatoeëerder in Kortrijk. Wie had gedacht dat dit zo'n memorabele datum ging worden. Een gitzwarte dag voor België. Ik herinner me nog dat we twijfelden of het wel 'okee' was dat we naar Kortrijk zouden rijden. Alles werd wankel, een ver-van-onze-bed show was het al een hele tijd niet meer. En toch.Het was eigenlijk mijn vriendin die een tattoo wilde zetten. Ik vond dat eigenlijk wel een cool idee, dus ik zei nogal impulsief dat ik mee ging. De dag ervoor was ik nog druk bezig aan het nadenken en twijfelen waar op mijn lichaam ik nu in godsnaam dat ding ging laten zetten. Ik kies vaak voor hartjes, omdat het een heel duidelijke taal is. Hartjes zijn liefdevol en 'liefde is gratis' is een motto dat thuis op de muur prijkt. Zorgzaamheid. Zorgen voor elkaar, liefdevol zijn voor degene rond jou. Ik vind dat logisch. Zonder (al te) naïef te (proberen) zijn... Een hartje werd het dus. Eerst in stippellijn, een jaar later liet ik het opvullen met rood. Iets met zelfliefde en proberen geloven in mezelf - middenin alle zwartheid.Kak zeg, wat staat dat haaks op de aanslag in Brussel. Machteloosheid in 't kwadraat. Daarnaast: bij nader inzien zat ik toen in een behoorlijk manische/hyperactieve periode. Ik kan de wereld aan! HA NEE, toch niet. MO JAWEL, zei mijn hoofd. Ik voelde geen moeheid, weinig angsten die maanden, ik deed de uitspraak 'amai, ik ben een gans jaar nog niet ziek geweest', ik kreeg geen migraine-aanvallen in 2016 (echt!), vijf uren slaap deden me functioneren op het werk, de wijzigingen op het werk qua omgeving én opleiding verliepen vloooot, assertiviteit kwam in mijn leven, balans tussen vrije tijd en thuis en werk leek mij perrrrrfect, ik dacht dat onze rekening bulkte van de euro's, ik dacht dat ik een goeie mama was, perfect bijna, activiteitjes uitstippelend ten top, ik had nauwelijks begrip voor mama's die tijd namen voor zichzelf, (waarom begon je dan aan kinderen!?), overuren op het werk - kan ik, zaken regelen die mijn petje te boven gingen: check.Beetje bij beetje - en ja, ik doe er verschrikkelijk lang over - sijpelen de tekens binnen dat dat allemaal niet zo goed was. Er waren uitspraken die bleven plakken, waardoor ik nog meer in overdrive ging. Mijn rug brak bijna van het letterlijk voelen van een rugzak op mijn schouders. Ik weet dat ik met heimwee heb gedacht aan de rust op een psychiatrische afdeling. Waardoor ik me nog meer inzette, want dat zou me nooit meer gebeuren. 'Elke, je bent toch weer niet ziek zeker?' - deze uitspraak n.a.v. mijn telefoontje naar het werk om te zeggen dat ik wat later ging zijn, omdat ik net een auto geramd had, was een slag in mijn gezicht. Nope, ik zou niet meer thuis blijven wegens ziekte en gewoon doorduwen. Ik maakte dat jaar een fout op het werk die ikzelf onvergeeflijk vind, nog steeds, dus ik deed alles om dat te compenseren. Ik trad assertief op in een bepaalde - noodzakelijke - situatie, maar kreeg de op voorhand afgesproken steun niet mee en werd de boeman. Ook dat heeft mijn ziel opengereten, maar Tiesmans naderde de 'ik ben twee en ik zeg nee'-fase, die al mijn aandacht op eiste. De perfecte mama willen zijn versus driftbuien, dat rijmt niet echt. Bij nader inzien was dat bij hem toch écht wel pittig, maar ik deed gewoon door, want iedereen doet dat toch zo? De opmerkingen dat ik zo vermagerd was, vond ik positief. Terwijl ik letterlijk niet meer kon eten, hoe is het mogelijk dat mijne frank toen niet gevallen is? Ik woog en weeg minder dan toen ik in 't zesde middelbaar zat!? Ik was een jogger. 't Was het enige dat mijn hoofd leeg maakte. De kilometers moesten echter meer worden. Verbeteren. Beter worden. Er staan veel mama's aan de schoolpoort in loopkleren, ik vind dat zo bewonderenswaardig. O ja, alcohol, dat bracht ook lichtheid. Het werd een mooie zomer, een mooie drukke zomer in een zalige roes. Perfect.Dus die tattoo klopte compleet in het plaatje. In die zin: een impulsieve tattoo. 'Geen speciale reden. Ik vind het wel tof. Hartjes zijn schoon.' Dat vind ik nog altijd, maar de echte reden was dat ik mezelf probeerde graag te zien. Iedere keer ik dat hartje zag, dacht ik vaag aan 'volhouden, Elke', maar niet zo letterlijk. Het 'hing' wel ergens in mijn hoofd dat het allemaal niet zo in verhouding was. Nog geen half jaar later... Psychische pijn kan voor mij zodanig ondraaglijk zijn, waardoor ik het wil afleiden met fysieke pijn. Ik heb een heel hoge pijngrens, waardoor ik in die zin met heel veel frustraties zit dat zelfs dat niet helpt. Het lukt mij om het niet meer te doen. De drang echter, is een gevoel waarmee ik moet leren leven. Ik denk niet ('men denkt niet') dat dit ooit over zal gaan. Je kan het vergelijken met een taakverdeling. Er zijn taken die leuk zijn om te doen en er zijn zaakjes die minder leuk zijn om te doen :). Ik zeg maar iets: toiletten kuisen. Als er niet meteen iemand paraat staat, ben ik vaak degene die het doet. Iemand moet het doen, hé! Het is een soort van opdracht van die ongemakkelijke stilte zo te laten en het aan anderen over te laten. Vanbinnen is dat een onrust die ondraaglijk kan zijn zodat ik er misselijk van word. Mijn eigen overtuiging is dan dat ik mijn verantwoordelijkheid niet op neem. In die zin is het een beetje vergelijkbaar: leren omgaan met een ambetant gevoel, dat gevoel laten zijn. Aanvaarding, loslaten. Terwijl ik veel beter ben in gewoon verder doen, alles opkroppen, voor een probleem meteen een oplossing zoeken, negeren en enkel mijn zielig brein gebruiken, emotieloos. 'En wat als je het nu eens wel zou laten binnen komen, de emoties van de laatste weken, ook al is dat dan een uur huilen aan een stuk?' vroeg mijn begeleidster gisteren. TJA. Ik weet het niet, ik ben ergens bang dat ik niet meer zal kunnen stoppen met het 'uitlaten' van mijn emoties. Wat als de zeer negatieve ook mee naar buiten glippen? Ik weet ook niet echt wanneer ik dat zou moeten plannen in mijnen agenda :) ... ik kan het enkel als ik op mijn eentje ben. TEDJU HEEE, het vallen van het blad, sombere regendruppels, het doet er ook allemaal niet goed aan. Voor velen vast herkenbaar. Daar bovenop hebben wij Fons, één van onze poezen van bijna een half jaar oud, die de vallende bladeren dan nog eens letterlijk mee naar binnen neemt. Dat is zijn hobby, de hobby van Fons de Spons. Zo noemden we hem in het begin voor de grap, later blijkt dat een andere hobby het stelen van de spons is uit de gootsteen. Echt. Als een trofee. Marie, poes nummer twee, doet dat allemaal niet. Zij houdt vooral van kwijlen als ze op je buik ligt. Van genot. Da's ook geen zicht, hé, maar voor hen is dat allemaal geen issue. Niet dat ik zin heb om een spons op te fretten of te liggen kwijlen op P. zijn borstkas natuurlijk. Wél om de tuin eens rond te crossen en putten te graven. Minder nadenken. Ik denk toch dat katten minder nadenken. Die hoeven ook niet te huilen, denk ik?Ik zocht het net eens op, maar 1986 is niet het jaar van de kat. Wél van de tijger, dat leunt er toch bij aan, hé? Tot ik 'fearlessness' las als eigenschap. Ahahaha. O ja, het jaar van de kat bestaat niet bij de Chinezen. 't Is rat (wist ik wellllll hoor ahum). Ik weet nu ook dat dat P. én Fie hun jaar is, haha, dan toch liever een tijger! Een rat is slim, charmant, economisch, welbespraakt maar ook huichelachtig. Mogow, dat klopt! Huichelachtig in de zin van gluiperig, hé? Aja, P. studeert niet voor niets voor advocaat. En Fie, tja, ze begint wat te puberen, daar moet ik geen tekeningetje bij maken :o). OKEEE, dit was echt een erg van de hak op de tak schrijfsel, maar dat is in thema herfst? Ofzo.In ieder geval: recht uit het hart. En ja, ik wil nog wel een tatoeage. Ik dacht eerst af te wachten tot ik het kon linken met mijn herstelproces, maar aangezien dat die nog té veel zoekende is, wacht ik al drie jaar! Vorige maand nog dacht ik om SIMBA te laten tatoeëren. Dat kan liggen aan het feit dat we naar De Leeuwenkoning zijn gaan kijken :o). Tinkerbell is ook een optie, iets met een link met P., maar dat is misschien te meisjemeisje. Of 'I am strong'. Ha nee, sorry, dat is een grapje. Ik peis dat mijn dierbaren achterover liggen moest het zoiets worden. Of een vallend blad? Ah nee, een golf dacht ik ook nog, zo van 'surfen op emoties'. OK ja, ik ga nog even nadenken. Ik heb nog tijd, hé. (auwtch)X!https://nl-nl.facebook.com/pg/revolvertattoos/ en vragen naar Benny! (krijg ik nu korting? :))

Lees meer »

To cope or not to cope?

That's the question.(Ik twijfelde ook nog over: 'are you coping to me?' - maar da's misschien te ver gezocht! Da's van dat mopje 'zegt de éne kip: 'TOK!' - antwoordt zijne maat: 'Are you tokking to me?' Ahahahahaha, goedje, hé. Of ben ik moe? Tokking van talking, hé, heb je 'm? OK. Afronden, Elke.)Wat ik wilde vertellen: om de acht weken publiceren Marthe van Bronkhorst (schrijfster, psychologe van opleiding en nog zoveel meer) en vervolgens de dag erop ikzelf een item, van mij danj, vanuit het perspectief van 'de cliënt'. 'Verhalen van een psycholoog' is een categorie op http://kaf.online/ -> een online magazine dat met columns, artikelen, illustraties en foto’s jouw blik op de wereld verdiept en verbreedt.Ik ben sinds een paar maanden dus een maker (zoals zij dat zo schoon benoemen), een schrijver door te schrijven.Uit nieuwsgierigheid.Ieder stuk wordt voorzien van een uitgebreide feedback waaruit ik alleen nog maar bij geleerd heb. Alsook mag ik toegeven dat mijn eindredacteur er zelf deze week een woord bij leerde kennen: een buisvak. :o) Dat is blijkbaar niet zo gekend in Nederland. Wellicht ook een woord uit de 'studententaal'. Of u moet wel enorm intelligent zijn, kan ook!Wat hebben we geleerd? Ik kan perfect schrijven onder tijdsdruk, met een deadline dus. Zo fijn! Ook dan floepen de woorden uit mijn vingers aan de hand van een vooraf gekozen thema door Marthe & ikzelf. Oef! Anders had ik iets toegezegd wat ik niet kon waar maken, dus dat was wel efkes spannend. Daarnaast is het niet slecht om stil te staan bij dergelijke onderwerpen. Uit de vele therapiesessies leer ik en probeer ik te onthouden, maar 't is de praktijk hé gastjes, het uitvoeren ervan dat moet lukken! Gezien mijn hersenen er oh zo van overtuigd zijn dat ik amper er in slaag dat ook effectief uit te voeren, de tips & trickzzz van allerlei behandeltrajecten, is het goed om de feiten te checken terwijl ik dan toch over het onderwerp aan het schrijven ben.Wat hebben we geleerd numéro deux? Qua coping, 'het omgaan met' emoties kan ik je zeggen: er is nog werk aan de winkel, MAAR ik ben op weekend geweest met vrienden, heb kunnen genieten. Een paniekaanval heb ik kunnen weerhouden door op tijd uit de situatie te stappen. Neerslachtigheid heb ik kunnen uitstellen door mij te concentreren op de kinderen. Dat laatste was wel niet zo moeilijk, want we hadden er dertien mee. En we waren met twaalf volwassenen :o). For real! Druk en zalig tegelijk. Om maar te zeggen: we gaan vooruit. Vandaag ben ik een beetje hyper à la manisch, dus ik ben ervan overtuigd dat ik vandaag een boek zal uitgeven bij uitgeverij nogoptezoeken, maar hééé, ik heb net wel alle administratie ingehaald, het rondslingerende vuil (inclusief peuken) in de leukste straat van Daizel opgeruimd, de CM-website uitgeprint (moet je doen: tegemoetkoming lenzen, tegemoetkoming Chirobivak, tegemoetkoming turnclub, o ja tegemoetkoming therapie en dat is uitgerekend 6,5% per sessie, ...). De koekjeskast is uitgekuist en als beloning heb ik corn flakes gegeten als middagmaal daarnet. Oeps. Deze voormiddag was ik in de MaRe te Kortrijk en de bus terug zette me af aan een halte waar ik normaal niet af stap, maar dat is mijn eigen schuld, want ik dacht: dat is gezonder. Toen dacht ik: o ja, de verzekeringspapieren van Tiesmans zijn turnclubaccident (vier hechtingskes) vorige week moeten nog binnen, dus ik kan zo wel een ommetoer doen van ne kilometer om die papieren in de juiste brievenbus te droppen. Na de corn flakes wilde ik naar boven gaan om nog wat kleren online te zwieren, tot ik bedacht dat ik vannacht aan dit schrijfsel was begonnen dus dat ik dit moest afwerken. En tadaaam daaraan ben ik dus bezig. Wat hebben we geleerd numero tres? Ik ben mij al veel meer bewust van bepaalde acties, lichamelijke gewaarwordingen, veranderingen van stemming. Ik weet dat ik nu een dutje moet gaan doen, voordat Fie thuis komt. Ik zou graag kaartjes maken samen met haar, dat is qualitytime en voorlopig het enige waarbij ik ook kan stil zitten. Dat hoop ik toch. Het is zo belangrijk hé, een perfecte mama zijn. Nee, 't is waar, die bestaan niet echt, maar ik droomde vannacht dat ik alle pluimen uit haar buik trok dus ik heb het gevoel dat ik iets moet goed maken! (Nachtmerrie, jong, écht! Ik probeer het niet te Googelen wat dit zou kunnen betekenen.)Anywayzzz, om dit kort te houden (haha), als je zin én tijd hebt:

Lees meer »
September 2019

Bonjourrr.

Ik herlees mijn schrijfsels nooit, omdat ik mezelf al een beetje begin te kennen. For real :). Ik zou namelijk geneigd zijn heel veel weg te laten, te herschrijven, te schrappen. Om beter over te komen, om niet te hard te zijn, etc. Wat uit mijn vingers komt, sijpelt echter recht uit mijn hart, dus ik wil het ook zo laten.In een online magazine las ik daarnet iets over Franse woorden waardoor ik moest denken aan afgelopen dinsdagavond. Fie was bezig met Franse werkwoorden, daar heeft ze vandaag een toets van en voor ne keer was ze zich aan het voorbereiden! Ties zat onder tafel met Lego te spelen en ik hoorde 'm af en toe herhalen wat Fie luidop zei (ze zegt nogal veel LUIDop). Ik geloof dat het 'faire' was die bleef hangen. Mét perfect rollende R. De huig-R met de juiste term ('het-tweede-tongetje-R' zou Ties zeggen, haha). Het grote voordeel aan een grote zus (of broer natuurlijk) is dat je heel veel hoort en leert. Zo kan Tiesmans in perfect Frans iemand een goede dag wensen en vragen hoe het gaat. Hij is wel niet geïnteresseerd in het antwoord, moet ik toegeven. Er is ook nog wat werk aan de winkel met de zin 'Je suis Ties', fonetisch wordt dat: 'zje sjwie Tiesj'. (Ik denk eraan eens mee te geven dat hij best zijn familienaam vernoemt, tenzij hij coureur ('koerser') wil worden natuurlijk.)Maar goed, ik moet tot mijn pointe zien te komen. Mijn vulkanische massa hersenen is nog niet zo heel erg goed wakker... Aja! Van  1. het niet-herlezen over  2. de Franse werkwoorden tot  3. mijn oog dat viel op een Franse titel, écrit sur ce blog: Au revoir.Ik heb die blog dus herlezen. Het deed opnieuw pijn. Het nieuw traject in Kortrijk, waarover ik schreef, daar ben ik nu al vier maanden mee bezig. Vier maanden! Dat is niets in een mensenleven, maar écht, ik voel meteen de druk op mijn borstkas en mijn hartslag schiet de hoogte in (ik heb het net gecheckt, ja). Ik begin te rekenen, want in principe zit ik nu aan "één derde van de MaRe". Tijd om doelstellingen te behalen! Actie! Medicatie verminderen!? Doe ik wel genoeg? Hoe zit het met het reguleren van mijn emoties, is dat aan het beteren? Mijn zwarte gedachten, op een schaal van 1 tot 10??Ik doe genoeg, dat wéét ik ergens wel, en al zeker mijn best. Binnen tien minuutjes hebben we vergadering voor vzw Een RUSTpunt. Het is volgende week alweer de eerste dinsdag van de maand. Zie wel dat de tijd vliegt! Ik probeer niet te panikeren! Ik haal daar veel voldoening uit, het is veel werk, maar onze vzw geeft me zeker iets terug. Het oplijsten van de dingen waar ik voldoening uit haal is iets wat ik 'eens' moet doen. Dat staat op mijn to-do-lijstje trouwens. Ha! Naast 'rust nemen' en 'zolder dweilen' en 'Chinese kledij zoeken'. (Don't ask.)Daarnaast merk ik ook, door dat oud schrijfsel te lezen, dat ik het al iets meer kan loslaten. Dat is positief. Positief afsluiten is trouwens ook positief. Alors, je dis: à bientôt!XVoor de lol typte ik elkeschrijft in het kotje van Google Translate. Dat wordt in het Frans: tout le monde écrit. De twee woorden van mekaar worden natuurlijk chacun écrit. Zo stelde ik me als kind wel eens voor als: 'Je suis Chacun De Louvain'. AHAHAHAHAHAHAHA, dat is echt niet meer grappig nu, dat is zóóó 1998!

Lees meer »

Perfectie.

Ik stond op de tuintafel toen ik deze foto trok. Zaterdagavond nog. Zo doen mensen dat hé, om een foto op Instagram te plaatsen. Al zeker op een mooie zomeravond. Ik heb er niet om gedaan, (behalve de tafeltruc dan) maar het is wel een mooie foto geworden. Het is moeilijk voor mij om alleen te zijn met Fie en Ties. Ik ben angstig dat ik de controle over hen ga verliezen. Wat op niets slaat, I know. Ik heb heel brave kinderen, denk ik wel :o). En toch... Ik kan verkrampt zijn omdat ik de energie niet heb om vriendelijk te zijn, dan ben ik angstig dat ik geen goeie mama ben voor hen. Mijn best, dat doe ik wel. Ik ben bang dat ik nooit meer een goeie mama zal kunnen zijn. Toch niet naar mijn normen en geloof me: mijn mama-lat heb ik al serieus laten zakken. Mama zijn is iets waar ik altijd naar uitgekeken heb. In vriendenboekjes van mijn vriendinnetjes schreef ik steevast 'kinderverzorgster' bij de vraag: 'Wat wil je later worden?'. Ik heb er jaren van gedroomd om onthaalmoeder te worden of het B-plan: in een kinderopvang werken. Ooit solliciteerde ik er ook voor en werd ik prompt aangenomen, daar ik bijna mijn diploma als orthopedagoge behaald heb. Bijna, oh god, dat doet nog altijd zeer. Bijna was ik ook gestart in die kinderopvang, ik mocht van de werkgever het attest als kinderbegeleider halen gecombineerd met de job. Ware het niet dat ik nooit op de eerste werkdag verschenen ben. Ik kwijnde weg van angst en ben er niet geraakt. Het duurde nog maanden vooraleer ik hulp zou toelaten. Ondertussen zijn we twaalf jaar verder. Een dozijn!De emoties hierrond heb ik (nog) nooit toegelaten, laten binnenkomen. Ik weet niet eens of ik het al eens uitgesproken heb tegen iemand.Men zegt dat faalangst vermindert door... te falen. Ik kan zwart op wit mijn faalervaringen neerschrijven en heb amper het gevoel dat deze angst geminderd is. Exposure, ik krijg het zuur van dat woord. Blootstelling. Het woord alleen al klinkt zo naakt en breekbaar.Toch deed ik het al veel, oefende ik, sprong ik in onbekende avonturen. Soms ongewild, soms met veel goede moed. Zelden omarm ik de angst, te weinig spuug ik hem uit, al te vaak vertrappel ik hem. Ik heb geleerd dat ik het dan dubbel en dik terug krijg in mijn gezicht. Gezichtsverlies als het ware. De waarheid achter deze foto: ik wilde ergens mee naartoe, maar mijn lijf en geest waren niet akkoord. Ik stelde mijn verwachtingen bij en zou later aansluiten. Ook dat lukte niet. De kinderen kwamen naar huis, P. liet ik verder zijn ding doen, want hij verdient het zo. Buiten komen, 'm jeunen, even uit de rollen thuis. Fie en Ties waren moe. De dag ervoor hadden we een gillende-meisjes-feestje voor Fie haar elfde verjaardag en dat kruipt wat in de kleren, moet ik zelf ook toegeven :). Moe zijn = niet zo heel veel kunnen verdragen. Ties zijn standaard verdediging is de laatste weken: 'stommerik!'. Fie is al altijd een felle roeper geweest, haar standaard verdediging is de laatste weken - ik bedoel jaren - gewoon: 'Ties!'. Ze roept constant zijn naam, alsof ze hem voortdurend tot de orde wil roepen, maar dat werkt voor geen meter natuurlijk. Ze is een stuk ouder, maar het tot de orde roepen is nu eenmaal mijn taak. Laat dat net iets zijn dat snel weg valt bij mij als neerslachtigheid de bovenhand krijgt, dus OEW YEAH, gezelligheid troef.Fie stelde voor om zelf limonade te maken, vond ik zelf een geweldig idee. Ze verzamelde alle ingrediënten en ik vond nog vijf blaadjes munt in mijn verlepte kruidenbak :). Ze liggen wel schoon op de foto, hé? Net voor ik op tafel sprong, wilde Ties de appelsientjes al roeren, dik tegen de zin van Fie. Iets verderop, niet vastgelegd op foto, ligt een stuk sinaasappel die ze richting Ties gemikt had. Hij roerde best niet met zijn handen natuurlijk. Net erna sta ik op tafel, Ties zegt nog dat ik mijn schoenen moet uitdoen (proper ventje) en ik vraag: 'Kijk ne keer naar boven?'

Lees meer »

Per(r)on (geluk).

Een paar weken geleden slenterde ik door de gang onder het station van Kortrijk. Het hoofd naar beneden, te zwaar om recht te houden, peinzend over de afgelopen dag, over de avond die nog moest komen. Ik botste per ongeluk tegen iemand aan. Of hij botste tegen mij aan, dat kan ook, weet ik ondertussen. 'Sorry, sorry!' prevelde ik geschrokken. 'Pardon, mevrouw!' zei hij. (Later ga ik verder nadenken over het woord 'mevrouw', ben ik echt een mevrouw? Ik voel me erg vaak gewoon 'een meisje' nog. Is dat normaal eigenlijk?)Verontschuldigingen, I like. Helaas is dat niet standaard. Ik wilde uiteindelijk verder gaan, maar 'oh, mevrouw, weet u waar perron 9 is?!' We stonden ter hoogte van perron 7, geloof ik. De jongen was zo gehaast! Die trein moest hij dringend halen, dacht ik nog.

Lees meer »

Rustpuntjepuntjepuntje.

Daar zaten we dan met ons 3 hé, gisteravond, 16u45. Groeningeheem te Kortrijk, Passionistenlaan 1, lokaal 2, 6 okselvijvers (of ja, toch minstens 2 als ik voor mezelf spreek), 334 hartkloppingen per minuut, wachtend op het allereerste bezoekje... (ik heb zeker niets met getallen, hoor. Of tellen. Of dwang om te tellen :)).Eén van onze grootste angsten? 'Wat als er niemand komt?' Gelukkig hadden we een plan B: ik kon een sudoku invullen. Aziz & Maaike konden zich eventueel wel zoet houden met een spelletje zeeslag :o). We konden ook de twee kannen koffie uitslurpen wat bijna gebeurde, maar dat ging misschien niet goed gekomen zijn.Stress, stress! Dat komt ervan als je in mei 'per ongeluk' een vzw opricht uit waanzinnig veel enthousiasme, goesting, maar ook wat impulsiviteit. Nog steeds geweldig overtuigd dat we dit willen doen, dat zeker, kan ik ook zeggen vanuit ons alledrie, denk ik echt.

Lees meer »
Augustus 2019

Trap.

Kennen jullie het spreekwoord 'iets op de trap leggen'? Nee?Het situeert zich in de rayon 'opvoeding'. Het betekent: hopen als ouder dat je gezinslid (of toch eentje van de gezinsleden) een steentje bij draagt in het huishouden. Je legt iets op de trap, omdat het thuis hoort op één van de slaapkamers of zolder; de bedoeling is dat de eerste die de trap neemt, het gewoon mee neemt. AJA, want ge gaat toch naar boven. Kleine moeite! Het blijft bij hopen hier...

Lees meer »

Luchten.

Je hart luchten. Ik kan het niet uit mezelf en ik ben me ondertussen wel bewust waarom dit is. Ik denk dat het niet nodig is. Ik denk dat ik er niemand mee moet belasten. Ik denk dat het niet belangrijk genoeg is voor mijn gesprekspartner. Ik denk 'het waait wel over'. Ik denk dat ik faal als ik het doe. Ik dénk dat dus allemaal, ik denk dat dit de waarheid is. In het Engels is de vertaling 'to express yourself', dat klinkt al ietwat haalbaarder voor mij. Ik kan het bekijken dat ik gewoon 'een gevoel' beschrijf. Als me dit gelukt is bij mijn psychologe, dan kan ik alsnog als laatste toevoegen dat ik het gevoel heb dat ik nu een uur gezaagd heb. Ik moet er dan nog voor betalen ook :). Ik begon over luchten, omdat ik vond dat het lokaaltje waarin ik zit nood had aan verluchting. Zou het raam nu een soort opluchting voelen? Dat moet wel deugd doen dan. Wat zou het handig zijn moest ik ook ergens een raampje hebben dat ik op de kierstandhouder kan zetten. (Jaha, dat is een woord!) Op een veilige manier, mooi meegenomen.Mijn ouders gingen afgelopen weekend richting Watou, voor het Kunstenfestival dat er jaarlijks plaats vindt. Een kunstdorpje, Watou. Ook wel een dorp met goeie zelfgemaakte picon, dit volledig terzijde. Het thema dit jaar is "saudade - niets bestaat dat niet iets anders aanraakt". Schoon, hé. Saudade is een Portugees woord dat eigenlijk heel moeilijk vertaalbaar is. Het beschrijft de mengeling van gevoelens van verlies, gemis, afstand en liefde. Heimwee, melancholie. Het mooiste woord ervoor vind ik weemoed. Wee is (naast een bevallingswee) ook gewoon pijn, verdriet. En daar is moed voor nodig (denk ik dan). Moed om (het wel en) de wee vol te houden. Als je de twee met mekaar verbindt, geraak je vooruit zonder al te veel om te kijken. Vorige week nog werd vastgesteld dat ik nog veel te veel vast hang aan hetgeen dat achter me ligt. 't Is gepasseerd, 'laat het toch'. Ik kan me ziek denken over zaken waarvan het me niet lukt er afstand van te nemen. Terwijl er wel degelijk afstand is, net zoals het woord saudade de mengeling van die gevoelens omschrijft. Ik had dingen anders kunnen doen, op een andere manier (graag betere manier) beleven, aanpakken. Het droefgeestige gevoel daarrond dwarrelt doorheen mijn hoofd. Afstand, loslaten - het blijven moeilijke thema's. Zo moeilijk dat ik er vaak letterlijk misselijk van word, je kent dat wel, zo'n wee gevoel precies.Het verleden maakt je echter, op gelijk welke manier, een persoon die je vandaag bent. Vandaag. En toch: niets bestaat dat niet iets anders aanraakt, alles staat dus met elkaar in verbinding. Dat weet ik. Het is wat het is. Die verbindingen zie ik echter graag geanalyseerd. Het is een zoektocht waarvan ik niet eens weet waar te beginnen, bij welke herinnering. En plots weet ik niet meer waarmee ik bezig ben. Het zit dan toch tussen mijn oren zeker... (oh, ironie). Wanneer ik wel weer weet waarom ik moet leren luchten, waarmee ik bezig ben? Onder de douche, als de stroom water over mijn gezicht loopt, dan doe ik alsof het tranen zijn die opluchten. Natuurlijk werkt het zo niet, waardoor de drang steeds opnieuw terug komt om het op een andere manier te doen, een verkeerde manier. Of als ik naar mijn zoontje kijk en niet meer kan antwoorden door schuldgevoelens, peinzend waarom er ook alweer zes jaar tussen onze twee kindjes zit. Angst dat hij zal onthouden dat hij opgegroeid is 'met een zieke mama'. Of wanneer ik een paniekaanval heb, maar daar doodnormaal kan over doen en het in mijn binnenste kan 'afwerken'. Geloven dat paracetamol het wel zal temperen. Of frustratie die om kan vormen in kwaadheid. Een soort woede die ik nog nooit gekend heb, ik weet nog niet goed op wie of wat ik die zou richten, waardoor het alle kanten uit kan gaan.Saudade naar gelukkig zijn? Ik ben op zich tevreden, ik klaag niet, ik doe gewoon door.Ik denk wel dat ik nu best even een luchtje ga scheppen.

Lees meer »
Juli 2019

Kavantie.

> dit schreef ik rond 10 juli:Zo zei Ties het nog vorig jaar, 'wanneer gaan we op kavantie?'. Nee, ik verbeterde hem niet, veel te koddig :).Vandaag is onze eerste echte verlofdag met ons viertjes. P. en ik hebben twee weken vakantie gepland. Ja, ik ook, de MaRe werkt met verlofuren, dus ik mag ook niet overdrijven. Ik vind dat geweldig, ik voel me al iéts minder schuldig als ik niet-bezig-ben-met-mijn-herstel; dat ik niet-ga/kan-werken-maar-toch-betaald-ben-wegens-mijn-statuut.  ...'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' hangt op dit moment vrij veel in mijn hoofd te bengelen. Aan de wasdraad van niet-helpende bevragingen. Vergelijkbaar met je was te drogen hangen tijdens een regenbui. Ofzo.Tegelijk is er iets geweldigs gebeurd vorige week, waardoor het kavantiegevoel wel écht aanwezig is in huis. Mijn lief is erin geslaagd om zijn Bachelor in de Rechten te behalen. Dat zeiden ze aan de telefoon vorige week dinsdag. Een dag later zaten we al op een stoelke op de proclamatie. Fie was op FIEtsdriedaagse met mijn moetie (jaarlijkse traditie), dus Ties en ik zaten met ons tweetjes in 't publiek. Tussen de trotse ouders van de studenten, blonk ik ook in mijn kippenvel van trots. P. had een eigen plaats (met zijn voornaam misschreven, serieus! alleee oe kan da naaa!). Ties vond het trompetgeschal geweldig! De stoet, zoals hij zei, met al die grappige kleren ook. Tot daar zijn interesse. Ik moet zeggen: hij heeft zich wel goed bezig kunnen houden. Zijn draak beleefde een enorm avontuur, ik was zelfs een beetje jaloers. Zou een draak last hebben van piekeren of stemmingswisselingen? Daarnaast kwam Ties fluisteren in mijn oor (fluisteren is bij Ties het normaal volume) dat hij een vogel had gezien met wit en zwart. 'Hoe noemt die ook alweer?' Mijn vogelkennis reikt tot mus en ekster, dus we waren er gelukkig al snel uit dat het een mus was. Nu, ik wist niet dat Ties het in hem had (HAHAHA, ik weet dat het een ekster is, hoor!), maar hij kan praten met vogels. Een verborgen talent! Hoewel verborgen hier wat misplaatst is. 't Is te zeggen: hij heeft een heel speciale lokroep. Door de kier van het grote raam waar de proclamatie door ging, probeerde Ties de ekster te lokken. En te lokken. Verslag uitgeven. En terug gaan lokken, zo nét te luid zo.Ik zag een paar mensen hun hoofden stretchen, ik kan me inbeelden dat ze niet weten hoe je een ekster kunt lokken. Die paar mensen werden er uiteindelijk heel wat. Ik geef het toe, ik heb getwijfeld om weg te lopen of boos te worden, maar hé, wij zaten daar voor de papa, hé. Die speeches gingen over de studenten dit en de ouders dat, "die moeten het toch ook maar allemaal doorstaan" (ja, ik kan luisteren en op Ties letten tegelijk, hoor) (ah nee, dat is niet waar, mijn concentratie ziet wat af de laatste - euh - jaren) (OK, waar was ik gebleven?)... dus wat ik me begon af te vragen: OK, er zaten maar twee werkstudenten, maar wat met de PARTNER? Ik dacht voortdurend aan het feit dat mijn schoonouders daar hadden moeten zitten, nie? Ik geloof zelfs dat er op de uitnodiging van de proclamatie stond "... en ouders". Hahaha, echt hé. De twee werkstudenten werden één van de laatste afgeroepen, maar Peter stond er in alle glorie. Hij hééft het toch maar gedaan, hé! In zo wat alle omstandigheden, in goede en kwade dagen, YES, wauw!De receptie maakte wel wat goed. :) Nee, vooral: Peter zijn allereerste prof kwam bij ons staan om P. te feliciteren en draaide zich uiteindelijk om naar mij om dat ook te doen. Hij wreef over Ties zijn blonde lokken. Aaah, toen dacht ik: 'het is waar hé, Vansleuvn, zijt ne keer ook preus op jezelf' - en ik stimuleer het dan nog hé, dat studeren. 'Waar ben ik eigenlijk mee bezig!?' :) Nu ja, nog een master of twee en hij is advocaat zeker, hé? We kunnen dat wel aan. Hetere vuren en al, piece of cake! (waar of niet waar)Die prof feliciteerde me ook, zie. Heel galant van 'm. Erkenning? Peter deed het grote werk, ik schrijf het nog maar eens op: WAUW!Vandaag zijn we woensdag 24 juli en moet ik nadenken over woorden en gedachten.Ik wil schrijven, maar het lukt me niet. De twee weken verlof met ons viertjes zitten er op. De eerste week 'gewoon thuis' was voor mij heel confronterend en behoorlijk bergafwaarts. Tedju, ontgoocheling. Uitputting, wanhoop, bergen schuldgevoelens. Eens we uit huis trokken om andere oorden op te zoeken, ging het wel beter. Het werden de Ardennen, basic, simpel, zoals ik het graag heb. Onze tent aan de Ourthe. Ik heb gezwommen in de Ourthe, dat zou ik iedere dag willen kunnen doen. Toekijken hoe mijn geweldig lief 'zot' komt omdat de WiFi hapert (ja, ik heb daar soms mijn genot in), zo ook de Tour de France. Toekijken hoe Ties Fie na doet in het water: kopje onder en twee vingers boven water uitsteken. Geniaal. Kijken hoe Hollanders hun vakantie op de 'kemping' beleven. Een bever spotten. Samen met Ties vuilnis rapen, want wij zijn Mooimakers in ons dorp; en omstreken dus ('goh mama, waarom doen mensen dat niet in de vuilbak?!'). Fie haar haren in acht vlechtjes doen, om na twee dagen een coupe uit de jaren negentig te hebben. P. die iedere ochtend als eerste op staat om de koffie te maken. Net daarvoor een rits horen: Ties op komst om tussen ons te komen liggen. Nu is het weer structuur, dat is beter voor mij. Ook saaier wel. Over saai nog: het idee 'geen alcohol' wordt plots moeilijker, merk ik, want da's best ook saaier. Doe daar géén schep zelfvertrouwen bij en ik heb al snel prikkende ogen. Van het zweet, hé :) Ik zou eens stevig moeten huilen, maar ik heb de angst dat ik nooit meer zal kunnen stoppen, dus doe ik het niet. Ik zweet wel veel (wie niet deze week!?), dus misschien gaan ze zo wel hun weg naar buiten vinden?Gisteravond nodigde ik sinds jaren (v e r h i p) hartsvriendinnen uit. Strontnerveus, maar ze daagden op. Voor mij. Of voor mijn persoonlijke barman? Het was gezellig, echt, ik denk dat ze het misschien wel leuk vonden. Ik denk dat ik denk dat ik dat echt mag denken, maar die gedachten denken gewoon heel snel andere dingen. Denk ik.De sessie 'denken over denken' daarnet was lastig. De titel is er boenk op. Lastig, met een gesmolten brein.Ik strooi heel veel liefde uit, over jullie allemaal. 't Is niet gescheten hé, voor niemand niet. Besef ik. Kan ik. Er zijn zoveel mooie dingen. Besef ik. Maar...Leuke dingen doen. Focus, Elke!XOXO(ooit Gossip Girl gezien? ik wel, in een rush waarin ik me zeer slecht voelde. puberaal, maar heerlijk :))

Lees meer »
Juni 2019

Kussen(s).

'Mijn leven bestaat uit kussens terug in de zetel leggen en de auto lossen!'Dat zei mijn lieftallige wederhelft met licht verhoogde stem gisteravond nog tegen onze tienerdochter. Zij rondde op één dag na haar vijfde leerjaar met glans af, dus 't is nog vers voor ons, dat tienerschap :). Ik zei meteen dat ik dat een geweldige quote vond, hij begreep niet echt waarom ik die noteerde. Maar zeg nu zelf: is dat niet zo wat de samenvatting van het ouderschap? Of toch een groooot deel ervan, durf ik zeggen zo?P. heeft gelijk. Ik geef even een groot voorbeeld, om het wat te schetsen. *kuch* Laat ons zeggen dat de dochter een sloddervos is. Ik denk zelfs dat zij de meest slordige sloddervos is die ik ken. Geloof me, ik heb al veel (slaap/woon)kamers gezien. Als kind sowieso, bij de vriendschappen. Werkgerelateerd: ik was ooit 'oppas voor zieke kindjes' bij de CM: veel slaapkamers en woonkamers gezien. Ik heb daar nooit een oordeel over gehad, nog steeds niet. Integendeel, ik kan het benijden als een gezin het huis gewoon een huis kan laten zijn. Een huis leeft, hé, dus waarom zou dat constant opgeruimd moeten zijn? Helaas staat dit haaks op mijn controledwang, perfectionisme, mijn angst dat er iemand aan de voordeur belt (o wee, een negatief oordeel is toch sowieso het gevolg!?), etc. Daarnaast heb ik ook veel kamers gezien in de twee ziekenhuizen waar ik reeds opgenomen werd. De deuren staan vaak open, dus je blik glijdt daar naartoe, dat is zo. Zo telde ik eens 34 witte bekertjes onder een bed. Ik heb een teldwang ontwikkeld n.a.v. het vele jaren 'doorduwen' in het leven, dus ik weet wat ik zeg, haha! Natuurlijk, je bent er door ziek te zijn, niemand die daar spontaan iedere dag z'n kamer proper houdt en kijkt of alles nog goed staat. (Er is altijd een uitzondering op de regel, ahum, toch?)Fie heeft ook een slaapkamer om in te slapen. Een mooie! Toen ze (ooit, *zucht* loslaten, kan ik!) zes jaar werd, vonden we het de juiste tijd om het oude-meetjes-behang in te ruilen voor een upgrade naar eigen smaak. Haar kamer werd haar paradijsje van wit, oranje en ROZE (du-uh). Echt een schoon resultaat met houten bakjes aan de muur, een rekje voor haar leesboeken, spiegels, een nieuw bed (met zo'n bak onder voor de logeermaatjes), een roze slaapkamerdeur, ... kortom: alles nieuw. We hebben een foto van Fie, geblinddoekt, in het midden van haar kamer. Haar gezicht, toen de blinddoek af ging... het was al het klussen zeker waard! Als je leest hoe een mond open valt van verbazing, AWEL, dan zie ik dat beeld nog altijd voor mij. Ties is nu vier jaar, hij moet het nog even met het oude-meetjes-behang doen :o) - maar hij is zo netjes, oh, dat is een plezier om binnen te gaan. Netjes! Oh, een plezier om... OK, niet uitweiden, Elke.Als je op dit moment onze dochter haar slaapkamer zou binnen gaan en op 't gemak eens rond zou kijken zoals je een museum bezoekt, dan zou je zaken zien waarvan je nooit gedacht had dat dat in ons meisje zat. Nee, ik overdrijf niet. P. kan zeker bevestigen! Ik kijk niet meer te veel naar haar slaapkamermuren, want het zorgt voor een beetje hartenpijn. Hoewel haar muren nu grotendeels bedekt zijn met foto's en affiches en je kent dat wel, is het nog steeds erg duidelijk. Door hetgeen ze allemaal uitgespookt heeft... Fie is geen vlotte inslaper, dus ze heeft er steeds haar tijd voor genomen, vermoedelijk :). Een nieuwe slaapkamer dus, dat ging even goed. Fie leest graag, dus boeken lagen en liggen overal, maar dat is alleen maar positief. Hoera, twéé vrouwelijke boekenwurmen in ons huis in de coolste straat van Daizel! (hashtag daizel)In het tweede leerjaar leren ze de tafels. Geen idee hoe ze het deed, maar degene die ze moeilijker vond, noteerde ze op haar plafond. Ze had een affiche hangen met ikweetnietmeerwieofwat op (geen Leonardo DiCaprio, begrijp ik nog steeds niet), vast gemaakt met prikkertjes (in de juiste kleuren!). Met die prikkertjes begon ze gaten te maken in de muur naast haar bed. Prutsen is een key-woord ten huize 'widder'. Ze heeft lange haren, daar heb je al eens rekkertjes voor nodig. Een verzameling haarrekkers werd samen met nog andere kleinigheden een constructie van, ja, van wat? De eerste liefjes werden op de muur genoteerd, natuurlijk. Met een blauwe balpen. Toen we voor de eerste keer haar logeerbed van onder haar bed haalden om wellicht te stofzuigen (alhoewel, dat gebeurt niet veel, in alle eerlijkheid), vielen we een klein beetje achterover. Daar lagen 150 witte zakdoekjes, allemaal verfrommeld. Een nieuwe kamer = een nieuwe zakdoekendoos. Om je neus te snuiten bijvoorbeeld. Ze heeft af en toe ook last van bloedneuzen, dus daarvoor kan het ook nodig zijn. Die lagen ook gewoon tussen de matras of onder haar bed. De verse gewoon verfrommelde doekjes overheersten wel erg duidelijk. Het schattige boekenrekje werd geen uitstalraam voor de mooiste boeken, maar een vergaarbak van prutsen. Klein én groot. Met alles wat je in een slaapkamer hebt. Je wordt 8 jaar, stylo's en papier en lijm en kneedgom (kneedgommen worden verbannen nu!) en een schaar kunnen al eens nuttig zijn op een meisjesbureau. GE KUNT HET U ECHT NIET VOORSTELLEN wat we al allemaal (ooit) gevonden hebben. De verse was legt ze zelf (meestal) in haar kast; op zo'n manier dat het geen verse was meer is, je moet het eigenlijk maar kunnen. De hype SLIME heeft ons leven zwaarder gemaakt (oh drama). We vonden (nog niet zo lang geleden) drie Plantadozen gevuld met Fie-gemaakt slijm. Toen wisten we waar die BARF-geur vandaan kwam. Kokhalzend heeft ze het zelf opgeruimd. (En help, ze blijft hangen in deze hype, dat is pertank zoooo 2018!)Ik denk dat er in totaal zo'n honderd gaten in haar ooit mooie wit geverfde slaapkamermuren zitten. (Ik wil ze gerust eens tellen.) Geen idee met wat, ze kreeg die gaten uiteindelijk ook groter en dieper. Haar handtekening oefende ze op haar muur, met een rode wasco (ofzo!?). Misschien moest ze dringend een akte ondertekenen, want er werd wel veel geoefend. In ‘t groot. Een dertig centimeter, jawel. Een fles water wordt bij haar een broeihaard van nieuw uitgevonden microobjes. Als Fie haar kleren uit doet dan is dat mooi in volgorde: onderaan de kousen, dan de broek of rok, de slip er mooi bovenop, alsof ze uit haar onderbroek zweeft. Kousjes kan ze aan elkaar knopen, zoals een clown ballonnen kan plooien. Quotes schreef ze niet op papier, maar op haar muur, 't is maar zo handig zeker. Hartjes kwamen tevoorschijn en werden ook weer doorkruist als de liefde of vriendschap over was. Of er kwam weer een groter hart tevoorschijn als het toch weer 'vrede' was. De naam kwam er veelal ook bij, zo werden we wel ingelicht tegelijk, dat was dan weer mooi meegenomen, maar echt waar: wij hebben enorm veel ondernomen om dat te doen stoppen. De muur is geen muur meer, laat dat duidelijk zijn. Ik weet nu ondertussen wel dat dat haar niet interesseert, zij stoort zich daar niet aan, aan die vuilnisbelt. Ze heeft geen intrinsieke motivatie om er iets aan te doen. Als je dat wel hebt, wil dat zeggen dat je gemotivéérd bent om iets te doen. Bij extrinsieke motivatie doe je iets omdat dit van een ander moet of omdat er een andere externe prikkel is die je drijft. Een externe prikkel kan bijvoorbeeld een beloning of geld zijn, maar dat werkt dus nauwelijks bij haar. Onbewust of bewust - geen idee - deed ze het keer op keer. Op keer. Op keer. Nul effect. Vuilzakken passeerden, affiches werden binnen gehaald om de gaten of krabbels te verstoppen. Belonen, straffen, of: niets doen, het erger en erger laten worden, het helpt en hielp niet.Het ding is wel dat als Fie intrinsiek gemotiveerd is voor een bepaald thema, ze dit dan wel enorm met hart en ziel doet. Het volledig andere uiterste eigenlijk. Dat is zeker een positieve eigenschap en dat bemoedigen we alleen maar aan (vaneigens). Hoe zij soms kan doorzetten onder druk is ongelooflijk. Hoe zij deze moeilijkere thuissituatie doorstaat (in goede en kwade dagen natuurlijk), is fenomenaal. Intelligent, doordacht én zorgzaam voor iedereen. Neemt niet weg dat die slaapkamer naar de zak is :o). Nee, serieus. Niet zo lang geleden vond ik nog een knuffeltje die omgevormd was naar een soort voodoo pop. Ze is gek op knuffels trouwens, nog altijd, het moeten er veel zijn en ze zijn allen even belangrijk (da's wel schoon, hé). Af en toe doet ze wel een 'effort'. Zo heeft ze sinds kort een vuilbakje met twee zakjes in: eentje voor papier en eentje voor restafval (haar woorden). Niet dat ze die vuilbak dan eens leeg maakt. Niet dat ze niet vergist en ook sokken erbij propt. Ik zeg sokken, maar dat is nooit als in 'een paar sokken'. Zoals een droogkast sokken kan opsmoefelen, zo kan Fie sokken doen verdwijnen - misschien wel in die muurgaten. Stel je voor dat ze ooit bij de buren uit komt. Deze morgen zag ik nog dat haar logeerbed alweer vol ligt met boeken en briefjes en rommel, en ... Positief blijven: Fie sorteert eigenlijk wel like a pro!We spreken thuis van 'Fie haar spoor'. Je vindt ze aan de hand van haar prutsdingen, gewoon volgen als je ze zoekt. Dit is misschien ook wel euh, handig? Ik wil positief eindigen, want wij hebben een gouden dochter. OH ik weet ineens hoe: deze week kregen ze alles mee van boeken en papier en schriftjes van gans het schooljaar (gelukkig is het morgen papier & karton :)). Er zat een blad tussen met 'voornemens voor 2019', het waren er acht, waarvan drie omcirkeld. 'Dat zijn de belangrijkste', zei ze. Eén daarvan was: ik wens dat mijn mama geneest - ik zal ook dit jaar zorgen voor haar.Dan vergéét je dat IEDERE avond de kussens uit de zetel worden gegooid (ja, Ties, ook jij), jammer dat ik zo'n fan ben van kussens. Dan worden er alleen nog maar kussen uitgedeeld. Ik heb een beetje moeten huilen... en wie mijn vorige schrijfsel las: dat was nodig, het was maar een piepklein beetje, maar ik heb iets écht gevoeld! Dankzij mijn sloddervosje.Ook P. kan enorm genieten van de aandoenlijkheid waarmee onze tienerdochter emoties kan uitdrukken. Ik zie dat. Da's zo schoon, want dan zijn ze eens niet aan het bekvechten! (mopje!) (not!). Ik bedenk net dat het daardoor is dat hij het volhoudt om met zakken te sleuren met gerief van Fie in. Dénk ik, hé. OK, eerlijk is eerlijk: ik ben dan wel een nette en perfectionistische opruimfreak, maar vaak is het handig om wa brol in een zak te steken. Zoals er zeker velen zijn die opruimen door alles in een kast te proppen. Weg is weg, hé. (Zoals bij tweedehands verkoop: "weg is weg, hé", als je weet dat je een duur item verkocht voor énen euro...)Dus merci, lieve P., om steeds en altijd de auto te willen lossen. Met zakken. Allerhande. #fietoch#goudendochter#elkeschrijft

Lees meer »

Richting?

Het is hier een beetje stil.Vaak gieren de woorden en zinnen (onsamenhangend) door mijn hoofd en staan ze in file tot aan mijn vingertoppen. Er zit echter iets fout met de bewegwijzering. Iets of iemand heeft volgens mij een pijltje omgedraaid. Ik begrijp 't wel, het is soms verleidelijk om dat te doen bij wandelingen, hé? Of euh... nie? Ik verdenk niemand, hoor.Ik heb niets te vertellen, niets te zeggen. Als iemand mij vraagt hoe het gaat, dan verzin ik iets of ontwijk ik de vraag. Op zich geniet ik van bepaalde zaken, dus dat zit snor, denk ik dan. Ik heb genoeg beweging, ik eet zelfs redelijk goed, ik ga iedere dag naar de MaRe, op dat vlak ben ik dus ook flink. Het is zo de vinger er niet op kunnen leggen. Waarop eigenlijk? Is het stilte voor een storm? Ik hoop van niet. Waarmee ik bezig ben? Misschien moet ik eens wat dingen uit mijn hoofd halen... iemand een idee hoe je dat doet? Rust nemen zeker, niet daarmee afkomen hé :)

Lees meer »

Schrijf en rust.

Goeiemiddag!(ik dacht, ik spreek de lezer even aan, dat is maar zo beleefd :-))Ik heb nog 't een en 't ander te vertellen. 'Teen en Tander' zou nog een goeie naam zijn voor een podoloog en een tandarts die een samenwerking hebben. Ofzo. Efkes terzijde!Mijn eigen schrijfsels staan on-line, hé. Onzekerheid troef, nog iedere dag. Sinds september, dus dat is toch al een zwangerschap lang. Dat schrijven, dat gaat voor niets. Ik moet me inhouden om niet constant iets op deze website te zwieren, maar volgens de blogregels is het beter om niet te overdrijven. Anders worden mensen je beu :o). Ik heb dat 'eens' gelezen, dus dan doe ik dat, hé. OK, ik geef grif toe, ik heb dat al een paar keer gelezen, want ik pols 'zeker niet wekelijks, hoor' wel eens bij Googleman of hij tips heeft om een blog te verspreiden. Tips om een blog te behouden, dat gebeurt ook weleens. Laatst vroeg ik hem het internet uit te pluizen naar drie woorden: blog - psychische - kwetsbaarheid. Stond ik wel niet vanboven zeker! Ik bedoel echt NIET, zonder ironie. Vaneigens dat ik dat eerste resultaat eens goed bekeken heb! Weet je wat ik toen zag?Nee? Check et ut, zou G Goran zeggen. Je moet wel even scrollen, maar echt maar echt héél even. Ik leg in tussentijd even een streepje muziekje op. 't Is zeker geen hint ofzo, de titel van den Johnny zijn nummer, ik ben wel een grote liefhebber van deze man in black!

Lees meer »

De druppel.

> dit kan een zwaar beladen schrijfsel voor je zijn probeer het goed in te schatten (dat zeg ik dan, maar ik kan dat zelf niet...) inzake zelfdoding en alcoholgedrag

Lees meer »

Boom.

Af en toe zet ik onze velux wagenwijd open om een beetje rond te kijken. Als ik terug denk naar mijn ouderlijk huis met eigen slaapkamer, dan weet ik nu dat ik dat al altijd gedaan heb. Om één of andere reden staat en stond mijne velux alleen helemaal open als ik van ‘rondkijken’ deed. Zoals nu. Als kind zag ik de huizen uit de grond poppen. Ik weet nog dat mijn ouders bij de eersten waren om in die wijk grond te kopen. Al altijd grappig gevonden dat je gewoon diene grond koopt. De aarde feitelijk, met onkruid. Af en toe gingen we vanuit Roeselare eens kijken hoe het met ‘onze grond’ was. Er stond nog niets en mijn papa wees dan: kijk, daar komt ons nieuwe huisje. Ik dacht dus dat dat heel ver was, want hij wees gewoon vooruit en dat waren allemaal velden. Aja!Tot ze begonnen bouwen. Toen ontdekte ik dat ons huis gewoon aan de straatkant ging liggen. Ahja haha dat was zelfs logisch en al. Gelukkig is het nog steeds met zicht op open velden. Heerlijk. Behalve als 'den boer' maïs plant, dan heb je een lange tijd géén zicht. Chance, dit jaar zijn het bloemkolen!Mijn slaapkamer was aan de voorkant. Aan de overkant van de straat bleef ‘diene grond’ nog een eindje onbebouwd. In het midden stond daar een oude, klimwaardige, zoals uit de boekskes, sprookjesachtige boom. Man, klimmen dat wij deden! Ik heb altijd een voorkeur voor jongensachtige activiteiten gehad (efkes niet genderneutraal :)). Binnen, bij ons thuis, kleurde ik graag, verslond boeken en schreef ik links voor het geval dat ik als rechtshandige ooit in ‘t gips zou belanden, ik vond woordspelletjes uit en ja, toen vond ik ook nog liedjes uit. Op de tonen van Isabelle A en jaha, ik weet er nog eentje vanbuiten. (Hé lekker beest werd bijvoorbeeld vervangen door leuke vriendin, een ode aan.)Eens buiten was dat anders. Dan mocht het vuil zijn en met schrammen en niet nadenken. In het dorp waren er twee jeugdbewegingen: een meisjes-Chiro en de Scouts met meisjes en jongens. Ik ging vaneigens voor het laatste. Dat was met pompen als je te laat was en onder de lokalen kruipen (ja, dat kon, er staan nu nieuwe hemen). Bij een vrije minuut crossten we richting de beek. Er was daar zo’n grote rioolbuis en naargelang het seizoen kizzig water of modder. Op kamp moest ik ooit naar buiten op mijn blote voeten om een toerke te doen op de kiezelsteentjes. Dat was toen 'sterke Jan' in de leiding zat. Zo sterk dat ie was! Daar keek ik naar op.De activiteiten waren - sorry Chiro Dadizele - ‘stoer’ en zonder te veel tralalala, 'mo goed'. Dat is toch zo in mijn herinneringen :o). Dropping, nachtactiviteit, een ontvoering in scène gezet, tussen dierlijke organen een ring zoeken; zijn voorbeelden van kampactiviteiten. We sjorden onze tafels en HUDO (Hou U Darmen Open hahaha) zelf. We kookten voor onszelf en schrobden de kookpotten op de laatste dag, want die waren uiteindelijk toch zwart geblakerd ondanks een dikke laag bruine zeep (brunne zjippe). Enfin. Buiten dus. En dat zit er nog altijd in. Het zal ook iets te maken hebben met grenzen aftasten. Oh en Chiro Dadizele heeft me toch maar doen open bloeien, toch nog efkes meedelen.Aan de ene kant kan ik echt saai zijn en zuinig - ik vind dat niet erg hoor :). Denk ik. Alleeja. Meestal. Aan de andere kant vind ik het zalig om nog eens zoiets te doen. Om nergens op te letten, zonder vuiltjespaniek of ‘oeh pas op’. De gelegenheden zijn wat minder... en dan vind ik dat weer zo saai. Ik ben het al efkes kwijt, dat gevoel, ik heb er gewoon geen energie voor, geen zin, ziejzotzeker en mijn hoofd flipt. Ik ben aan ‘t typen op mijn telefoon en staar op dit eigenste moment door de velux, die van P. en ik ligt aan de achterkant van ons huis. Ja, van ons, de zolder is onze master bed room. Het gras is groener aan de andere kant. Rechts is het evenwaardig, maar links is het gras groener. Echt. Hoe doen die dat toch, vraag ik mij dan af. Alles zo proper, geen onkruid én dat gras is zo groen.Je vindt me sinds een paar weken bijna iedere dag in de tuin. Ik weiger handschoenen aan te doen en ploeter en ploeg er op los met mijn handen. Tot mijn rechterpink een ontstekingske had. Die handen zijn dat dus niet gewoon, hé! Hoe zielig! Dat doet serieus veel zeer, dat is met 'pus' en al. OK dan, tuinhandschoenen check, maar op den duur gingen die weer uit. Tot mijn linkerpink het begaf en ik wakker werd van de kloppende pijn in mijn PINK. Ontsteking en die trok door tot net niet aan mijn hand. P. was bezorgd, ik eigenlijk niet, is het raar te zeggen dat ik beter fysieke pijn kan verdragen dan psychische pijn? Het is warempel verademend... Ik kan het ook netjes verzorgen, hup, de EHBO-koffer uit de kast en ontsmetten en prutsen en een plakkertje. (Gisteren had ik het met mijn schoonzus nog over een 'plakkertje'. Zij zegt plakker of pleister. Op mijn boterham doe ik 'korreltjes' en geen hagelslag. Misschien wordt het echt wel tijd om mijn 'kindertaaltje' eens onder de loep te nemen :o).)Nu goed, de linkse pink is nog steeds ontstoken en excuseer, maar er blijft daar maar ‘iets’ uitstromen. Één handschoen dus, links. Tot ik daarjuist binnen kwam en besefte dat ik voortdurend met mijn rechterhand in de aarde aan de slag was. Vaneigens, hé, ik ben rechtshandig. Ik kan dan wel linkshandig schrijven, maar het linkse tuinieren moet ik nog leren.AHA, ik voel een projectje aankomen... ik schrijf het onder mijn lijstje van zevenenzeventig projectjes TO DO. (Waarlijks, ik zeg projectjes.)Haha, NOT, ik schrijf dat niet op, want dat past allemaal in mijn hoofd. Dat denkt mijn hoofd toch. Ik denk van niet. Alhoewel, het is ik die schrijf zeker en niet mijn hoofd. Toch, zijn schuld!De klimboom heeft uiteindelijk zijn plaats moeten afstaan aan mensen die ‘de grond’ gekocht hadden. Dat is dan toch inclusief boom!? Ontgoocheld dat wij waren, kinderlijk verdriet bij broer en ik. Ons tijdsverdrijf! Die bergen in onze tuin waren ook al weg, ik dacht heel eerlijk dat onze tuin zo ging blijven, want we hadden toch de grond gekocht? Dus ook de aarde die we over hadden?Gelukkig kon ik vanuit mijne velux seinen met mijn zaklamp naar een huis in de andere straat. Mijn beste vriendin en ik waren op dat geniaal plan gekomen. Velux open en in de stilte van de nacht (wel ja avond, want ik ging altijd stipt slapen - saai kantje weetjewel) konden wij elkaar nog een goeie nacht toe wensen. Mijn eerste sigaret rookte ik onder diezelfde velux. Ik wilde dat thuis eerst oefenen zodat het in het openbaar niet stuntelig over kwam. Sorry, hoor, mama en papa. Ik rook nu niet meer, ik wist plots eigenlijk niet meer waarom ik rookte. Ik bekijk het nu als een stok in uw mond steken, dat in brand zetten en dan nog eens inademen? Je moet dan nog eens zorgen dat je die stokken bij je hebt en zeker genoeg. Oh neenee. Die vapers ofte dampers vind ik wel nog belachelijker. Dan steek je gewoon een BIC in uw mond en zuig je daar aan. Of als het een groter model is, is dat gewoon zo'n ding om kaarsen aan te steken! Ik zou zeggen: ofwel old skool ofwel gewoon stoppen. (Dit terzijde, maar alléé ja, lees het nog ne keer :)).Ik ga mijne velux hier nu meteen wel dicht doen. Serieus, hoe warm is het! Wedden dat men zal klagen dat het een beetje TE warm is? Ties zei deze morgen: ‘ik denk dat we in Spanje zijn!’ :o) Daarmee is alles gezegd. Ik heb mij in de zon gelegd met een boek.Dat heb ik toen twee minuten vol gehouden, want 't is echt wel warm, hé? En eigenlijk, ik heb een excuus: één van de bijwerkingen van de medicatie die ik dagelijks neem is: overmatig zweten. Overmatig, hé. De definitie is daarvan 'meer dan gewoon en meer dan goed is'. Ik ben geen zweter, nu dus wel. Dat is nieuw, ik durf alleen nog maar zwart te dragen of wit. Of vleeskleur, maar dat is een beetje belachelijk. Een andere bijwerking is concentratieverlies, dat geldt voor gans mijn collectie. Dus bij deze: ik ben mijn pointe kwijt. Tenzij: tuinieren is op dit moment mijn zotste activiteit. Ik hoop maar dat Sterke Jan niet aan 't mee lezen is! Goh ja, dat is nu zo, het is opbouwen zeker? Eens ik binnen ben, verander ik dan weer naar ikmoetallestegelijkdoen en wel meteen. We mogen straks naar een feestje en Fie herinnerde me er nog even aan: 'Mama, je gaat toch niet in die kleren, hé?!' Toen draaide ik met mijn ogen zoals zij dat zo goed kan. Ben je gek, dacht ik nog, het is grijs en dat is niet zweetveilig. Daarnaast heb ik ook nog geen BH aan, dacht ik. Ik dacht dat ik dat dacht, maar Fie zei ook nog: 'Ga je ne keer springen?'. Ik heb het dus waarschijnlijk luidop gedacht. Blijkbaar. Op het voetpad. Fie haar insinuatie van geen BH en springen, dat ligt nu een piepklein beetje op mijn maag. Gans de humor van haar vader!Weet je wat Ties een tijdje gezegd heeft? 'Mama, dat is jouw HB-tje, hé.' Je moet dat nu eens luidop zeggen: een haabeetje. Hahaha, hoe kjoet is dat. Alhoewel, hij zegt TJE!!!! Tedju!Wat zie ik mijn kinderen graag. P. ook, ja, P. ook. Ons gras is toch het groenst van al, hoor. (Als we samen zijn, dan geloof ik het soms. Héél erg soms heb ik het al eens gevoeld. Ja, waarom zitten die veluxen ook aan de achterkant. Twee piekerbronnen van jewelste!)xxxxx

Lees meer »
Mei 2019

Peter Pen.

Ik ben iets vergeten toen ik nog kind was: het besluit nemen om eeuwig kind te blijven. Ik was al lang geen kind meer toen ik op een dag dacht: 'toeme, nu benne 'k ik da wel vergeten zeker!' Als Peter Pan dat kon, dan kon ik dat toch ook wel zeker? Gemiste kans, Elke!Voor altijd kind zijn... Terwijl, als kind wil je alleen maar groter en groter worden. Sterker, stoerder, mooier en groter. Dit meisje niet. Het feit dat ik nog altijd het woord meisje gebruik bij mezelf, zegt al veel, bedenk ik nu. Het werd me in de middelbare school allemaal veel te serieus en ik kon in de problemen geraken (wat dan ook wel gebeurde vaneigens, aja). Meisjes en emoties, amai, ik zeg het u, dat was geen lachertje om dat te doorspartelen in mijn puberteit. Moest die puberteit nu nog eens voor iedereen gelijk starten en eindigen, dan was er nog wat structuur, maar neen, dat zou te gemakkelijk zijn, dacht moeder natuur wellicht wel! Ik liep voortdurend op de toppen van mijn tenen, zo weet ik nu, om iedereen genoeg ruimte te geven, vooral niet veel lawaai te maken en op te vallen en bijgevolg zéker niemand teleur te stellen. Ik was en ben hélaas niet perfect, ook al wil ik dat zo graag, dus ik maakte fouten en stelde mensen teleur. Ik hield alles in stand waarvan ik niet wilde dat het gebeurde. Ik dreef af... in mijn hoofd, maar ook lijfelijk.Peter Pan kon dit al vliegend doen, dat lijkt me dan toch ietwat vrijer ofzo. Je zweet ook minder denk ik, bij een paniekaanval bijvoorbeeld. Het elfje als rechterhand is dan misschien ook je luisterend rechteroor? (Dat mag dan wel een mannetje zijn

Lees meer »

Ding dong.

is 't gepermitteerdniet mee te doenis 't verkeerdom goed te willen doenvoor m'n geest en lichaamdan en ja, ik beaamik wil mee kunnen pratenover 't leven, uitgelatengewoon ja kunnen zeggenbevestigen en een kaartje leggenliever niets missennaar de roddels vissenalleen ben ik niet alleenik krijg nauwelijks vrij spelen dátdat is zo gemeenja, 't is tegen jullieen grijnst zo nie                                                                                                                                         #elkerijmt

Lees meer »

Zoain noa de zak.

Zaaien naar de zak, zeggen ze in Roeselare. Dat antwoord kreeg ik toen ik vroeg wat bovenstaande titel betekende, uitgesproken door een enorm lieve loyale collega. (Gemis...) We hadden het over het omschakelen van full-time werken naar vier op de vijf dagen werken, of minder. Je weet wel, mijn aanvraag voor 4/5 was goedgekeurd, het zou van start gaan op 1 januari 2017. Mijn psychische gezondheid kon het helaas niet meer rekken tot dan. Ties ging dan goed twee jaar zijn, ideaal dacht ik. OK ja, ik ging dat eigenlijk al twee jaar ervoor doen, maar ja, duizend redenen om het niet te doen. Nu zou ik zeggen, bij twijfel: DOEN! Zoals mijn lieftallige collega zei: qua centen, moet je het zeker niet laten. 'Ge zoait noa de zak.'Dat betekent dat je uit geeft wat er binnenkomt op je rekening. Zo eenvoudig is dat. Ik weet nog dat ik dat geniaal vond, die gedachte. Ik weet ook nog hoe dat echt voelt. Wij hebben een periode gehad waarin we het financieel echt moeilijk hadden. Ja, we konden rekenen - heel zeker - op steun van onze ouders, maar we wilden het zelf doen, 'het zal wel lukken'. Het is ons ook gelukt, hoe, dat weet ik niet meer echt. We waren net met z'n drietjes. Mijn vriend op zoek naar een leuke job. Ikzelf was nog aan het recht krabbelen uit een stevige depressie. De oorzaak ook waarom ik mijn bachelor niet gehaald heb. Ik praat daar niet graag over. Ik schaam me, als het over studeren gaat, over diploma's. Dat is er keihard ingestampt bij mij. Door mezelf, vaneigens. Ik kan niet eens iemand de schuld geven!Een gezinnetje van drie, vol liefde. Ik kan zeggen dat ik via de liefde de eerste twee jaren met ons drie door gekomen ben. Dikke liefde plus de mentale steun en praktische steun van mijn ouders. En nog velen rondom ons. Ge kunt u niet voorstellen hoe ik toen aan het worstelen was met mezelf, met 'de opvoeding', met onze rekening en hoe we die nul omhoog konden krijgen. Of misschien wel. Best velen onder ons, vermoed ik. Money, money, money, daar kleeft een stigma aan. Kijk ja, het is nu zo, vaak een lege rekening, waardoor er zaken niet betaald konden worden, dan was het wachten op... Even geleden noemde 'één of ander familielid' mij ZUINIG. Als je nu een persoon mag beschrijven in één woord en die zegt 'ZUINIG', dan ben je ontgoocheld. Vriendelijk misschien. Of grappig. Was dat geen optie? Duidelijk niet dus :). 't Ambetante was dat hij compléét juist zat. Mijn vriend bevestigde ook (verdacht) zeer opvallend. Tedju, betrapt. Maar kijk, het heeft ons wel geholpen. AHA, NU GIE. Ik zou werkelijk het eten uit mijn mond sparen. (haha 'sparen') Als ik zie dat er nog zoveel boterhammen zijn, heb ik altijd al genoeg binnen. 'Als zij maar genoeg eten.' Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik heb ergens wel een gat in mijn hand als ik de winkels 'toevallig' binnen stap, maar ik koop alleen voor mijn drie huisgenoten. Het is vaak dat ik zeven kapstokken vast heb voor mezelf, maar dan schuif ik op naar de andere afdelingen en leg ik op het laatste mijn stukken weg, zodat ik... oh dat klinkt nu plots zo raar, hé, maar het is zo. Ik vind dat logisch en normaal, ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o).Ik doe heel weinig beleg op mijn boterham, dat is al altijd zo geweest. Te veel vind ik niet lekker. Ik geef toe, vaak is het héél weinig, maar ik vind dat ook niet erg. Dus het is niet zielig :o). Ik ben gewoon zo. OK ja, ik ben dus zuinig; die term blijft vaneigens hangen tussen 'het familielid' en ik. Vooral mijn moppentappende partner eigenlijk.Qua gat in mijn hand: ik koop heel veel praktische dingen. 'Dat gaat ons leven vergemakkelijken.' 'Goe idee, hé?' - zijn zinnen die ik hier dan rond gooi, om mijn aankopen te rechtvaardigen. (Ja, ik doe aan troostshoppen. Het is heel erg geweest, soms nog een klein beetje, maar het is wel onder controle. Ik heb dat enorm lang onder de radar kunnen houden, ik ben de financial manager in the house.)Bon, wat was mijn pointe ook alweer? Ja, het was uiteindelijk april 2010 toen we beiden een vaste job te pakken kregen, dat we terug een beetje konden ademen. Het spaarboekje zag er niet hoopgevend uit, dus dat mocht wel eens, dat ademen. Toen ik 'op een dag' (à la Kabouter Wesley) met mijn eigen ogen (ik had gelukkig mijn lenzen ook aan) zag hoeveel euroots er op een spaarrekening stond van iemand van mijn leeftijd ongeveer, viel mijne frank pas echt. (hehe, in thema en al) HUNK!? kwam in mij op en ik kreeg het echt en echtig heel koud. Waarschijnlijk omdat mijn mond open gevallen was.Geen jaloezie of zo, hoor, dat ken ik niet echt, maar alléé ja, er was nogal een verschil in de rayon euro's. Beetje bij beetje bouwden wij uiteindelijk wel wat spaarmarge op. We ontdekten een jaar later een huis 'te koop' en gelukkig was dat in de tijd dat je nog kon lenen zonder dat je er ook maar iéts moest insteken. Of hoe zeggen ze dat. Kapitaal. Het heeft een jaar geduurd eer ik echt geloofde dat wij een huis hadden kunnen kopen. Allé ja, of de bank toch! De jaren ervoor was dat gewoon geen optie. Terwijl we wel weg wilden uit het huurhuis, maar iets anders huren was geen optie, want de prijzen stegen alleen maar. Maar kijk, deze keet is nog altijd van ons! :)Zoain noa de zak dus. Mijn vriend is zo zot geweest om weer te gaan studeren drie jaar geleden. Schoorvoetend legde hij dat hier eens op tafel, maar ik dacht alleen maar: doen! Als ik die pakken maar niet moet blokken! Wel minder werken dan, want ik wilde er ook wel niet helemaal alleen voor staan in de coolste straat van Daizel. Halftijds werken dus en studeren als hobby. (Hoe je kan studeren als hobby, dat begrijp ik nog altijd niet, maar soit!) Dat ging best goed, ik bleef gewoon full-time verder werken. Je verdoet inderdaad echt wel gewoon hetgene wat er binnen komt, dat scheelde wel wat, maar 't zit in een paar gekende zaken. We gingen minder uit eten. In het weekend belanden wij al eens ergens waar we dan meteen ook maar iets eten, want 'wat gaan we eten vanavond' is hier een vraag die nooit beantwoord wordt. Iedereen content :). Niet dat die vraag érgens beantwoord wordt, denk ik? 'Kies maar' telt niet mee, zo ook 'ik weet het niet' en 'voor mij is 't gelijk'. :-)Babysits, blijkbaar kan je daar ook wat geld aan verdoen. En iedere dag na het werk snel een boodschap doen. Dat bleek ook niet al te slim. Dan toch maar weekmenu's en wekelijkse boodschappen inplannen (saai). Een ander merk van pampers zoeken, dat ook. Op de kaartjes staat er vaak hoeveel het is per pamper. Per pamper, hé! Ik zou zeggen: niet vergelijken! Je zal achterover vallen! Of toch wel, maar dan op eigen verantwoordelijkheid. Ik ben toen ook gestopt met tijdschriften kopen. Ik minderde het doneren aan goede doelen. Eén goed doel is goed, moet ik me nog altijd inprenten. Cadeaus! Ik heb mijn hobby moeten aanpassen: cadeaus kopen en zoeken en kopen, ik vind dat leuk, dat ontspant mij, de zoektocht naar een leuk cadeau voor een bepaalde persoon. Het is eens uitgekomen in de familie dat de bedragen totaal niet overeen kwamen. Wat is dat ook altijd met die bedragen hé, hoeveel geef je ook alweer voor een verjaardag, een babyborrel? Een huwelijk! Ook zo moeilijk... En eigenlijk, zoals we op Fie haar geboortekaartje schreven: een enveloppe (vol met flappen) of 'iets uit het ❤',  dan geeft dat laatste veel meer waarde. Een combinatie is wel ideaal (ter info gewoon)!Ziek zijn = financieel geen lachertje. 't Is hopen dat je een goede hospitalisatieverzekering hebt. Daar bovenop vallen psychische aandoeningen veelal uit de terugbetalingsboot. Dit valt er altijd uit: verslaving en poging tot zelfdoding. Daar ben ik heel sarcastisch over en kwaad: "want jah, echt wel ja, daar hebben we zelf voor gekozen om op zo'n punt te komen. Een groot 'ding' daarin is, dat vind ik, de genetische factoren. Je hebt het in je of je hebt het niet. Ziek is ziek. Een ambulante psycholoog? Ik heb dertig euro gekend, maar nu betaal je al gauw 60 euro per sessie. Ik ben al altijd wekelijks gegaan, maar dat gaat gewoonweg niet lukken. No offence naar de psychologen toe, hé. Ik heb nog altijd de beste, trouwens. Lucky bastard: ze begint net in een groepspraktijk en niet meer enkel in het ziekenhuis, dus ik kan bij haar blijven gaan! Goed, hé! Of zij dat ook vindt, moet je haar vragen :o).Zonder mij erin op te jagen ('t is waar, Tom Lenaerts, 'Kalmte kan u redden') blijven wij zaaien naar de zak. (Schone man hé, den Tom, dit terzijde en off topic, woeps.) We kunnen natuurlijk ook niet anders.Twee halve broodwinningen zijn samen één. Velen moeten het met minder stellen. Ook ik zat lang in de grijze zone van 'recht op niets'. Ik kreeg één keer een tussenkomst financiële steun (oh ironie dat ik dat al heel veel toegekend heb in mijn job voor ocmw-cliënten) van 400 EUR. Over een periode van - snel geteld - veertien maanden. Dat is per maand... haha nee, ik kan dat niet uitrekenen, het doet er ook niet toe. Wat er wel toe doet: lost ne keer al die grijze zones op! Nog een voorbeeld: als je uit het ziekenhuis wandelt, ook al is het van willen of van moeten, dan is er nauwelijks nazorg. Ciao en succes! Welkom, grijze zone.Het is wél allemaal een enorme leerschool. Chance dat ik niet kapitalistisch ingesteld ben. Ik geef gelukkig ook niet om kledingmerken of trends. Geen idee welke stijl ik eigenlijk heb. Of jawel, ik loop toch al dertig maanden rond met sweater en jeans en sneakers. Zo lang mijn kindjes zeggen: 'oh, zo'n mooie trui, mama!' of 'ooh, mag ik die ook eens passen' (rara, welk kind zegt wat), zit het wel goed zeker. Zo lang er dikke liefde is... Ties zegt 'koejt' in plaats van 'kjoet' dus cute hihi! Fie zei gisteren cute op zijn Vlaamsch, fonetisch, dus dat werd: 'kutte' en erna: 'ik had daar zin in', zei ze. 'Ik heb er zin in om te kijken hoe jij de tafel gaat afruimen!' antwoordde ik. Haar ogen draaiden weg en keerden bijna niet meer terug. Zij krijgt elke zondag na de Chiro 3 euroots zakgeld. Enkel en alleen als haar planning een beetje klopt: genoeg taakjes gedaan deze week? - genoeg trompet geoefend deze week? - notenleer nagekeken? - huiswerk gemaakt? Ties is voorlopig nog tevreden met wat rostjes nu en dan. Alhoewel, hij vroeg eens naar 'een briefje' voor in zijn spaarpot. Ik heb het kunnen afwimpelen door over een ander onderwerp te beginnen (wellicht de iPad of koeken). O ja, ik moet bekennen: de tweede keer dat hij het vroeg, plooide ik al, zo ook een briefje van vijf...Ik ben eigenlijk beginnen schrijven na het checken van onze rekening. Of eigenlijk: eerst heb ik mijn winkelmandje leeg gemaakt op bol.com. Is de twintigste van de maand al 'het einde van de maand'? Ik denk aan de mensen waarvan ik weet dat het financieel op niets trekt. Vaak wil ik geven, maar ik weet nu dat je hen daar niet mee helpt. Dat kan schaamte zijn. Of schuldgevoel omdat ze niets terug kunnen doen. Ook al is dat niet nodig.Met een knuffel of een luisterend oor komen we samen wél al heel ver. Of een wandeling. Geen geld betekent immers (vaak en helaas) ook isolement. Een psychische vicieuze cirkel. 

Lees meer »

Au revoir.

Afscheid. Het woord alleen al. In mijn optiek mag het gerust geschreven worden met een 'lange ij' en een 't' op het einde.Het scheiden van personen. Het scheiden van de eierdooier en het eiwit (ik geloof dat ik tot de slappe, snotachtige eiwitten behoor). (Klein lachje, klein traantje.)Het liefst van al ga ik weg zonder dat iemand het ziet. Je bent daar dan echter niet zeker van, dus misschien is dat dan onbeleefd (denk ik dan, maar ik doe het soms toch). Ik heb een vriend aka bestie die stiekem 'pleite' gaat op (late) feestjes. Geen zatte kat die dan nog door heeft wie wanneer naar huis gaat. Ik vind het gewoon een beetje grappig, omdat ik altijd door heb wanneer hij 'toch-niet-zo-stiekem pleite aan 't gaan is' :o). Oh, verbloeme, jaren heb ik gedacht dat wij even oud waren, maar dat is een ander verhaal. Of misschien ook niet: ik heb het nogal moeilijk met loslaten.Ik ben op dit moment aan het schrijven in 't PZ Heilige Familie. In de luchthaven, zoals dat hier heet. Het middelpunt van de afdeling. Ik weet nog dat (eens ik uit mijn kamer durfde) ik niet wist waar naartoe, toen ik werd doorverwezen naar 'de luchthaven'. Het kan hier heel hectisch zijn. Plots kan het ook helemaal stil vallen, zoals nu. Er zijn veel therapiesessies bezig, de rustmomenten worden ingelast en de deur van de verpleegpost is dicht zodat ze kunnen roddelen over alle patiënten hier. :o)Het kloppend hart van deze verdieping. Een plaats van komen en gaan. Alleen hangt er in deze luchthaven geen tijdsschema. Er wordt enkel verteld dat je je tijd moet nemen. De handleiding zit er helaas nooit bij. En al zeker geen einduur. Schuin voor mij zit iemand te tekenen, al anderhalf uur in volle concentratie, af en toe kijk ik mee hoe het vordert. Onze zoontjes zijn even oud. Links van mij staan de triestige planten. (Jup, in de hulpverlening staan bijna altijd triestige planten. 't Gaat 'm hier wel degelijk om de planten, hé, LOL!) Als je er doorheen kijkt, zie ik iemand zitten in 'de zeteltjes': de Primo aan 't lezen. Het ziekenhuis heeft een abonnement op Het Nieuwsblad en de Primo. Da's ogliek kluchtig!? Nooit gedacht dat ik nog eens een Primo in mijn handen zou krijgen.Op de salontafel staan chocolaatjes. Op de salontafel staan altijd chocolaatjes. Als de chocolaatjes op zijn, dan zijn het snoepen of is het popcorn. Koekjes met chocolade, koekjes met kokos, koekjes met vulling, dat sowieso, gewone koekjes zijn te saai. Nee, het aantal kilo's meer op de weegschaal ligt op deze afdelingen niet alleen aan de bijwerkingen van sommige anti-depressiva. Ik heb hier chocolade leren eten. Wist je dat je kan overleven op chocolade? (Zelf getest. :))Het is voor mij de laatste dag dagtherapie vandaag, vandaar de titel. Ik ging al een paar keer op ontslag en weet je, dat is zo'n beetje de hel. Dan sta je daar aan de verpleegpost met je grootste trolley. Plus drie plooiboxen, nog wat winkelzakken. Als je geluk hebt is er iemand met je mee, want je verzamelt nogal wat gedurende je verlof hier. Ik heb altijd geluk. 'Ik ben dan naar huis, hé.' Geknik of een woordje, er wordt succes gewenst. Ik ben gelukkig gevorderd qua 'weggaan', dat ik het uitspreek dat ik dat niet graag doe en dat ik gewoon - doei - weg zal wandelen.Natuurlijk was ik steeds echt blij om naar huis te gaan. Het gezin valt uit elkaar hé, als er een papa of mama weg valt. Eens je uit opname bent, is het heel moeilijk om de structuur te behouden. Die structuur in het ziekenhuis deed me steeds geweldig deugd. Daar ik vroeger dacht dat ik alles kon, eender welk uur en ik dacht: 'Ik? Structuur nodig?!' - vind ik het nu echt aanpassen dat ik zo veel structuur nodig heb. Saai ook! Saai dat dat is. Op tijd gaan slapen. Op tijd opstaan, je medicatie in de mot houden, want één pilletje minder voel je snel. Vansleuven heeft FOMO, ik wil niets missen, het leukste komt misschien nog, alles er uit willen halen! Dat was ik, ten top. Ben ik dat nog? Staan springen om dagtrips te organiseren, mij te smijten in een vereniging of het feestcomité op het werk, 'we maken dat gewoon zelf!', feest tot in de late uren, zorgenvrij bijna.Helaas. Stemmingswisselingen kan je daarmee niet rijmen. Hoogtes en laagtes, dat gaat niet. Niet in het gezin, niet in je job, niet in je hobby's, niet in de liefde heb ik soms gemerkt. Het staat haaks op wie ik ben, ze mogen me dan té empathisch noemen, maar anderen tevreden = ik tevreden. Met je hoofd in het zand is dat ook allemaal moeilijk trouwens. Ik hoop dat dat voor struisvogels anders ligt. Een paniekaanval is ook niet zo handig. Ik maak mee dat ik ergens niet geraak omdat ik verkrampt en geblokkeerd ben. Ja, ik probeer er me dan 'over te zetten', maar dat marcheert precies niet. 'Je hebt het beloofd.' Zeer zeker, uit de grond van mijn hart, maar moest jij nu hoge koorts hebben plots, zou het jou dan lukken? Of je rug is geblokkeerd en je geraakt niet meer recht? Ja, ik heb dat eens geantwoord. Helaas. En nog eens sorry. 'En nu moet je echt eens stoppen met het zorgen voor anderen!!' werd me in januari zeer duidelijk gemaakt. Waarop ik alleen maar kon huilen en pruilen 'Maar het is het enige waar ik misschien een beetje goed in ben!' - boehoehoehoe. (Echt, zet een hulpverlener voor mijn neus en ik begin te snotteren, omdat ik weet dat dat niet uitzonderlijk is, ofzo!? - of het moet zijn dat er altijd iemand ajuinen aan 't snijden is onder mijne stoel.)Als dagpatiënt wandel je 'gewoon' naar buiten. That's it. Fluitend, zo je wil. Dat zal ik straks ook doen, voor de vierde keer. Niet dat fluiten, gewoon wandelen :o). Vierde keer, goeie keer? Da's goed, er is sowieso een hoek af bij mij, dat is niet erg :). Volgende week start ik met een nieuw traject, ook in Kortrijk. Dus, ziekenhuis: 'Tot nooit meer!' ('So long, suckerrrrssss', zeg ik al eens. Stoer, hé!)

Lees meer »

Redding.

Vandaag zette ik nog eens mijn Spotify lijstje op. Het heeft de titel 'Huishouden'; naar de tip van een verpleegkundige. Dat lijstje bestaat uit een uur liedjes die ik heel graag hoor, tijdens dat uur moet (ah nee, mag!) ik huishouden doen. Slechts een uur dus. Beperking staat immers niet in de Van Leuven (haha zoals dé woordenboek hé, heb je 'm?) Of dat concept zou het moeten zijn. Tips & tricks neem ik heel serieus, dus een aankoop van een Bose speaker en een account op Spotify later begon ik gezwind (echt, hé) en ook wel als een raket in "het huishouden"' zoals dat heet. Redelijk gelukt, die eerste keer. Geëvalueerd met diezelfde verpleger, na een veeg uit de pan van mijzelf voor hem à la 'kostelijk grapje wel ze, uwen tip!', dat ging toppie. Woehoew inclusief.We zijn een half jaar verder ongeveer. Ik probeer het wel degelijk nog, maar dat ding blijft doorspelen hé. Door nu efkes weer thuis te zijn en niet in opname (houden zo), de vele veranderingen alhier en aldoor en op komst, verval ik pijlsnel in mijn perfectionisme en controledwang. En ik kan U zeggen: het zijn er twee om U tegen te zeggen, als U snapt wat ik bedoel.Een dag thuis vandaag. Ik ben opgestaan met pijnlijke verkrampte kaken en duuzd lijstjes voor mijn ogen. Ik eet allereerst zes boterhammen met choco en drink een tas koffie. Of twee. En misschien nog eentje extra. Deze ochtend ging de speaker nog eens aan (Bruce voor de maten) en ik begon de keuken af te kuisen. De tafel. Ik ga naar de kippen, geef ze eten en doe een klapke. Ik probeer dat althans, want eens ze eten kijken ze niet meer naar me om. Nu goed, dan steel ik maar hun eieren hé, dat is maar zo eerlijk dan. Ik schep immers ook hun toiletjes leeg. Ik zie onkruid, dus dat trek ik uit. Per handjevol ga ik telkens weer naar de composthoop. Zoals ik iedere keer als ik richting zetel ga, de kussens goed leg. Alsof die in een andere positie gaan liggen uit zichzelf als je alleen thuis bent, hé. Dat wéét ik wel, maar als ik het niet doe, dan gaat er misschien iets ergs gebeuren. Als ik het probeer tegen te houden, moet ik het wat later alsnog doen of ik functioneer niet meer. Zoals ik telkens er iets naar boven moet, ook al zijn dat twee verdiepingen, ik dat effectief meteen moet doen en het op zijn plaats moet leggen. Ik neem een wasmand nooit mee naar boven, dus doe dat per stapel kleren. Die wasmand hoort beneden te blijven, want ons 'waskot' is beneden. (Mooi mee genomen zijn de bilspieren die ik kweek. Haha not, geen verschil helaas.) Als ik de verse was uit hang, doe ik dat niet eerst in een wasmand. Ik zet het wasrek meteen op zijn plaats en haal (meestal) per categorie de was uit, ga naar dat wasrek en hang het uit. Opnieuw en kan afhandelen! Veel instanties werken tijdens mooie kantooruren, dus misschien kan ik dat dan ook meteen afwerken. Als ik het zie zitten tenminste om naar buiten te trekken. Het keukeneiland heb ik erna nog maar eens afgekuist. Erna heb ik zowel het koffiemachine ook maar eens bekeken, dan gaat alles vlotter als je eens een dringende koffie nodig hebt, dat doe ik vooral voor P. Ik wil dat voor hem alles vlotter loopt. Het leven is al zo druk en heftig en nogal intens hier in huis. Dat is mijn schuld, dus ik zoek naar oplossingen. Even de plantjes nog eens herschikken. Dat gedurende dag. Met plantjes bezig zijn is immers enorm rustgevend, ik vertel dat dan ook trots aan de hulpverlener voor mij. De halve waarheid.Deze voormiddag heb ik nog niet zo heel veel geteld. Vooral de klok, ik wéét de uitkomst wel van de twaalf cijfers samen, maar voor de zekerheid wou ik het nog eens zeker zijn. Mijn plantenrek heeft nog altijd evenveel strepen, dus ik ben op dat vlak ook weer even gerust. Ik hou nogal van streepjes, die combinatie is niet zo ideaal. Mijn t-shirt met lange mouwen telde ik in de badkamer. Je hebt geen idee wat kinderen achterlaten in een lavabo, even schrobben. Zijn die tanden wel gepoetst als er een halve tube Dinotrucks tandpasta aan de tegeltjes plakt? De flessen shampoo en douchegel en wat verzamelt een mens nog allemaal moeten rechts van het bad staan. Iedereen die hier een bad of douche neemt, begint dus met alles aan de rechterkant. Toch logisch dat je dat dan ook zo doet achterna? Ik kreeg deze ochtend zomaar bonenkruid van de lieve vrouw die me nu toch al een tijdje komt helpen. 't Kan ook iets anders zijn, mijn concentratie is niet echt top, maar het kruid zou lekker zijn bij boontjes. De bonenbetrokkene vertelde me dat ik dat kan uithangen om te drogen. Ik heb er nu vier 'opgehangen', maar vier is niet zo goed. Ik maak er straks acht van.Ik bekijk de klok en bedenk hoeveel tijd ik nog heb voor ik dien te vertrekken naar de schoolpoort. Beter check ik een paar keer wanneer ik dan juist moet vertrekken. Rusten is een beetje verplicht, hoeveel tijd heb ik nog om dat uit te stellen? Weet je wat mijn redding was en waardoor ik hier in gang geraakte met schrijven?

Lees meer »

Maak een Gratis Website met JouwWeb