elkeschrijft


elkeschrijft schrijft, overal, in haar hoofd of op papier

soms typt elkeschrijft ook en dat doet ze hier

 

#elkeschrijft #taboedoorbreken #psychischekwetsbaarheid #dekleinedingen #humor #ggz

 vragen of opmerkingen of tips?

gewoon je hart luchten?

 - - - >  elke@elkeschrijft.be

Juli 2020

Arbeiten.

Ons verlof zit erop (of is het er op? waar zit dat eigenlijk OP? enfin, soit :)). Deze ochtend had ik een afspraak bij IDEWE met de arbeidsgeneesheer van mijn werkgever. Dat is een externe dienst voor preventie en bescherming op het werk. Gezien ik statutair ben, word ik niet uitbetaald door de mutualiteit. Ik werd tot nu toe ook nog niet opgeroepen door de arbeidsgeneesheer (zoals je anders wel jaarlijks moet doen, op controle). Als iemand naar de arbeidsgeneesheer moet, of de controlearts (het woord geeft het al aan), dan brengt dat altijd heel wat stress met zich mee. Je wordt 'gecontroleerd'. Ben je wel 'genoeg ziek'? Heb je wel het recht om thuis te zitten (en niets te doen, you wish)? Heel vaak hangt een uitkering daar aan vast. Ik hoor best wat horrorverhalen rond me heen over artsen die slechts zeven minuten de tijd nemen en dan pakweg negatief advies geven voor een opleiding. Er kan nogal veel gebeuren in een jaar weetjewel, dan zijn die minuten nogal rap voorbij. Maar kijk, vandaag was het mijn beurt. De eerste keer trouwens, sinds ik daar verdwaasd achter mijn bureautje zat en niet meer wist wat of hoe. Ik zat in de wachtkamer en ik vroeg mij af: why the hell ben ik zo nerveus?! 't Is niet dat ik iets verkeerd gedaan heb toch. Toch!? Of wel? Een vriend van mij stuurde me deze ochtend dat hij dat gevoel vree herkenbaar vond bij zijn eigen cliënten. En dat het in de brief van de controlearts zou mogen staan dat je niets misdaan hebt, maar 'gewoon eens op gesprek kan gaan bij een lieve (hopelijk) dokter' :o). Moest het zo gaan, 't zou al veel schelen in onnodige stress. Hoewel, misschien zou ik het ook niet helemaal louche vinden en nog meer stress hebben, haha! Anywayz, ik zat daar te wachten en mijn laatste restjes vingernagel af te trekken. (auwtch)De stress bleek niet nodig. Ik heb het geluk dat de arts die voor onze dienst in staat een eerlijk, open man is. Alleen was zijn eerste vraag: 'vertel eens waarom je een afspraak maakte bij mij...' AHA popte het in mijn hoofd IK BEN ERIN GELUISD!Nee serieus, ik had de afspraak niet zelf vast gelegd :o). Een aantal maanden geleden kwamen mijn rechtstreeks diensthoofd en de directeur op bezoek in de MaRe. Wat ik best zot vond, dat zij zo'n uitstap maakten om mij te zien. Bo, mijn herstelondersteuner, mocht er ook bij zijn, dat vond ik ook wel erg fijn. Dat ik meer op mijn gemak was, is nu ook veel gezegd :). Op zich bleek het wel een bizar bezoek, ik kon echt niet geloven dat ze 'zomaar' kwamen voor MIJ. Voor mij begot, dedie die al zo lang niet meer komen werken is om 'één of andere zeer abstracte reden'. Allee ja, dat is wat mijn brein me dan vertelt, hé. Uiteindelijk heb ik wel echt letterlijk gevraagd, meer naar 't einde van het gesprek toe, of ze iets verwachten van mij. Was het niet tijd dat er een 'actie' gebeurde, moet ik niet eens een formulier invullen of 'gecontroleerd' worden - ik weet het niet, hé. Ik ben statutair in dienst, dus de mutualiteit heeft geen zakens met mij, maar 't is ook wel echt raar om niéts te (moeten) doen. Na deze vraag opperden ze dan wel dat het misschien wel goed is als ik eens bij de arbeidsgeneesheer van 't stad zou langs gaan. Echt waarom was niet echt duidelijk, maar 't is voor mij nu ook duidelijk waarom het niet zo duidelijk was, als je nog mee bent :).

Lees meer »

En weg.

Zes jaar geleden gingen wij met onze bijna-zes-jarige Fie een dagje naar Brussel. 't Was hoog tijd om haar eens de hoofdstad van ons land te leren kennen. Ik weet nog goed dat dat een tijdje duurt eer zij wist in welke straat wij woonden, hoe ons dorp ook alweer heet en wat is het verschil tussen een land en een stad!? België Brussel Daizel - 't akkoord, alle wegen leiden naar Dadizele maar toch, 't is ingewikkeld voor een kind, hé :o).Dat werd een enorm fijne dag. P. is al altijd goed geweest in weetjes en als je op uitstap gaat (én je neemt 'm mee) is dat eigenlijk een  aaneenschakeling van wist-je-datjes. Steek daar zes jaar tussen en ik viel ook alweer van de éne verbazing in de andere, haha. Wegens: ik wist ze niet meer. Gisteren deden we immers onze Brusseldag nog eens over. Met de bijna-zes-jarige Ties en de bijna-twaalf-ohmygod-jarige Fie. Nu weet ik weer vanwaar die 'Brusseldag' komt. Ooit organiseerden ze dat via de Bond nog en ik mocht met mijn toenmalige bff mee met haar gezin naar 'de Brusseldag'. Dus als het onderwerp hier thuis over Brussel ging, dan gaf ik dat weetje al eens mee, van 'vroeger bestond de Brusseldag, de Bond organiseerde dat toen...' waarop P. vaneigens repliceerde: JE HEBT DAT AL DUUZD KEER VERTELD. Ik kan daar niet aan doen :o), maar sommige verhaaltjes herhaal ik dus (té) veel. Echt smitten dus, dat wij de Brusseldag als gezinsthema lanceerden. Ja, dolle fun ten huize Elke wiiiii.Ik ga nu iets belachelijks zeggen, maar ik denk dat wij als gezin goed zijn in daguitstapjes doen. Of P. of ik vinden altijd wel toevallig via via een maffe route, anders dan anders, of plekjes die de moeite waard zijn. Al was het de laatste jaren sober qua gezinsuitjes, des te meer genieten zijn die zeldzame 'samen uit samen thuis'-toestanden echt, echt wel. Je zal mij amper betrappen met van die reisgidsen, al lees ik ze wel graag, maar anders dan anders vind je daar meestal niet in terug. En anders: weet ze mij aan te raden natuurlijk!

Lees meer »

After work.

Fie had vorige week woensdag het leuke idee om eens tot aan papa's kantoorjob te fietsen. We waren bij mijn ouders (ja, meervoud sinds papa op pensioen is, zo leuk!), dus moest ze een zevental kilometer richting Roeselare. Ik weet dat ik zelf altijd overliep van trots wanneer Fie eens langs kwam op het werk. Dat is toch een paar keer gebeurd. Zeker als er achteraf complimentjes vallen naar de dochter toe. Ties is er ook nog geweest, maar... Toen we het hier eens hadden over mama's werk, dat dat in de straat is van mama's vriendin, kwam prompt deze vraag van Ties: 'Heeft mama nog gewerkt?!' Oh my follin' god, mijn decolleté scheurt alweer in twee als ik deze woorden typ. Ik huil aan de binnenkant, want Fie zit naast mij De Babysittersclub te lezen en Ties even verderop aan 't rammen (ofzo) met lego. Ik bekom er maar niet van, ik krijg het niet uit mijn hoofd. Moest ik al iets gegeten hebben vandaag, dan lag het er zeker uit. Samen met de duizendmiljardzestigduizend zoute tranen. (Ties beweert net dat hij zoveel legoblokken heeft.)Jah, 't ding is, 't zijn de feiten hé. Ties was nog maar twee jaar toen ik crashte op mijn werk. Toen ik niet meer wist wat ik daar deed op die bureaustoel, toen ik niet meer wist hoe ik mijn blad moest omdraaien. Het schuldgevoel daarrond is zo groot. Zo, zo groot. Ik wil mijn bijdrage leveren, ik wil een deel zijn van het werkteam. Teamwork is één van mijn topprioriteiten, 'teamwork makes the dream work' zeg ik hier al ne keer in 't gezin ook (met rollende ogen als gevolg, maar dat neem ik er wel bij :)). Het is... zich nuttig voelen.Het gaat om niet te veel durven buitenkomen 'tijdens de kantooruren' tot doodsangsten uitstaan als het thema job aan bod komt bij sociale gelegenheden. Terwijl contrasterend: ik schaam mij op zich niet dat ik ziek ben (ook al: ben ik nog wel ziek (genoeg)??dat wel geef ik toe), ik kan daar immers niet aan doen, hé. En ook: ik heb hier NIET voor gekozen. Ik zou er anders ook niet zo openlijk over schrijven natuurlijk. Ook al ben ik mij bewust van de nadelen daardoor ook. I don't care. Dit werkt voorlopig voor mij, het af en toe eens deftig van mij afschrijven. En vooral: ik voel dankbaarheid, herkenbaarheid bij mensen en dat is het. Daarom hebben wij - drie lotgenoten - nu al meer dan een jaar geleden een vzw opgericht. Eer-eergisteren zou Ties zeggen, hadden we ein-de-lijk groen licht om nog eens samen te komen. En wat deed het deugd. En wat hadden we veel volk!! Dat is genoeg om vast te stellen: hier is nood aan. P. vroeg 's avonds nog waarover wij dan eigenlijk praten tijdens een Rustpunt. Ik vond dat wel koddig eigenlijk :o). Ik moest wel efkes peizen, want zo'n avond vliégt voorbij. De diversiteit aan mensen vind ik zelf zo intrigerend en verrijkend. Het ging over het contrast bijv. tijdens de lockdown. Van hartverscheurende eenzaamheid tot bijnazotwordende moeders en vaders, ieder zijn moeilijkheden. Over het eigenlijk best wel aangenaam vinden van de isolatie tot crazy de muren oplopen. We hadden het ook wel over eten. Ik eet zelf dan ook zo graag natuurlijk haha. Over boodschappen doen. Ik beken: ik ben sinds 13 maart niet meer in een supermarkt geweest. De bakker in mijn straat ben ik blijven bezoeken, maar verder dan dat rijkt het niet. Gelukkig ben ik daar niet alleen in. Ik voel me geen al te rare alien daarin. Net daardoor. 't Is ook het geluk te hebben dat P. en de dochter de boodschappen doen. Ik ben natuurlijk ook niet alleen, alhoewel ik kan overleven op droge stutten (of corn flakes natuurlijk) en water. Dat heb ik al bewezen.Er waren ook slecht-nieuws-boodschappen, die behoorlijk vlot gedeeld kunnen worden. Er kan mee gelachen worden. Over handgel en hoesten, want dat zijn hete thema's natuurlijk. Zo'n beetje ouwehoeren eigenlijk hé, om het met een 'boekenwoord' te zeggen.

Lees meer »
Juni 2020

Worst.

Dinsdagnacht zag ik ze weer, die kleine dikke vingertjes voor mijn ogen. Niet echt voor alle duidelijkheid, de vingers van mijn huisgenoten vallen heus wel mee! Ik werd 's nachts wakker van de giga migrainehamer en toen zag ik ze. Ik voelde me zodanig slecht, miserabel en alle andere synoniemen voor verschrikkelijk waardoor ik ze zag verschijnen. Ze zijn er al sinds ik kind ben. Als ik als kind ziek was en koorts had en zo echt begon te ijlen zo (ken je dat gevoel nog?), dan zag ik diezelfde kleine dikke vingers voor mij. Mijn handen als het ware, maar dan in een versie van worstjes in 't kwadraat. Ofzo :). 't Ding is: je moet eens proberen iets vast te nemen met zo'n vingers. DAT GAAT NIET. Je kan niets doen met zo'n vingers, je kan er alleen maar naar kijken. Ik heb dat nog nooit gedeeld met iemand en nu ik dit probeer, merk ik dat het op niets trekt hahaha. Ik kan dat niet uitleggen, maar dat is dus het moment waarop je je echt enorm slecht voelt en dan dus dit bepaald beeld ziet. Daarnaast heeft het ook iets zeer nostalgisch, want het is iets dat ik ken vanuit mijn kindertijd. Het is het moment dat je niet meer weet waar je bent of wat je aan 't doen bent, omdat je zodanig in het ijlen zit. Geen goede fase dus, en toch heeft het iets geruststellends. Als ik die worstenvingertjes zie, dan weet ik: okee, dit is de put, nu kan het alleen maar beteren. Nu, helaas was dat met die migraine niet, want TOEVALLIG was mijn medicatie net op. Wat ik nu nog bedenk: ik kon het nog met niemand gedeeld hebben, want het is een fase die je niet onthoudt. Denk ik? Als je aan het ijlen bent - als kind toch - dan weet je dat achteraf niet meer. Dinsdagnacht heb ik bewust - dus na mijn worstenvisioen om het zo te noemen - het woord WORST uitgesproken, zodat ik zou onthouden waarover ik iets wilde schrijven :o). Verklaart ook mijn titel meteen. Ik denk dat P. het niet gehoord heeft, anders zou hij mij er wel over aangesproken hebben zeker? :)Kinderen ijlen meer dan volwassenen, gewoon omdat die vaker koorts doen natuurlijk. Toen Ties 16 maanden was ofzo, heeft hij met zijn (weliswaar groot) hoofd tegen een salontafel gebotst, niet hard, maar dat vel ter hoogte van de wenkbrauw 'sprong' precies open. Een spoedbezoekje dus. Gezien hij nog zo klein was, heeft de plastische chirurg dat genaaid onder volledige narcose. (ow god, mijn moederhart) Toen we naar de 'recovery' mochten, toen was dat Tiesje niet die we daar aantroffen. Het was een leeuwtje in zo'n bed met alle spijlen omhoog! Echt! Wild dat ie was, het was alsof hij aangevallen werd door schorpioenen. Dat is vergelijkbaar met ijlen blijkbaar. Dan kan je dingen zien om je heen of die op je afkomen die er niet zijn... waanzinnig eigenlijk, hé. 

Lees meer »

Black.

ik schaam me diepbij het vele lezenwant laat ons wel wezen't is geen ver-van-onze-bedden-show meermisselijkheid wanneer ik dit typals witte mensbesef ik nu eigenlijk pasdat ik ook wel diegene wasdie enkel het allerkleinste topje van de ijsberg kendeseriously, er is geen grensik lees en kijkik ben niet meer stilook al is het nog heel prilik leerde dit ook helemaal niet op schoolals witte mens zijn we zo zo zo rijk

Lees meer »
Mei 2020

De cijfers.

Het draait veel om cijfers, hé, de laatste maanden? Je hebt goede cijfers en slechte cijfers. (In een ver verleden deed ik nog dictie/theater en toen had ik eens een zin 'er zijn grote bedden en er zijn kleine bedden' - soit, ik moest daar nu aan denken :).) Hoe kleiner de cijfers, hoe beter, want tegenwoordig gaan die over het aantal ziekenhuisopnames en sterfgevallen. Ik sta er zelfs een beetje versteld van dat die dezer dagen wel laag blijven. Gelukkig maar. Houden zo.Op school was het anders: hoe hoger het cijfer, hoe beter. Nooit werd ik die momenten gewoon en vreselijk vond ik die momenten steeds wanneer de punten luidop voor de ganse klas werden gezegd :o). Deze week nog droomde ik zo'n moment nog eens opnieuw: drie op tien, zei de leerkracht, drie centimeter groot was ik nog, toen ik wakker werd. Leren en presteren, wat was dat toch écht niets voor mij. En wat voel je je dan niét gepast in deze samenleving. En wat deed ik er enoooorm aan mee om het wel te doen passen. En wat heeft me dat al energie gekost.MAAR er zijn ook cijfers die me energie géven. 

Lees meer »

Het is een nacht.

Die je normaal alleen in fil-um-s ziet! Geen dank, dit is een oorwurm :). Geen oorworm, welteverstaan, want die hoort tot de orde van de gevleugelde insecten. Als je je hierbij afvraagt of deze werkelijk in je oor kruipen: NEEN, hoera! Vroeger werden oorwormen gedroogd en vermalen als middel tegen doofheid. Later ontstond ten onrechte het volksgeloof dat oorwormen graag in je oor kruipen. Dat weten we ook alweer...De laatste weken heb ik een paar nachtmerries per nacht. Zeer vervelend. Of ik onthoud ze meer, laat het ons zo stellen. Dromen doen we immers iedere nacht toch wel, naar 't schijnt. Het zou kunnen misschien dat ik 's nachts meer te verwerken heb, daar ik overdag minder verwerk door de weinige therapie? Ik ben toch al 'enige tijd' gewoon om veel tijd te besteden aan mijn gedachten/hoofdwerk/breinfouten en whatever doorheen de dagen.Ik mocht ondertussen al twee voormiddagen terug naar de MaRe. Met heel veel regeltjes en een mondmasker, maar dat neem ik er graag bij. Het doet deugd om op uur te staan (warempel :)) en een serieuze TO DO te hebben. Voor mezelf dan nog. Even vergeten wel dat dat openbaar vervoer toch wel veel tijd in beslag neemt, maar goed, ik ga weer wat trainen om geconcentreerd te kunnen lezen op de bus of de trein. Gedurende dit gehele coronatijdperk las ik welgeteld 1 boek: Het Rosie project - een aanrader! Een geestig boek, eenvoudig mooi. Op mijn nachtkastje ligt dan weer dit boek van Hanne Luyten: https://borgerhoff-lamberigts.be/auteurs/hanne-luyten - leest gemakkelijk weg en 't is toch wel herkenbaar. #nietaankindengezinverklappen - no offence hoor, beste maatjes van mij werken voor deze werkgever ;o). Ondertussen is er ook wat medicatie afgebouwd, wat ik alleen maar kan toejuichen. Dat gaat steeds gepaard met veel lichamelijke en/of geestelijke veranderingen, dus misschien dat dat ook wel die nachtmerries kan verklaren. Psychiater van me, als u dit leest, smst u me dan alvast met 1. ja, dit kan! of 2. neen, dit is volledig uit de lucht gegrepen. Dank! Mijn dokter zag ik trouwens al in geen eeuwen meer, videobellen is echt mijn ding niet, ik voel me daar niet comfortabel bij. Hopelijk kan ik snel eens langs in real life. Op de één of andere manier kom ik bij hem buiten met 'wat was dat nu weer' om dan een paar dagen later toch tot een inzicht te komen :). Voor de rest heb ik wat last van een writers block zoals dat dan heet. Ik ben bang dat ik niet meer kan schrijven, terwijl ik daar zo'n voldoening van kan krijgen. Zo gaat dat boek er natuurlijk nooit van komen. En dat geld scheppen, uiteraard.Hou jullie goed!

Lees meer »

Mama.

Ik heb heel lang het gevoel gehad de perfectie van 'moederschap' hopeloos achterna te tjolen. Met de nadruk op tjolen. Door één of andere rare geestelijke kronkel had ik het beeld gevormd van mezelf als verschrikkelijk saai kind en een strontrebelse puber, om dan nog maar te zwijgen over het niet-behalen van een diploma in het hoger onderwijs en een dochter te zijn die niet meer weet wat ze in dit leven aan moet. Ik leef met de overtuiging dat ik mijn ouders nooit meer mag teleurstellen in die mate, dus mijn lat ligt heel erg hoog. Ik leef met de overtuiging en deze is wel eerder terecht, me dunkt, dat zij het zodanig goed hebben gedaan om mij - om ons drie - op te voeden, zodat ik 'dat niveau' nooit zal halen. Ik weet niet hoe mijn mama dat gedaan heeft vroeger, drie kinderen en gans de bataclan zo. Als je het haar nu vraagt, dan weet ze zelf ook niet meer hoe ze het voor mekaar gespeeld heeft :o). Om maar te zeggen: ik bewonder mijn moetie echt. Natuurlijk hebben wij meningsverschillen (die ik uiteraard het liefst van al uit de weg ga) en weet ik het al eens beter ;), maar de basis vind ik echt oprecht en echtig bewonderenswaardig. Ik kan 101 watertjes opsommen waar zij doorheen heeft moeten zwemmen, maar dat doe ik niet uit respect voor haar privacy natuurlijk. Toen ik in 2008 mama werd van Fie, was ik zo gelukkig. Nu nog ben ik zo gelukkig dat ik toen zweefde op een bedje van hormonen :o). Want al snel ontdekte ik: noooooo shit! Met Fie werd dan ook meteen mijn berg schuldgevoel geboren. Het moment dat er in mijn hoofd 'kopte' dat ik het best wel lastig vond met haar alleen, werd ik doorboord door die schuldgevoelens. Pas jaren later had ik door dat onze baby's ten huize N.-V.L. géén makkelijke baby's waren, maar ik kon dat toen met niemand vergelijken, aangezien wij de eerste waren in de vriendenkring en familiekring. Geloof me, ik heb al ogen getrokken bij nieuwe vriendjes rond ons en zinnen als 'het is eigenlijk echt een makkelijk kindje' of 'ik heb de living geschilderd tijdens mijn bevallingsverlof'. Hahaha.Insert shitty mommy me, myself and I en dat gaat nooit meer helemaal weg gaan. Ik vind mezelf vaak echt een slunse van een moeder, om het maar eens te zeggen zoals ik het beleef. Ik ga het ook nooit meer kunnen opnieuw doen, wat Fietje betreft, maar kijk nu eens wat een prachtdochter zij is. Ik leg dat dan uit dat dat gewoon is omdat zij nu eenmaal een verstandige (meestal toch), zelfstandige (behalve in opruimen) dochter is. Dat heeft niets te maken met mijn kunnen als mama. P. is in het ouderschap veel meer chill en relax, daar kan ik enorm jaloers op zijn. Ik heb het hem eerlijk waar ook lang verweten, want in mijn ogen was dat luiheid. Nu weet ik dat ne mens nu eenmaal eens moet opladen tussen al onze rollen door, dus hij mag al ne keer in de zetel ploffen met de Humo :).De angst zit er diep ingebakken dat ik nooit meer op volle toeren zal kunnen draaien hier thuis en alle zaken er naast die ik heel graag terug zou willen opstarten. Ik droom hé, ook al heb ik het daar niet over, dat is uit pure angst, "WANT IK ZAL DAT TOCH NIET KUNNEN". Dus uitspreken van dromen, daar doe ik nauwelijks niet aan mee. Deze KOTtijden zijn voor mij een verademing. OK, 't is status quo wat therapie en zo betreft, maar ik heb geen verplichtingen, dus geen stress, dus ik kan beter loslaten en genieten. Warempel, genieten! 't Is erg dat het eerst zo ver moet komen natuurlijk, maar ik klaag niet. We zijn lichamelijk gezond en dat is al heeeeel goed. Mijn dierbaren ook, dus dat is nog veeeel beter.

Lees meer »

Geef acht!

Week 8, right?Vandaag is de eerste fase (of dat begreep ik toch zo uit de verwarrende Powerpointpresentatie - ihihaha, verwarrend, understatement!) wat betreft de maatregelen die wat versoepelen in deze coronatijden. 4 mei 2020 - vandaag heeft P. een opdracht te Ledeberg en dan Brussel; hij zat wat in met de verkeersdrukte, maar dat bleek vree goed mee te vallen. Ik vind dat wel geruststellend, want ik ben bang dat iedereen té snel weer van anti-social-distancing gaat doen en men te rap zou gaan 'versoepelen' met eigen regeltjes. Je ziet het al een beetje in onze straat, gelukkig blijft het wel #decoolstestraatvandaizel. Uiteraard! Onze ganse straat hangt vol met witte vlaggetjes van de éne buur naar de tegenovergestelde bewoners. Met dank aan de creatievelingen even verderop!Iedere avond om 20u beginnen wij een applaus om dan over te gaan naar een luidkeelse (bijpassende!) song van de buurman twee huizen hiernaast. Geweldig vind ik dat, hoeveel keer zou hij nu al zijn grote boxen buiten gesleept hebben? Af en toe is het met een thema, dan roept hij dit de avond ervoor. Kan je raden voor welk liedje we de stofzuiger uithaalden? Geniaal dat iedereen dit ook doet, de verbinding voel ik, dat is zo aanwezig. Verderop aan de linkerkant is er een vrouwtje die ik eigenlijk niet kende. Steevast staat zij buiten haar voordeur, mét accessoires. Standaard is het haar lange stok met witte vlag waarmee ze met een brede glimlach heen en weer zwiert. Naast haar stofzuiger had ze ook 'ne plumeau' vast, ik vond dat echt vertederend! Je ziet dat ze er ook deugd van heeft, dat momentje om 20u. In 't begin waren we niet zo goed afgestemd. Het werd iédere keer 20u toen we ons avondmaal aan het nuttigen waren, maar nood breekt wet! Onze structuur is ook niet echt zo standvastig, dat marcheert gewoon minder hier denk ik. Wij hebben hier twee bioritmes: Ties en ik zijn ochtendmensen en Fie en P. zijn dan weer echte avondmensen (ofte nachtmensen, zeg maar). Da's best zoeken, herkennen mensen dit? Als wij om 20u 's avonds aan het dansen, klappen en glimlachen zijn, dan passeren er steevast twee thuisverpleegkundigen. Voor hen doen we dit, voor hen blijven we dit (als 't van mij afhangt) echt wel nog efkes doen. Ge ziet de voldoening blinken in hun wagen.Op een avond had de muziekbuurman een technisch defect. Eén van mijn beste maten woont hier ook en laat hij net een fantastisch bedrijf runnen: https://stijnalive.be/ - even reclame mag wel, want uiteraard is alles geschrapt qua evenementen. Sad but true. Zo dus, was dat technisch mankement suuupersnel opgelost met een machtig applaus als gevolg (een applaus in het applaus ofzo, jawel, wij kunnen da!). Verbinding, verbinding, verbinding.'t Ding is dat ik normaal nogal 'vluchterig' ben op ons voetpad. Sociale angsten meedragend (meedragend? is dat een woord, Vansleuven) is niet echt handig in een sociaal geëngageerde straat :o). Maar kijk, ik bloei open, in onze straat. Ik hoop dit te kunnen vasthouden. Echt, ik hoop dit te kunnen vasthouden. Ik hoop ergens ook dat de zorgverleners dit kunnen vasthouden. Geloof me, ik besef hoe zwaar hun job is. Nu, maar ervoor OOK al! Er kan hier gerust een ode volgen aan mijn lieve moetie die dit beroep steeds met verve uitvoerde. Hetzelfde geldt voor schoonzus, schoonbroer, schoonzus, schoonzus, vriendinne etc. Schoonzus Annelies M. (ja, ik heb twee schoonzussen die Annelies heten, ingewikkeld wi :)) runt een naaiatelier. Ja kijk, eerst met de handen in het haar, groot inkomstenverlies en nu naaide ze de laatste week zo maar eventjes DUIZEND mondmaskers. Vandaag mag ze haar winkel ook weer openen. Ik ben zo trots op haar. Wil je zelf nog aan de slag gaan om een mondmasker te maken? Je vindt alle materialen in haar webshop: www.peeps.be - naaaaien maarrrrrr.Zelf proberen wij hier thuis de balletjes omhoog te houden. Ik voel me vaak nutteloos en onkundig, ik kan niet veel doen voor de buitenwereld, maar kijk daar ga ik niet over klagen. Het is vooral zaak om mijn gezondheid (psychisch dan vooral) op peil te houden, ik heb geen goesting om grote schades in te halen eens ik weer kan doorgaan met vollenbak therapie en integratie en ... Daar werken we goed aan in de on-line sessies. Hopelijk kan ik mijn vriendjes daar snel weer in real life ontmoeten. Ondertussen doen we dat wel via de Facebookpagina van onze vzw Een Rustpunt. Daar ben ik dan wel een beetje trots op. Ga gerust eens naar onze pagina daar (die je uiteraaaard al ge-vind-ik-leuk-t hebt!) en daar vind je onze groep terug. Iedereen is er welkom, ik vind het zo mooi om zien wat er daar gepost wordt. Kleine dingen, grotere zaken. Gelukskes, moeilijkheden. 't Is herkenbaar voor iedereen hé, wat een boeltje is de wereld op dit moment! Een warm welkom dus. Ik heb er zélf ook iets aan. En 't zijn die kleine beetjes zeker, hé?Ik ga een klein beetje opruimen nu. Een klein beetje maar, beloofd! (Ik richt me efkes tot mijn herstelondersteuner, haha.)Hou jullie goed! YES, WE CAN! En alles is okee, ook liggen voor teevee of huilen voor twee of préparé eten op ne knapperige pistolé. XXX

Lees meer »
April 2020

Ik mis.

Week vijf. Week vijf!? Dat is toch niet te geloven hé.Vrijdagavond gingen we normaal richting Zuid-Frankrijk vertrekken, de bergen in, om een weekje te genieten van de zon, de sneeuw en de skilatten. Klein contrast wel met het weerbericht van dezer dagen, maar het staat ook haaks op de periode die we nu doormaken. Onze skireis is namelijk altijd samen met mijn ouders, mijn broer en schoonzus met hun twee kindjes en mijn zussie en schoonbroer - deze editie ging de eerste keer zijn met hun kersvers kind. Helaas pindakaas. We moeten het zonder mekaar stellen, maar het gevoel van verbinding is er daarom niet minder om.Het is ferm zoeken hé, hier thuis. Bij heel erg veel mensen, hoor ik, wist ik en vreesde ik. Op de momenten dat ik op mijn tandvlees zit (of gehemelte, pakt), wens ik niemand toe hoe dat voelt. Het gebeurt wel, o jee, ja. Ik wens jullie allemaal erg veel courage toe; we gaan hier samen door, sowieso, wij kunnen dat allemaal! Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest, ook nog gezond is.Op zich is het - voor mij - ook meteen een hele grote oefening naar de afsluit van mijn traject in de MaRe toe. Plots terug full-time thuis, ik moet dan wel niet thuiswerken, maar voor mij is het toch echt wel dat gevoel. Eerlijk: ik zou liever gaan werken, zoals mijn lief. En dan 's avonds weer thuis komen met een warm gevoel. Dat hangt hier wel, dat warm gevoel. Dankbaarheid.Er zijn een paar trucjes die ik toe pas, ik probeer even na te denken welke :o) misschien zijn jullie er ook iets mee? In gelijk welke situatie... Stomme dingskes om mee te lachen, kleine hulpkes om alles wat zachter te maken, ik zeg maar iets.* de filmpjes van Jens Dendoncker, jeweetwel, diene komiek! samen met zijn lief, hilarisch. je vindt ze op Instagram of Facebook. * in het begin van het binnenblijven checkte ik c.o.n.s.t.a.n.t de kranten, de nieuwssites, sociale media enz. die ook maar een beetje te maken had met het coronavirus: niet doen! het lukt me nog altijd nie zo denderend goed, maar ik word zelf iéts rustiger als ik het minder doe. minder angst, minder stress... en het is wel eens een oefening om dieje (soms sjtoeme) telefong wat vaker weg te leggen...* ik ben soms zo moe, vermoeid, uitgeput, in zak en as door dit ganse gebeuren. er komen veel prikkels op ons af hé, of als je alleen bent (ik kan mij dat niet voorstellen, maar toch) kan ik heel goed snappen dat je de muren op loopt... awel, dan wandel ik soms met 1 fles naar de glasbak (ik verstop die wel een beetje hahaha) - misschien wat belachelijk hé, maar zo kom ik toch eens buiten (want dat ligt moeilijk en ik weet dat dit bij velen zo is) én ik heb het gevoel toch iets nuttigs gedaan te hebben... en EIGENLIJK hé: we doen sowieso iets nuttigs: we blijven in ons kot! ik stuur graag kaartjes en zo op, dat weet je misschien, dus dat doe ik ook regelmatig en dan ga ik met 1 brief te voet naar de postbus. alles om maar eens buiten te geraken, terwijl ben ik ook eens een paar minuten alleen.* ik tjool veel rond in onze tuin (als je geen tuin hebt, hopelijk is er dan een park dichtbij?), ik trek veel onkruid uit (veel is waarschijnlijk relatief, maar kom, "weg is weg hé"), ik zit eens vijf minuten neer, ik lig eens op het gras gelijk een sneeuwengel maar dan anders, ik kijk naar de bijen in ons bijenhotel (volgeboekt dit jaar!) en ik tjool nog een beetje rond... * ik heb op dit uur mijn pyjama nog aan (het is 12u) en dat mag. Ties ging deze ochtend in bad en daarna deed hij weer zijn pyjama aan onder het motto 'dan moet ik die vanavond niet meer aandoen, mama' (hahaha). en soms sta ik op en dan doe ik ECHTE kleren aan :) en dat doet dan ook wel ne keer deugd en dan doe ik een zotte uitstap naar de bakker!* Google eens 'bingo quarantaine', 't zitten grappige tussen. of je kan er zelf eentje maken. of ook niet.* ik heb mijn nagels eens rood gelakt. vooral tegen het nagelbijten, maar kom. geen kat die ze zal bewonderen (behalve onze poezen Fons en Marie muhaha), maar ja dat is niet erg hé. teennagels kunnen ook. of ne keer komkommers op je ogen leggen. ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb standaard wallen onder mijn ogen. een wist-je-datje: aambeienzalf schijnt vree goed te werken. laat je 't mij ne keer weten?* ik ben hier maar wat aan 't lummelen hé, 't is omdat ik anders niet veel te vertellen heb, want ja, binnen blijven en al!* in 't geval je veel (kleur)potloden hebt: slijpen die handel, ik word daar rustig van.* het is ook wel het ideale moment om foto's te sorteren of nog beter: fotoboeken te maken (bedankt voor de tip, vriendinne, niet dat ik er al aan begonnen ben :))* vergeet de jarigen niet: een kaartje in je brievenbus krijgen is heerlijk retro en zoooo leuk.Bovenal: succes, take care.

Lees meer »

A little more conversation.

Ik ben alerter en meer aanwezig. Thuis. 't Is een beetje van moeten en per ongeluk, maar allee kom, tot daar. 't Moet ook wel altijd nog echt 'beluisterd' worden. Een paar fragmenten die in mijn hoofd blijven zinderen...

Lees meer »
Maart 2020

Plus tot de plusde.

Ik durf te zeggen dat dit crazy virus me op één of andere manier ook wel helpt. IK VOEL ME MINDER SCHULDIG over een aantal zaken. HOERA! Ik ben op dit moment al een uurtje op de laptop bezig en het is niet eens allemaal 'nuttig'. Ik ben op zoek naar een leuke zwemshort voor Tiesmans (ne mens mag al eens verlangen, hé), aangezien we dat niet in de winkelstraat kunnen doen, doe ik dat on-line. Daarbij wil ik wel lokaal en Belgisch kopen, dus het is wat zoekwerk. I like! (En ik voel me bijna niet schuldig zeg, stel je voor.)Kennen jullie 'Karels crypto' uit het dS weekblad? Shame on you indien 'nee'. Het is hier steeds een strijd over wie 'm deze week mag invullen, maar wat deed mijn machtig lief? Hij maakte er net een kopietje van, zodat we hem alletwee kunnen invullen :). Dit wordt me aangeboden, dus ik neem rustig de tijd om de cryptische omschrijvingen uit te dokteren. Echt, dit is een verademing voor mij. Het is een leerproces, 'komt dat tegen'!(Ik heb mindere periodes hoor, maar ik zit in een positieve floooow, dus laat ik dat ook maar eens uittypen! :o))Doordat mijn behandeling van de ene dag op de andere niet meer kon doorgaan (lees: van heel veel structuur naar NUL structuur) kreeg ik een slag in mijn gezicht. Wat me wel alerter maakte. Doordat ik heel veel tijd met de kinderen doorbreng, heb ik opgemerkt dat ik hun ideetjes meer oppik. We hebben een lijst gemaakt met dingen die we kunnen doen, die we nu mogen doen, helaas ook dingen die we natuurlijk ook moéten doen. Deze wordt nog af en toe aangevuld, veelal met ideeën van Fie en Ties.Op dit moment is Fie bezig met een 24-uren-challenge. In bad zitten. In een leeg bad voor de duidelijkheid. Op een ander moment ging ik het wegwimpelen, maar deze ochtend dacht ik: Waarom niet? Tijd zat! Ze zit daar dus al ACHT uren in :). Het broodnodige heeft ze bij zich, als ze naar het toilet moet geeft ze zichzelf 1 minuut, voor de grote boodschap 3 minuten (ik treed niet verder in detail). Doorzettingsvermogen heeft ze wel! Ze is een verslag aan 't schrijven met de voor- en nadelen van deze challenge. Ze heeft al een beetje stijve spieren... Jullie weten dat ik graag zorg voor mensen, voor mijn gezinnetje. Jullie weten ook dat ik dat soms een beetje te veel doe en mezelf vergeet. Maarrrrr nu moet ik me niet meer 'inhouden' zo, we moeten hier nu samen door, dus wat extra zorg is wel aan de orde, vind ik. De kinderen hebben nu veel minder opties doordat ze moeten thuis blijven, dus bepaalde regels worden opgeschort en consequentie is efkes een vree breed begrip. En ik denk ook echt wel aan mezelf, want ik weet dat ik het anders niet zal volhouden. Op fysiek en mentaal vlak. Het is geen optie om UIT te vallen, dus ik voel me verplicht om te doseren. De dagen dat ik er alleen voor sta zijn niet te onderschatten (understatement), maar er zit niet veel anders op. De kindjes en ikzelf gaan wel één keer per week naar mijn ouders. Zoals mijn moetie het zo schoon zei: 'wij zijn 1 gezin, hé!' (smelt) en zij komt ook af en toe langs. We raken elkaar niet aan, wat erg raar is. Ik zou ook niet weten hoe wij het hier anders zouden bolwerken. Mijn mama komt af en toe naar ons huis, meestal met een kant-en-klare maaltijd. Ik heb moeite met boodschappen doen en nu is het al helemaal om zeep. Ik ben niet meer in een winkel geweest sindsssss tja, ik weet het eigenlijk niet. Met angsten is het wel niet goed dat ze 'onderhouden' worden, maar kijk, dat zijn zorgen voor later...Zoals we wel al wisten, maar nu ook echt bevestigd zien: Ties, vijf jaar, kan zich enorm goed bezighouden! Doordat we veel bij mekaar zijn, pik ik heel veel op en dat is wel een mooie meerwaarde. Ik durf te zeggen dat hij echt een zangtalentje is. Gelukkig maar, want hij wil later zanger worden :). Hij blijft alleen zoooo luid als hij boos is. En wanneer is hij boos? Als er iemand boos op hem is. En wat gebeurt er in coronatijden? Ja, dan word je al eens boos hé, door zoveel samen te zijn. En Fie, grote zus, is een kei in antwoorden daarop en er dieper op ingaan (eye roll zoals zij dat doet), dus daar moet ik geen tekeningske bij maken. Een week later zijn ze wel iets zachter geworden, maar dat kan ook aan de vele aperitiefmomentjes en vieruurtjes liggen natuurlijk...Ik denk heel veel aan alle verschillende situaties die maar mogelijk zijn: eenzamen, twee ouders die van thuis uit werken, leerkrachten, co-ouderschappers, de meest kwetsbare mensen die dit er nog eens bovenop krijgen, de daklozen, alle zorgpersoneel, pakketjesrondbrengers, facteurs, de mensen die de moeilijkste beslissingen rond dit coronathema moeten nemen, de virologen, (kleine) zelfstandigen en ik vergeet er nog veel te veel, sorry daarvoor, maar: laat jullie niet klein makendit virus zal plots krakensolidariteit krijgt nu de tijden wordt stilaan de meerderheidvolhouden! XXX

Lees meer »

Maak een Gratis Website met JouwWeb